Τελευταίες ώρες του 2025, και έπιασα ξανά να γράψω εδώ στο City Breaker μετά από 7 ολόκληρους μήνες απουσίας. Ίσως νομίσατε ότι δεν θα το συνεχίσω, όμως η αλήθεια είναι ότι προέκυψαν διάφορα θέματα στην προσωπική ζωή, κάποια από αυτά με σημαντικό βαθμό δυσκολίας, και προτίμησα να κάνω ένα διάλειμμα.

Το βασικότερο εμπόδιο υπήρξε η κατακόρυφη αύξηση του εργασιακού φόρτου. Όχι μόνο δεν είχα την απαιτούμενη ενέργεια και συγκρότηση για να γράψω τα άρθρα που τόσο πολύ θέλω να μοιραστώ μαζί σας, αλλά έφτασα σχεδόν να μην θέλω να προγραμματίσω νέα ταξίδια - ποιός; εγώ! Έκανα μία “κοιλιά” όπως λένε, νομίζω όμως ότι έχω επανέλθει στις… εργοστασιακές ρυθμίσεις.

Πλέον δεν θα υποσχεθώ ξανά κάποια συχνότητα στα γράμματά που θα σας στέλνω. Όποτε μπορέσω, και ό,τι μπορέσω. Θα γράφω όμως, αυτό είναι δέσμευση.

Ας περάσουμε σιγά σιγά στα ταξιδιωτικά πεπραγμένα της χρονιάς που φεύγει, για να πάρετε και μία ιδέα για το υλικό που ετοιμάζω και που φιλοδοξώ να σας στείλω όσο πιο σύντομα το επιτρέψουν οι συνθήκες. Όσο για τη νέα χρονιά, ελπίζω να είναι περισσότερο ενδιαφέρουσα από ταξιδιωτικής άποψης.

Η ταξιδιωτική ανασκόπηση του 2025

Όπως και πέρυσι, παρά τον μεγάλο εργασιακό φόρτο, κατάφερα να ταξιδέψω αρκετά. Τα βασικά στατιστικά είναι τα εξής:

• επισκέφθηκα 16 χώρες, και 29 πόλεις σε αυτές τις χώρες

• η συνολική απόσταση ήταν 100528 μίλια

• ήμουν στον αέρα για 10 ημέρες και 2 ώρες

Ακολουθούν φωτογραφίες με τα σημαντικότερα μέρη που επισκέφτηκα μέσα στη χρονιά.

Έμεινα στο Χονγκ Κονγκ μόλις ένα βράδυ, ήταν ενδιάμεσος σταθμός για τον επόμενο προορισμό. Ήταν ένα πολύ δύσκολο βράδυ με εμετούς, μάλλον λόγω γαστρεντερίτιδας.

Η δεύτερή μου επίσκεψη στην Κουάλα Λουμπούρ ήταν μάλλον φτωχή σε εμπειρίες. Κάτι η γαστρεντερίτιδα, κάτι η βροχή, κάτι ένα έκτακτο στη δουλειά, δεν την ευχαριστήθηκα. Θα επανέλθω οπωσδήποτε.

Επιστρέφοντας από την Μαλαισία έμεινα να δω την Ντόχα, και ομολογώ ότι μου άφησε πολύ θετική εντύπωση.

Λίγο Άμστερνταμ δεν έκανε ποτέ κακό σε κανέναν.

Οι τρεις ημέρες που πέρασα στην Μπάνγκαλορ ήταν γεμάτες από δουλειά, μόνο κάτι αγελάδες και αυτό το rikshaw φωτογράφησα.

Άλλη μία επίσκεψη στην Ιαπωνία, με έμφαση αυτή τη φορά στα περίχωρα του Φούτζι και σε κανα δυό άλλες πόλεις, για να τιμήσω την Sakura.

Τζογαδόρος δεν είμαι, αλλά “ακούμπησα” το κάτι τις μου στις πράσινες τσόχες του Bellagio και του Caesar’s Palace. Το Λας Βέγκας είναι αυτό που λέμε one of a kind.

Πάλι Νέα Υόρκη; Ναι, γιατί η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ είναι πάντα μία καλή ιδέα.

Η Σεβίλλη τον Αύγουστο είναι πολύ ζεστή αλλά όπως και νά’χει πανέμορφη.

Η αρχόντισσα Μαδρίτη είναι σταθερή αξία. Πάρα πολύ ζεστή όμως τον Αύγουστο.

Πανάκριβο, τίγκα στον κόσμο, αλλά είναι το Μιλάνο οπότε δεν σε νοιάζει.

"Tagliatelle al Ragù” ή αλλιώς “μπολονέζ” - που αλλού; Στην πανέμορφη Μπολόνια.

Φλωρεντία. Εκεί που η ομορφιά ξεπερνάει κάθε όριο.

Ρώμη: η πόλη-μουσείο, η Αιώνια Πόλη, ασφυκτικά γεμάτη με κόσμο αλλά πάντα γοητευτική.

Δεν χρειάζονται δικαιολογίες για να επισκεφτεί κανείς το Παρίσι ξανά και ξανά.

Ένα φοβερό μουσείο τραίνων περιμένει τον επισκέπτη της Ναγκόγια. Όπως επίσης και πολύ καλό φαγητό.

Μία βόλτα στο κέντρο της Οσάκα είναι πάντοτε πολύ ενδιαφέρουσα.

Χο Τσι Μινχ ή Σαϊγκόν; Πραγματική αποκάλυψη αυτή η τεράστια μεγαλούπολη του Βιετνάμ.

Άλλη φάση το Ανόϊ, πιο “βαρύ”, πιο “σοβιετικό”, αλλά πολύ όμορφο και αυτό.

Ο παιδότοπος των (πλούσιων) ενηλίκων μέσα στην έρημο. Το Ντουμπάϊ είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο, όχι με την έννοια της ομορφιάς όμως.

Τα πλάνα για το 2026

Ως συνήθως, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχω σιγουρέψει πολλά ταξίδια για τη νέα χρονιά. Οι ιδέες είναι όπως πάντα αρκετές, και θα δω ποιές από αυτές θα υλοποιήσω.

Τα σχεδόν σίγουρα

Η ταξιδιωτική χρονιά θα σίγουρα ξεκινήσει με μία επίσκεψη στο Μιλάνο, για έναν ποδοσφαιρικό αγώνα Champions League. Δεν έχω σκοπό να αφιερώσω μέρες στην πρωτεύουσα της Λομβαρδίας, ίσως όμως ξεκινήσω από κάπου αλλού και καταλήξω στο Μιλάνο για το ματς. Αυτή τη στιγμή τις περισσότερες πιθανότητες τις συγκεντρώνει το Ζάγκρεμπ, έχω όμως και κανα δυό άλλες πόλεις στα υπ’όψιν.

Καλώς εχόντων των πραγμάτων, ο Φεβρουάριος φέρνει οικογενειακό ταξίδι στο Μαρόκο. Έχουμε ήδη κλείσει τα αεροπορικά εισιτήρια για Marrakesh, και ελπίζουμε να μην προκύψει κάποια εμπλοκή με τις άδειές μας.

Ο Μάρτιος πολύ πιθανό να περιλαμβάνει ξανά Άμστερνταμ, όπως και πέρυσι, αυτή τη φορά όμως θα φροντίσω να συνδυαστεί και με κάτι άλλο, κοντινό ή μακρινό.

Ιδέες και πιθανοί προορισμοί

Όπως πάντα οι αποφάσεις μου είναι λίγο πολύ last minute, και για φέτος εξακολουθώ να έχω τις εξής πόλεις στη λίστα μου:

• Βίλνιους, Ρίγα, Ταλίν, Ελσίνκι

• Βελιγράδι, Σαράγεβο, Ζάγκρεμπ, Λουμπλιάνα

• Μπιλμπάο, Πόρτο

• Νάσβιλ, Μέμφις, Μαϊάμι

• Σηάτλ, Βανκούβερ

Έχω όμως στο μυαλό μου να επισκεφτώ ξανά κάποια στιγμή και μερικές πόλεις στις οποίες έχω πάει είτε πολύ παλιά, είτε για μικρά διαστήματα, και δεν τις έχω ευχαριστηθεί:

• Δουβλίνο

• Βρυξέλλες

• Βερολίνο, Μόναχο

• Κοπεγχάγη, Στοκχόλμη

• Βοστώνη, Σαν Φρανσίσκο

Έχω όμως στο μυαλό μου κάποια πλάνα και για δύο σημαντικούς προορισμούς, τους οποίους είχα επισκεφτεί πριν από 10 χρόνια, και θέλω να επισκεφτώ ξανά:

• Κίνα

• Αυστραλία

Δύσκολος ο προγραμματισμός και για τις δύο αυτές χώρες, ελπίζω να τις καταφέρω όμως.

Χρήσιμες ταξιδιωτικές συμβουλές για τη νέα χρονιά

Στο τελευταίο γράμμα του 2024 είχα δώσει έμφαση στις νέες ταυτότητες και στα διαβατήρια, δηλαδή στην ακατανόητη (για εμένα τουλάχιστον) άρνηση πολύ μεγάλου μέρους των πολιτών να τα αποκτήσουν, με αποτέλεσμα να αναλώνονται σε ερωτήσεις σε διάφορες σελίδες των social media για το αν μπορούν να ταξιδέψουν στην τάδε χώρα και εάν κάποιος είχε ποτέ πρόβλημα:

Σοβαρευτείτε, σας παρακαλώ. Βγάλτε και νέα ταυτότητα και διαβατήριο. Καταλαβαίνω ότι δεν βρίσκει κανείς εύκολα ραντεβού για νέες ταυτότητες, αλλά εάν πάτε σε ένα αστυνομικό τμήμα και πείτε ότι επείγεστε να εκδώσετε διαβατήριο λόγω επικείμενου ταξιδιού, θα σας βρουν ραντεβού το συντομότερο.

Σε κάθε περίπτωση, ό,τι και να λένε στην Ελλάδα και όσες παρατάσεις και αν δώσουν, θα έχετε πλέον μεγάλο πρόβλημα στο εξωτερικό. Δεν θέλω να σας ευχηθώ να σας χαλάσει το ταξίδι και να χάσετε τα λεφτά σας εάν κάνετε τους έξυπνους, γιατί δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Σκεφτείτε λογικά.

Εργασία (χωρίς χαρά) on the road

Στην περίπτωση που έχετε την ανάγκη εργασίας στη διάρκεια κάποιων ταξιδιών, έχω για εσάς μερικές συμβουλές. Κατ’αρχήν θα φροντίσετε να έχετε τον σωστό εξοπλισμό.

Επενδύστε σε έναν καλό travel charger με πολλά Watts και θύρες USB-C με δυνατότητα γρήγορης φόρτισης. Μπορώ να προτείνω τον TravelGo 140W Power Adapter της VOLTA με έδρα την Ολλανδία. Λογική τιμή, και ευρεία γκάμα διαμορφώσεων για σχεδόν όλο τον κόσμο. Πάρτε όμως και καλώδια με δυνατότητα να φορτίσουν γρήγορα (δεν είναι όλα ίδια).

Εάν θέλετε να με ακούσετε, αγοράστε έναν travel router όπως ο Slate AX (GL-AXT1800) της GL.iNet:

Μπορείτε να σετάρετε VPN και να “βγαίνετε” από αυτόν στο internet, έχει τρομερές δυνατότητες. Καλό είναι να μην εμπιστεύεστε το οποιοδήποτε δημόσιο WiFi ή ακόμη και αυτό των ξενοδοχείων.

Σκεφτείτε επίσης την αγορά ενός φορητού monitor USB-C όπως πχ το DELL Pro Monitor P1425 Plus το οποίο είναι πανάλαφρο. Δείτε εδώ πως δούλευα από το ξενοδοχείο μου σε ένα από τα πρόσφατα ταξίδια μου:

Το iPad είναι επίσης μία κατηγορία από μόνο του, σε εμένα τουλάχιστον είναι τρομερά χρήσιμο.

Εάν πάλι θέλετε κάτι πιο… extravagant, υπάρχουν λύσεις με τριπλές οθόνες σε ειδικό πλαίσιο όπου κουμπώνει το laptop, και έχετε την “άπλα” σας. Να, όπως η κυρία εδώ στο SilverKris Lounge της Singapore Airlines στο Terminal 2 του Heathrow:

Πιστέψτε με, δεν απέχω πολύ από αυτό το setup…

…and last but not least, που λέμε και στον Πειραιά:

Μην ταξιδεύετε ΠΟΤΕ χωρίς ταξιδιωτική ασφάλεια!

Μην τσιγγουνεύεστε ένα ποσό που είναι πολύ μικρό αναλογικά με το κόστος του ταξιδιου σας. Εύχομαι να μην σας χρειαστεί ποτέ.

Η έκτη επίσκεψή μου στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου προγραμματίστηκε ως η συνέχεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού στην Ινδία, με σκοπό να χαρώ ξανά (μετά το 2015) την ανθοφορία των κερασόδεντρων. Από την Bangalore πέταξα με Cathay Pacific μέσω Hong Kong για την Fukuoka στη δυτική Ιαπωνία, με σκοπό να κάνω μία διαδρομή προς το Tokyo από όπου θα επέστρεφα στην Ευρώπη. Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω και άλλα μέρη πέρα από τα mainstream (Osaka, Kyoto), επισκέφτηκα την “γειτονιά” του ιερού βουνού Fuji, και είχα και μία ολόκληρη ημέρα με εξαιρετικό καιρό στην πρωτεύουσα.

Όπως φαίνεται, δυσκολεύομαι αρκετά να τηρήσω την υπόσχεσή μου για ένα γράμμα ανά 2-3 εβδομάδες, λόγω φόρτου εργασίας αλλά και ταξιδιών. Παίρνουν αρκετό χρόνο για να γραφτούν αυτά τα γράμματα και απαιτούν συγκέντρωση, οπότε πλέον δεν υπόσχομαι συγκεκριμένη συχνότητα, και θα προσπαθώ να στέλνω ένα περίπου κάθε μήνα. Όπως και να έχει, σας ευχαριστώ για την αγάπη που δείχνετε στο περιεχόμενο που μοιράζομαι μαζί σας.

Σε φόντο λευκό και ροζ

Από τις αρχές του Μαρτίου μέχρι το τέλος του Απριλίου(*) η ιαπωνική κερασιά Prunus Serrulata ανθίζει και γεμίζει με ροζ και λευκό χρώμα τους κήπους, ακόμη και τα αστικά τοπία. Αυτά τα δέντρα κερασιάς δεν καρποφορούν, είναι ποικιλίες που δημιουργήθηκαν αποκλειστικά για δακοσμητικούς σκοπούς. Όλη αυτή η μαγεία περιγράφεται με την ιαπωνική λέξη σάκουρα (ο τόνος στην προπαραλήγουσα).

(*) Στο νησί της Οκινάουα η sakura εμφανίζεται στα μέσα του Ιανουαρίου. Άμα δείτε που βρίσκεται αυτό το μέρος, θα καταλάβετε γιατί.

Η επόμενη ιαπωνική λέξη που συνοδεύει όλη αυτή τη μαγεία είναι το hanami (προφέρεται χανάμι, ο τόνος στην παραλήγουσα) και είναι η ιαπωνική παράδοση της απόλαυσης του φανομένου της sakura με πικ νικ κάτω από τα κερασόδεντρα. Όπως η κοπέλα της πιο πάνω φωτογραφίας, η οποία έστρωσε ένα πλαστικό, και έβγαλε τα φαγητά της.

Κάθε χρόνο η Ιαπωνική Μετεωρολογική Υπηρεσία ξεκινά την παρακολούθηση των δέντρων και ανακοινώνει τις εκτιμήσεις της ανθοφορίας για κάθε περιοχή της χώρας. Οι νοτιοδυτικές περιοχές (πχ Fukuoka) ξεκινούν πρώτες, το βόρειο νησί Hokkaido ανθίζει τελευταίο, και τα νιοτιότερα μέρη επίσης προηγούνται, όπως και το Τόκιο.

Δεδομένου ότι η ανθοφορία διαρκεί μία με δύο εβδομάδες, η επιλογή που έκανα για αρχές Απριλίου μου “βγήκε” εξαιρετικά καλά. Δεν στόχευα να δω sakura στο Τόκιο, άλλωστε την είχα δει το 2015 (δείτε την παρακάτω φωτο) αλλά σε άλλα μέρη.

Okayama

“Μα που τα βρίσκεις αυτά τα μέρη και πας εκεί” με ρωτήσανε σχεδόν όσοι/ες τους είπα το δρομολόγιο. Ε είπα αυτή τη φορά να μην κολλήσω πάλι στα πιο γνωστά όπως η Osaka ή το Kyoto, τα οποία άλλωστε έχω επισκεφτεί ξανά και ξανά. Άλλωστε η εκκίνηση από την Fukuoka ήταν προμελετημένη ώστε να κινηθώ ανατολικά κατά μήκος της νότιας ακτής. Έριξα μία ματιά στον χάρτη και εντόπισα που θα μπορούσα να “σπάσω” τη διαδρομή για να δω και κάτι τις.

Εκτός από ένα πολύ συμπαθητικό τυπικό ιαπωνικό κάστρο, το οποίο φαίνεται πίσω από τα δέντρα στην πιο πάνω φωτογραφία, η πόλη της Okayama έχει να προσφέρει και τον Kōraku-en, έναν από τους Τρεις Σπουδαίους Κήπους της Ιαπωνίας. Τα κερασόδεντρα ήταν λίγα σχετικά, ο κήπος όμως ανταποκρίθηκε απόλυτα στη φήμη του.

Δεν ξέρω πως να το περιγράψω, αλλά η επίδραση αυτού του τόσο τακτοποιημένου και σχεδόν τέλειου τοπίου στον εγκέφαλό μου ήταν εντυπωσιακή: με ηρέμησε σε πρωτόγνωρο βαθμό (όσοι με ξέρουν, ξέρουν ότι γενικά είμαι στην τσίτα). Έφυγα από εκεί με μία αίσθηση πληρότητας και ευχαρίστησης.

Himeji

Μόλις 20 λεπτά με το τραίνο από την Okayama βρίσκεται η πόλη Himeji. “Μα που πας και τα βρίσκεις” μου λέγανε, “μα καλά δεν ξέρετε το Himeji;” απαντούσα. ¨Ενα από τα ομορφότερα κάστρα της Ιαπωνίας βρίσκεται εκεί, με έναν πανέμορφο κήπο μπροστά με πάρα πολλά κερασόδεντρα.

Το κάστρο από μόνο του είναι θρυλικό. Πρωτοχτίστηκε το 1333, τρεις αιώνες μετά έλαβε σημαντικές προσθήκες στο συνολικό σύμπλεγμα, το 1871 γλίτωσε στο τσακ την κατεδάφιση από το αναμορφωτικό καθεστώς του αυτοκράτορα Meiji, χαρακτηρίστηκε στρατιωτικό κτίριο, και το 1945 γλίτωσε από θαύμα από τους βομβαρδισμούς των αμερικανών που ισοπέδωσαν σχεδόν την πόλη -λέγεται ότι έπεσε βόμβα ακριβώς στην κορυφή του, η οποία απέτυχε να εκραγεί. Επίσης, επιβίωσε άθικτο του μεγάλου σεισμού του 1995 στο Kobe που έκανε τρομερές ζημιές στην πόλη Himeji. Δηλαδή μετά από όλη αυτή τη φοβερή ιστορία, δεν αξίζει να πάει κανείς να το δει…;

Είναι ένα από τα ομορφότερα σημεία για να ευχαριστηθεί κανείς την sakura. Η κοπελίτσα που πραγματώνει hanami στην αρχή του άρθρου είναι από εκείνο το μέρος. Όσοι/ες έχετε σκοπό να (ξανα)πάτε κάποια στιγμή στην Ιαπωνία, να το βάλετε οπωσδήποτε στο πλάνο σας.

Α ναι, το έχουμε και σε Lego:

Fujikawagutchiko

Οποιαδήποτε αναζήτηση για την Ιαπωνία θα επιστρέψει οπωσδήποτε μία φωτογραφία σαν την παραπάνω. Είναι η διάσημη ινσταγκραμική θέα της Chureito Pagoda από την εξέδρα παρατήρησης που υπάρχει στο σημείο, και του ιερού βουνού Fuji το οποίο φαίνεται στο βάθος. Όταν θέλει δηλαδή, διότι εδώ όπως βλέπετε φαίνεται μόνο η βάση του.

Παρεμπιπτόντως, η ανάβαση εκεί επάνω δεν είναι και πολύ εύκολη, λόγω του μεγάλου πλήθους. Μου πήρε σχεδόν 2 ώρες, η διαχείριση του σημείου φροντίζει να βάζει συγκεκριμένο αριθμό επισκεπτών στην πλατφόρμα και τους αφήνει για μόλις 5 λεπτά. Σωστό και τίμιο, και η αναμονή άξιζε τον κόπο.

Το ιερό βουνό Fuji δεν είναι πάντα ορατό, έχει το δικό του τοπικό μικροκλίμα το οποίο συνήθως φέρει νεφώσεις που κρύβουν την σχεδόν τέλεια κορυφή του. Υπάρχουν διάφορα σημεία παρατήρησης στην περιοχή, η οποία αξίζει περεταίρω εξερεύνησης.

Κάτι πρέπει να γίνει με τα ονόματα, άκου εκεί “φουτζικαβαγκούτσι-κο-κο-κο”…

Στο λεωφορείο της επιστροφής έτυχε να κάθομαι στη σωστή πλευρά, και επιτέλους το βουνό μου έκανε την τιμή.

Kamakura

Συνέχεια του “μα που τα βρίσκεις αυτά τα μέρη και πας εκεί”. Συνέβη το εξής λοιπόν:

Φεύγοντας από το Fuji είχα κλείσει ξενοδοχείο στην Yokohama, στο οποίο έφτασα αργά το απόγευμα, και το επόμενο πρωί έβρεχε αρκετά στην περιοχή. Η επόμενη διαμονή μου ήταν στο Τόκιο, που είναι πολύ κοντά, αλλά με μία ματιά στον χάρτη είδα ότι η Kamakura αξίζει μία βόλτα. Μισή ώρα με το τραίνο και έφτασα, με τη βροχή να μην κόβει όμως.

Η Kamakura είναι κάτι σαν το μικρό ξαδερφάκι του Kyoto. Έχει ωραιότατους ναούς, μέχρι και ένα δάσος bamboo σαν το Arasiyama, και αξίζει μία ημερήσια βόλτα.

Ο μεγάλος Βούδας είναι η βασική ατραξιόν της πόλης, και μία ανθισμένη κερασιά εκεί δίπλα πρόσθεσε λίγη sakura στο σκηνικό, έστω και αν έβρεχε του καλού καιρού.

Και ολίγον Τόκιο…

Στην περιοχή της Shinjuku υπάρχει ένας εξαιρετικός κήπος, ο οποίος εκείνη την ηλιόλουστη Δευτέρα είχε ακόμη μερικά κερασόδεντρα με τα ροζ και φούξια άνθη τους.

Ο μικρός ποταμός Meguro είναι από τα πλέον διάσημα σημεία για να δει κανείς την sakura, όμως είχε σχεδόν περάσει η εποχή, ίσα που φαινόταν κάτι.

Άσχετη με την sakura, αλλά πάντα εντυπωσιακή, η διάσημη διασταύρωση στη Shibuya που πλημμυρίζει με κόσμο όταν ανάβει ο “γρηγόρης”.

Σας χρωστάω ακόμη την Osaka και την Nara, για τις οποίες θα προσπαθήσω να γράψω το συντομότερο. Πάντως αυτό το ταξίδι, αν και ολιγοήμερο, ήταν τόσο γεμάτο σε εικόνες που μου φάνηκε λες και έλειπα ολόκληρο μήνα.

Είχα περάσει από το αεροδρόμιό της πάνω από 20 φορές, άλλωστε είναι ένα πολύ σημαντικό αεροπορικό hub, κυρίως για τους ασιατικούς προορισμούς. Δεν είχα όμως ποτέ την ευκαιρία να δω κάτι περισσότερο από την όμορφη θέα κατά την απογείωση, εάν πετούσα ημέρα και καθόμουν στην κατάλληλη θέση. Οπότε βρήκα την ευκαιρία κατά την επιστροφή από το πρόσφατο ταξίδι μου στην Kuala Lumpur, και άφησα ένα 24ωρο κενό ώστε να δω τι έχει να προσφέρει αυτή η πόλη.

Έχω να πω ότι η Ντόχα δεν με απογοήτευσε. Βοήθησε φυσικά το γεγονός ότι ήταν Ιανουάριος, επομένως δεν είχε την αφόρητη ζέστη που επικρατεί από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο. Όσα έχει να δει κανείς είναι αρκετά “μαζεμένα” και η ημέρα περνάει ευχάριστα. Ελάτε να σας τη γνωρίσω.

Από τις Πέρλες στον Μαύρο Χρυσό

Η ιστορία της πόλης, αλλά και της χώρας του Κατάρ συνολικά, δεν είναι τόσο παλιά, είναι όμως αρκετά ενδιαφέρουσα. Η μικρή αυτή χερσόνησος που εξέχει από το “σώμα” της Σαουδικής Αραβίας γνώρισε μία σημαντική ακμή με την αλιεία και το εμπόριο των φημισμένων μαργαριταριών του Περσικού Κόλπου. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο μισός πληθυσμός του Κατάρ απασχολούνταν σε αυτή τη βιομηχανία.

Όλα άλλαξαν προς τα τέλη της δεκαετίας του 1930, όταν ο Μαύρος Χρυσός μετέβαλλε την οικονομία της ευρύτερης περιοχής, και του Κατάρ προφανώς. Η αλιεία μαργαριταριών σχεδόν εκμηδενίστηκε, με τα τελευταία πια αλιευτικά σκάφη να σταματούν τις εξορμήσεις τους ήδη από το 1960.

Η σημερινή εικόνα της πρωτεύουσας του Κατάρ είναι αυτή μίας υπερσύγχρονης πόλης με άφθονο χρήμα. Η θέα των πολλών ουρανοξυστών από το πάρκο στα νότια του μικρού όρμου είναι καθηλωτική, ιδίως το βράδυ. Τα παλιά πλοιάρια προσθέτουν μία πινελιά νοσταλγίας.

Σύνδεση με το παρελθόν

Το Katara Cultural Village είναι το πρώτο μέρος που θα επισκεφτεί κανείς, για να πάρει μία γενική ιδέα από το παρελθόν και την παράδοση της περιοχής. Τα κτίσματα είναι όλα στο αραβικό στυλ, με μικρά σοκάκια και τέντες για προστασία από τον σκληρό ήλιο.

Έχει γίνει εξαιρετική δουλειά από τους καταριανούς στην προώθηση της κουλτούρας τους και της παράδοσής τους.

Η είσοδος του Katara Village φέρει και το σήμα του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου που διοργάνωσε η χώρα το 2022, με πολύ μεγάλη επιτυχία μάλιστα.

The Pearl (η γειτονιά)

Στο βόρειο μέρος της πόλης βρίσκεται ένα τεχνητό νησί, το οποίο πολύ φυσιολογικά ονομάστηκε The Pearl. Ήταν το πρώτο μέρος όπου επιτράπηκε η ιδιοκτησία ακινήτων από ξένους.

Το μέρος είναι ακριβό. Το στυλ και το ύφος δεν είναι κάτι το πολύ όμορφο, αυτά τα μονομπλοκ κτίρια διαμερισμάτων δεν είναι και ό,τι πιο όμορφο θα δει κανείς στη ζωή του. Όμως η μαρίνα μπροστά τους, και η φοβερή τάξη και καθαριότητα, προδιαθέτουν θετικά. Μην ξεχνάμε βέβαια ότι αυτό το μέρος απευθύνεται σε εύπορους expats.

Η παραδοσιακή Ντόχα

Το νότιο τμήμα της πόλης παρουσιάζει αντικειμενικά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Δεν είναι μόνο το πανέμορφο πάρκο και η προκυμαία -η Corniche όπως την λένε- με την ατελείωτη περαντζάδα και την φανταστική θέα προς τους ουρανοξύστες, αλλά και το παζάρι, το τζαμί, και άλλα.

Bin Zaid

Ένα από τα χαρακτηριστικότερα τοπόσημα της Ντόχα είναι το Abdulla Bin Zaid Al Mahmoud Islamic Cultural Center, ένα πολιτιστικό ισλαμικό κέντρο με το σπειροειδές τζαμί, εμπνευσμένο από το Μεγάλο Τζαμί της Σαμάρρα του Ιράκ του 9ου αιώνα. Τόσο το βράδυ όσο και την ημέρα ξεχωρίζει οπτικά.

Souq Waqif

Δίπλα ακριβώς στο Bin Zaid βρίσκεται το μεγάλο παζάρι της πόλης. Χρονολογείται στα τέλη του 19ου αιώνα, έχει υποστεί ανακαίνιση το 2006, διατηρεί όμως ακέραια την μορφή, το ύφος, και την ατμόσφαιρα που περιμένει κανείς από ένα ανατολίτικο παζάρι.

Μέσα στα σοκάκια θα βρει κανείς τα πάντα. Το μέρος είναι πόλος έλξης τουριστών φυσικά, και στους ανοιχτούς χώρους υπάρχουν πολλά εστιατόρια, καταστήματα, και art installations.

Γενικά για την Ντόχα

Το άφθονο glam ξεγελάει το μάτι και τον επισκέπτη. Η Ντόχα όμως δεν είναι ένα “εύκολο” μέρος για να ζήσει κανείς. Δεν είναι μόνο η αφόρητη ζέστη που την χτυπάει 9-10 μήνες τον χρόνο, αλλά και η γενικότερη κουλτούρα του τόπου.

Υπάρχει ένα συμπαθητικό μετρό, πεντακάθαρο και γρήγορο, που φτάνει μάλιστα μέχρι το αεροδρόμιο. Οι υπόλοιπες μετακινήσεις συμφέρει να γίνονται με Uber, το οποίο είναι ιδιαίτερα προσιτό στις τιμές.

Το Κατάρ είναι μουσουλμανική χώρα, με αποτέλεσμα να υπάρχουν οι ανάλογοι περιορισμοί στο αλκοόλ, την εμφάνιση των γυναικών κλπ. Το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού είναι φτωχοί μετανάστες από Ινδία, Πακιστάν, Μπαγκλαντές κλπ.

Εάν σας δοθεί η ευκαιρία να σταματήσετε για 24 έως 48 ώρες εκεί, πηγαίνοντας σε κάποιο ασιατικό προορισμό ή επιστρέφοντας από αυτόν, αξίζει τον κόπο. Η πόλη προσφέρει κάτι πιο αυθεντικό από το (σχεδόν χυδαίο) Ντουμπάϊ, είναι σχετικά μαζεμένη, διαθέτει εξαιρετικά ξενοδοχεία, και το κόστος είναι σε λογικά πλαίσια.

Κάποια στιγμή θα ξανακάνω στάση, να δω και τι άλλο έχει να προσφέρει.

Η πρώτη μου επίσκεψη στη Νοτιοανατολική Ασία (και στην Ασία γενικά) ήταν το 2013 σε αυτή τη φοβερή μητρόπολη, με αφορμή ένα επαγγελματικό workshop. Τότε δεν την ευχαριστήθηκα όπως θα ήθελα, και είχα στο μυαλό μου να επιστρέψω κάποια στιγμή. Θεωρώ την Kuala Lumpur τον ιδανικό πρώτο προορισμό στην περιοχή. Είναι πολύ πιο “ασιατική” από ότι η γειτονική Σιγκαπούρη, είναι ένα κράμα κινεζικού, ινδικού, και μαλαισιανού πολιτισμού, είναι ασφαλής, σύγχρονη, φθηνή, με εξαιρετικό φαγητό.

Αυτό το γράμμα άργησε περισσότερο από κάθε άλλο, λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας κυρίως. Προσπαθώ να επανέλθω σε μια πιο κανονική ροή ανά 3 εβδομάδες περίπου, κάντε υπομονή γιατί αξίζει με αυτά που έρχονται.

Call me KL

Η μαλαισιανή πρωτεύουσα έχει έκταση όσο περίπου το μισό λεκανοπέδιο της Αττικής, και πληθυσμό περί τα 2 εκατομμύρια. Είναι δηλαδή πυκνοκατοικημένη, όχι όμως σε αποπνικτικό βαθμό.

Όπως σε όλες οι ασιατικές μητροπόλεις στην ευρύτερη περιοχή, οι ουρανοξύστες έχουν κυρίαρχο ρόλο στον αστικό ιστό, σημάδι αδιάψευστο της οικονομικής ανάπτυξης. Στην φωτό επάνω βλέπετε τον Merdeka 188, το υψηλότερο κτίριο στη νοτιοανατολική Ασία και το 2ο υψηλότερο στον κόσμο μετά το Burj Khalifa του Dubai.

Σημαντικό τοπόσημο, και απαραίτητη επίσκεψη για τις πιο πάνω πανοραμικές φωτό, είναι το KL Tower ή αλλιώς Menara KL. Είναι ο έβδομος υψηλότερος τηλεπικοινωνιακός πύργος στον κόσμο (ο υψηλότερος είναι το Tokyo Skytree).

Όμως το πλέον χαρακτηριστικό τοπόσημο της πόλης, το διπλό καμάρι της, είναι οι δίδυμοι πύργοι Petronas Towers. Αυτή η φοβερή κατασκευή των δίδυμων πύργων με 88 ορόφους έκαστος είναι σήμερα το υψηλότερο στον κόσμο ζευγάρι πύργων, το οποίο με την ολοκλήρωσή του το 1996 ξεπέρασε τους αλήστου μνήμης δίδυμους πύργους του World Trade Center της Νέας Υόρκης. Μέχρι το 2004 ήταν και το υψηλότερο κτίριο στον κόσμο, όταν και ξεπεράστηκε από τον Taipei 101 της Ταϊβάν.

Στη βάση των Petronas Towers υπάρχει ένα εξαιρετικό mall, και έξω από αυτό ένα εξίσου εξαιρετικό πάρκο με λιμνούλες, συντριβάνια, κήπους, και art installations.

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να απολαύσω τους πύργους και τον περιβάλλοντα χώρο όσο θα ήθελα, ειδικά βράδυ που φωτίζονται υπέροχα, λόγω μίας καταιγίδας που με κράτησε μέσα.

Street food, anyone?

Η κουζίνα της Μαλαισίας είναι εξαιρετική. Το καλύτερο σημείο για να την απολαύσει κανείς είναι η περίφημη Jalan Alor, ένας δρόμος με εστιατόρια ο οποίος το απόγευμα κλείνει για τα οχήματα και σφύζει από κόσμο. Οι επιλογές είναι ατελείωτες, από κινέζικο και ινδικό μέχρι τα χαρακτηριστικά πιάτα τύπου goreng με τηγανητό ρύζι κλπ.

Επισκέφτηκα την Jalan Alor σχετικά νωρίς, πριν γεμίσει με κόσμο, με σκοπό να φάω κάτι και να κάνω καμιά βόλτα πάνω κάτω. Δυστυχώς η βόλτα δεν έγινε λόγω μίας τρομερής καταιγίδας, οπότε μόλις έφαγα κατάφερα και βρήκα ένα ταξί λίγα μέτρα πιο πάνω έχοντας φυσικά ποτίσει μέχρι το κόκκαλο.

Τα αξιοθέατα του κέντρου

Μία σχετικά άνετη αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα βόλτα αφορά την Independence Square για αρχή, με το κτίριο Sultan Abdul Samad να ξεχωρίζει. Το κτίσμα αυτό του 19ου αιώνα ήταν γνωστό ως Government Offices στο διάστημα της Βρετανικής αποικιοκρατίας, έως το 1974 που πήρε το σημερινό του όνομα.

Η ευρύτερη περιοχή περιλαμβάνει και ένα τμήμα με καθαρά ινδική επιρροή, αλλά και πολλά όμορφα τζαμιά και άλλα χαρακτηριστικά κτίσματα.

Batu Caves

Must see της περιοχής είναι τα Σπήλαια Batu, λίγο έξω από την πόλη. Το τεράστιο άγαλμα του Lord Murugan δεσπόζει στην είσοδο, και οι επισκέπτες πρέπει να ανέβουν τα 272 σκαλοπάτια με ιδιαίτερα απότομη κλίση για να φτάσουν μέσα στο μεγάλο σπήλαιο.

Ο χώρος είναι αφιερωμένος στη λατρεία του θεού του πολέμου Murugan. Αφού ανέβει κανείς και μπει μέσα στο κυρίως σπήλαιο, αντικρύζει τις χαρακτηριστικές πολύχρωμες απεικονίσεις της ινδουϊστικής θρησκείας.

Το σπήλαιο είναι τεράστιο, και έχει σημαντική βιοποικιλότητα σε χλωρίδα και πανίδα. Είναι επίσης αρκετά δροσερό, κάτι που βοηθάει πολύ μετά την δύσκολη ανάβαση στο ζεστό και υγρό κλίμα της περιοχής.

Ο ευρύτερος χώρος είναι γεμάτος μικρομάγαζα, μικροπωλητές και street food stalls, έχει όμως και μερικές όμορφες γωνίες για ξεκούραση και βόλτα.

Thean Hou Temple

Δεν νοείται ολοκληρωμένη επίσκεψη στην Kuala Lumpur χωρίς τον σημαντικότερο κινεζικό ναό της πόλης, Thean Hou. Κατασκευάστηκε μόλις το 1981, είναι αφιερωμένος στην κινεζική θεότητα της θάλασσας Mazu, και αποτελεί πόλο έλξης των κινέζων επισκεπτών αλλά και όλων των δυτικών τουριστών.

Ο ναός είναι πραγματικά μεγάλος, και καταλαμβάνει 6 επίπεδα. Ξεχωρίζουν φυσικά τα περίτεχνα σκαλίσματα στις διάφορες παγόδες.

Όταν επισκέφτηκα την πόλη και τον ναό, ήταν οι παραμονές του νέου κινέζικου έτους, που για φέτος είναι η Χρονιά του Φιδιού. Εξ ου και οι ανάλογοι στολισμοί έξω από τον ναό.

Αυτή η μικρή κινεζούλα μου έκανε την τιμή να ποζάρει, με την άδεια των γονιών της φυσικά. Σε ό,τι και αν πιστεύουν οι άνθρωποι αυτοί, εύχομαι να είναι πάντα καλά και η γλυκύτατη μικρούλα τους πάντα καλότυχη.

Ο τέλειος ασιατικός προορισμός

Όπως έγραψα και στην εισαγωγή, η Kuala Lumpur είναι ένας ιδανικός, τέλειος θα έλεγα, προορισμός για την νοτιοανατολική Ασία. Συνδυάζει στοιχεία από Ινδία, Κίνα, και τοπικά της μαλαισιανής χερσονήσου, είναι ασφαλής, και σχετικά φθηνή για το μέσο δυτικό πορτοφόλι.

Δυστυχώς μία τροφική δηλητηρίαση που “κονόμησα” στο Χονγκ Κονγκ (από όπου ταξίδεψα στην KL) με κράτησε λίγο περισσότερο στο ξενοδοχείο, και έχασα μία ολόκληρη ημέρα που θα μπορούσα να αφιερώσω σε περισσότερα σημεία ενδιαφέροντος. Πάντως έστω και έτσι πέρασα τέλεια.

Η πρώτη μου γνωριμία με εκείνη την καταπληκτική χώρα στην άκρη του κόσμου (κυριολεκτικά όμως) αφορούσε την μεγάλη της πόλη, το Auckland, που είναι πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα, την μικρή πρωτεύουσά της, το Wellington, και το περίφημο Hobbiton όπου γυρίστηκε η επική τριλογία του “Άρχοντα” και τα sequels/prequels.

Η πραγματική άγρια ομορφιά και συγκλονιστικά τοπία της χώρας βρίσκονται στο “te motu tonga”, δηλαδή στο νότιο νησί της Νέας Ζηλανδίας στη γλώσσα των Maori. Ελάτε να σας δείξω τι είδα εκεί κάτω.

The Adventure Capital of the World

Χωμένη ανάμεσα στις Νότιες Άλπεις, εκείνη δηλαδή την οροσειρά που διατρέχει το νότιο νησί της Νέας Ζηλανδίας, στις όχθες της λίμνης Wakatipu που έχει σχήμα S, βρίσκεται το Queenstown. Με πληθυσμό κοντά στις 30 χιλ. κατοίκους (περίπου όσο η Κόρινθος δηλαδή) θα μπορούσε να περνάει σχεδόν απαρατήρητη, εάν δεν αποτελούσε τον νο. 1 παγκόσμιο προορισμό των extreme sports & activities. Εδώ γεννήθηκε το bungy jumping, μεταξύ άλλων

Το μέρος αυτό έχει μία απίθανη ομορφιά. Η πρώτη μου εξόρμηση μετά την άφιξή μου ήταν για το Skyline, ένα θεματικό πάρκο ψηλά πάνω από την πόλη, όπου ανεβαίνει κανείς με βαγονάκια τελεφερίκ. Εκεί έχει ένα σωρό δραστηριότητες, έχει όμως και την ωραιότερη θέα της πόλης, της λίμνης, και των ορεινών όγκων που την περιτριγυρίζουν.

Αυτό που λέμε κέντρο της πόλης είναι πολύ μικρό, κατά βάση είναι ένας μικρός ορμίσκος με μία μικρή παραλία που βλέπει νοτιοδυτικά στη λίμνη. Αυτό που κάνει το μέρος μοναδικό είναι ο τρόπος που το “αγκαλιάζουν” τα γύρω βουνά, χωρίς όμως να το πνίγουν.

Στο μικρό κέντρο εκεί στην παραλία κάνουν τη βόλτα τους ντόπιοι και τουρίστες, έχει ωραιότατα εστιατόρια, pubs και καφέ, και στους πιο μέσα δρόμους έχει πολλά καταστήματα εξειδικευμένα σε εξοπλισμό για extreme sports.

Στη βάση του Skyline υπάρχει το Kiwi Park, με τη μεγάλη ατραξιόν να είναι φυσικά τα kiwis, τα περίεργα αυτά πουλιά με το χοντρό σαν μπάλα σώμα και το μακρύ ράμφος, τα οποία είναι απειλούμενο είδος και προστατεύονται με μεγάλη αυστηρότητα. Τα έχουν σε έναν κλειστό και σκοτεινό χώρο, διότι είναι νυκτόβια πλάσματα, και όταν μπαίνει κανείς χρειάζεται κάποια λέπτά της ώρας για να συνηθίσει το μάτι. Πρώτα τα ακούς, και μετά τα βλέπεις εάν πλησιάσεις στο πλεξιγκλας. Περιφέρονται και σκάβουν για τροφή. Μπόρεσα να βγάλω μία φωτογραφία για να την έχω ως ενθύμιο.

Milford Sound

Καλώς ήρθατε στα νεοζηλανδέζικα φιόρδς. Ναι, δεν έχει μόνο η Νορβηγία το προνόμιο να διαθέτει τέτοιους σχηματισμούς. Το δυτικό άκρο του νότιου νησιού προσφέρει ασύλληπτες εικόνες με τα πελώρια βουνά να υψώνονται πάνω από το νερό, και τον πολύ ιδιαίτερο καιρό να προσθέτει σε όλο αυτό.

Το Milford Sound είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς της περιοχής. Οι εκδρομές ξεκινούν από το Queenstown, η διαδρομή είναι τρομερά όμορφη, και τα πλοιάρια περιμένουν τους επισκέπτες για την βόλτα στο φιόρδ.

Το θέαμα όλων των μικρών και μεγαλύτερων καταρρακτών είναι πολύ όμορφο. Βλέπει επίσης κανείς φώκιες σε μερικά σημεία. Αυτή η κοντινή επαφή με τη φύση, ειδικότερα δε με τέτοιο καιρό, μένει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό και τις αναμνήσεις.

The Most English City Outside England

Η μεγαλύτερη πόλη στο νότιο νησί, και η δεύτερη μεγαλύτερη στη Νέα Ζηλανδία μετά το Auckland, με πληθυσμό που αγγίζει τις 500 χιλιάδες, είναι το Christchurch. Είναι γνωστή και ως η “πιο αγγλική πόλη εκτός Αγγλίας”, διότι έχει κρατήσει έναν εντελώς αγγλικό χαρακτήρα σε ότι αφορά την αρχιτεκτονική της. Οι δεσμοί με τη Γηραιά Αλβιώνα παραμένουν πολύ ισχυροί σε όλα τα επίπεδα.

Η βόλτα στο Hagley Park και τους Βοτανικούς Κήπους είναι φάρμακο για το μυαλό και την ψυχή. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το έτερο παρατσούκλι της, “The Garden City”.

Ο καθεδρικός ναός της πόλης είναι ένα σημείο ενδιαφέροντος, και με τις εμφανείς ζημιές που φέρει θυμίζει τον καταστροφικό σεισμό του 2011 από τον οποίο έχασαν τη ζωή τους 185 άνθρωποι στην πόλη. Η αναστήλωση προχωράει ακόμη και σήμερα.

Η βόλτα στο κέντρο της πόλης είναι εύκολη και πολύ ενδιαφέρουσα. Υπάρχουν μερικά πολύ όμορφα murals, ορσιμένα κλασικά κτίρια, και ένα ενδιαφέρον τραμ του παλιού καιρού που καλύπτει κάποια απόσταση και αξίζει το εισιτήριό του.

Αν και πραγματικά στην άκρη του κόσμου, η Νέα Ζηλανδία είχε σημαντική εμπλοκή στους μεγάλους πολέμους, στέλνοντας χιλιάδες στρατιώτες για να πολεμήσουν στο πλευρό των συμμαχικών δυνάμεων. Μετά τον 1ο Π.Π. οι τοπικές αρχές του Christchurch χρηματοδότησαν την ανέγερση ενός μνημείου που ονομάστηκε Bridge of Remembrance (Γέφυρα της Μνήμης) ως φόρο τιμής στα εκστρατευτικά σώματα.

Μετά και τον 2ο Π.Π. προστέθηκαν μνημονεύσεις για τη συμμετοχή των νεοζηλανδών σε αυτόν, όπως για παράδειγμα στη Μάχη της Κρήτης.

Απέναντι από το μνημείο βρίσκεται ένα στρατιωτικό νεκροταφείο, για να θυμίζει τον φόρο αίματος που πλήρωσε αυτή η μικρή απομακρυσμένη χώρα για το καλό της ανθρωπότητας.

Akaroa

Νοτιοδυτικά του Christchurch βρίσκεται η χερσόνησος Banks, δημιουργημένη από ηφαιστειακή δράση. Ο κόλπος Akaroa στα νότια με το ομώνυμο χωριό παρουσιάζει ενδιαφέρον λόγω των θαλάσσιων εκδρομών που προσφέρει.

Το χωριό καθεαυτό έχει την ιδιαιτερότητα να διατηρεί μέχρι σήμερα και τον γαλλικό και τον βρετανικό οικισμό. Όταν τον 19ο αιώνα έφτασαν εδώ οι Γάλλοι, έμαθαν ότι οι Άγγλοι είχαν ήδη διακηρύξει ότι όλο το νότιο νησί είναι βρετανικό. Τέλος πάντων, ο μικρός γαλλικός οικισμός παραμένει, με γαλλικά ονόματα οδών, ενώ αμέσως δίπλα είναι λες και είναι άλλη χώρα, με pubs, fish & chips κλπ.

Η ατραξιόν της περιοχής είναι η βόλτα με σκάφος στον κόλπο, μέχρι σχεδόν έξω στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου έχει κανείς την ευκαιρία να δει στο φυσικό του περιβάλλον το μικρότερο είδος δελφινιού στον κόσμο, το Hector’s Dolphin. Το είδος είναι ενδημικό στη Νέα Ζηλανδία.

Έχει όμως και φώκιες εκείνος ο κόλπος, τις οποίες μπορεί να δει κανείς να παίζουν στα πιο ήρεμα νερά στο εσωτερικό του.

Πηγαίνοντας στο Wellington

Από το Christchurch ξεκινά ένα τραίνο που κάνει μία πολύ όμορφη διαδρομή μέχρι το Picton, στο βόρειο άκρο του νότιου νησιού, από όπου μετά μπορεί να πάρει κανείς το ferry για το Wellington.

Το Picton είναι πολύ γραφικό, μαζεμένο, ήρεμο.

Η διαδρομή με το ferry είναι επίσης ενδιαφέρουσα. Μόνο την παρακάτω φωτογραφία έβγαλα, μετά κοιμήθηκα, ήμουν τρομερά κουρασμένος.

Και κάπως έτσι έφτασα στην πρωτεύουσα της χώρας, την οποία σας γνώρισα στο προηγούμενο γράμμα.

…and it’s a wrap

Αυτό το ταξίδι στην άκρη του κόσμου το απόλαυσα όσο λίγα. Η Νέα Ζηλανδία είναι μία πολύ όμορφη και πολιτισμένη χώρα, όχι ιδιαίτερα ακριβή συγκριτικά με άλλες, και αξίζει πραγματικά να αφιερώσει κανείς 2-3 εβδομάδες το λιγότερο για να την ευχαριστηθεί.

Τελευταίες ημέρες του 2024, ώρα για τον ταξιδιωτικό απολογισμό της χρονιάς όπως και πέρυσι. Επισκέφτηκα πολλά και φοβερά ενδιαφέροντα μέρη, έκανα πραγματικά μεγάλα ταξίδια, χόρτασα πτήσεις, εμπειρίες, τοπία. Ήταν μία πολύ γεμάτη χρονιά, που δύσκολα θα ξεπεραστεί.

Στα της νέας χρονιάς, ο στόχος είναι κατ’αρχήν μερικοί “εύκολοι” προορισμοί, κυρίως στην Ευρώπη, ίσως και πιο μακριά, με βασικό χαρακτηριστικό αυτή τη φορά την βελτιστοποίηση του κόστους. Αυτό σημαίνει μπόλικη economy class, και premium economy εάν η τιμή είναι δελεαστική, ώστε να μαζευτούν πάλι μίλια για ξόδεμα στο μέλλον.

Επίσης, η συχνότητα των άρθρων θα αραιώσει λόγω φόρτου εργασίας. Ο νέος στόχος είναι να δημοσιεύω κάθε 3 εβδομάδες. Όπως και να έχει, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την αγάπη που δείχνετε στα κείμενά μου.

Η ταξιδιωτική ανασκόπηση του 2024

Φέτος πραγματικά του έδωσα και κατάλαβε. Ο χάρτης διαβάζεται δύσκολα, τον έβαλα όμως έτσι ολόκληρο για να βλέπω κι εγώ τι έκανα. Τα βασικά στατιστικά είναι τα εξής:

• επισκέφθηκα 19 χώρες, και 25 πόλεις σε αυτές τις χώρες

• η συνολική απόσταση ήταν 140579 μίλια

• ήμουν στον αέρα για 13 ημέρες και 4 ώρες

• κατέγραψα ρεκόρ πτήσεων σε ώρες και απόσταση

Η χρονιά ξεκίνησε πολύ δυναμικά με ένα ταξίδι που είχε ως σκοπό να βιώσω την μεγαλύτερη σε απόσταση εμπορική πτήση στον κόσμο, και για να το κάνω αυτό έπρεπε να βρεθώ πρώτα στη Σιγκαπούρη όπου έμεινα μόλις μία ημέρα. Η Νέα Υόρκη μου επιφύλαξε και μία πολύ ευχάριστη έκπληξη: χιόνισε γερά για μισή ημέρα, και την είδα όπως δεν μπορούσα να την φανταστώ ποτέ.

Το 2024 έμελλε να είναι η χρονιά που θα πατούσα για πρώτη φορά στην Μαύρη Ήπειρο. Μία σπάνια περίπτωση πάμφθηνων αεροπορικών εισιτηρίων, σε business class παρακαλώ, για το Κέηπ Τάουν με εκκίνηση από και επιστροφή στην Πράγα μέσω Λονδίνου, με έκανε να “τραβήξω τη σκανδάλη” χωρίς δεύτερη σκέψη. Το μέρος είναι μοναδικό, η περιήγηση στο Ακρωτήρι τρομερά ενδιαφέρουσα, το φαγητό εξαιρετικό.

Ένα από τα ταξίδια στον βρετανικό βορρά ήταν για το πολύπαθο Μπέλφαστ. Η πρωτεύουσα της Βόρειας Ιρλανδίας είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, αρκετά όμορφη, με ένα υπέροχο μουσείο για τον Τιτανικό ο οποίος κατασκευάστηκε εκεί, και με μπόλικη ιστορία πολιτικών ταραχών, τα περίφημα Troubles.

Ο Απρίλιος του 2024 ήταν αφιερωμένος σε ένα απωθημένο πολλών ετών. Με αφορμή την ολική έκλειψη ηλίου στις 8 Απριλίου, την οποία είχα σχεδιάσει να δω στο Austin, σχεδίασα ένα ασύλληπτο road trip από την Καλιφόρνια προς το Τέξας με έμφαση στον δρόμο-θρύλο Route 66, και τα θαύματα της φύσης Grand Canyon και Monument Valley. Το ταξίδι καλύφθηκε σε πέντε συνέχειες: 1, 2, 3, 4, 5.

Το πρώτο οικογενειακό ταξίδι της χρονιάς έγινε την 2η εβδομάδα του Πάσχα, με προορισμό το πανέμορφο Εδιμβούργο και την προσθήκη μίας ημερήσιας εκδρομής στα σκωτσέζικα highlands. Ο καιρός ήταν τέλειος για την εποχή και την περιοχή, χορτάσαμε ιστορία, κάστρα, πράσινο.

Τον Μάϊο είχα την ευκαιρία να συναντηθώ με έναν συγγενή μου στο Λονδίνο, όπου θα βρισκόμασταν έτσι κι αλλιώς και οι δύο για τις δουλειές μας, και όταν ξεμπερδέψαμε κάναμε μία μικρή βόλτα μέχρι το Παρίσι. Η Πόλη του Φωτός παραμένει η ομορφότερη πόλη του κόσμου, η Νίκη της Σαμοθράκης και η Αφροδίτη της Μήλου αξίζουν κάθε φορά το κόστος της εισόδου στο Λούβρο, οπότε γιατί όχι να πηγαίνω όποτε μπορώ.

Ο Ιούνιος ήταν αφιερωμένος στην Νοτιοανατολική Ασία και την Άπω Ανατολή. Μετά από ένα γρήγορο πέρασμα από την Μπανγκόκ ίσα ίσα για έναν βραδινό ύπνο, κατέληξα στην Σεούλ την οποία είχα στη λίστα μου από καιρό. Φοβερά ενδιαφέρουσα πόλη, τεράστια, και σχετικά ήρεμη.

Ένας φίλος με έψησε να του κάνω παρέα τον Ιούλιο για 3 μέρες στη Νέα Υόρκη. Κλείσαμε πτήσεις με μίλια και ξενοδοχεία με πόντους, άρα μας κόστισε ελάχιστα, και είχα άλλη μία ευκαιρία μέσα στην ίδια χρονιά στην Πόλη Που Δεν Κοιμάται Ποτέ, όπου άλλωστε δεν βαριέμαι ποτέ να πηγαίνω.

Το δεύτερο οικογενειακό ταξίδι της χρονιάς έγινε τον Αύγουστο και πήγαμε στην πανέμορφη Πράγα. Με εξαίρεση μία δυνατή μπόρα ένα πρωί, ο καιρός ήταν ιδανικός για βόλτες για να θαυμάσουμε την υπέροχη πρωτεύουσα της Τσεχίας. Ήπια άφθονη μπύρα, φάγαμε άφθονα γλυκά, περάσαμε τέλεια.

Η ετήσια επίσκεψή μου στην Ινδία αυτή τη φορά είχε Βομβάη και Κοτσίν. Η μεγαλούπολη της Βομβάης δεν μου άφησε κάποια ιδιαίτερη εντύπωση, αλλά το Κοτσίν στην πολιτεία της Κέραλα ήταν απίθανα όμορφο. Τόσο η πόλη, ιστορικός σταθμός των πορτογάλων εξερευνητών και φημισμένο χωνευτήρι θρησκειών, όσο και η φύση έξω από αυτή.

Στα τέλη του Οκτωβρίου, πριν από ένα ταξίδι-σταθμό μέχρι τώρα για εμένα το οποίο θα ξεκινούσε από τις ΗΠΑ, μπόρεσα και έβαλα ένα τριήμερο στο πανέμορφο Σικάγο. Πάρκα, ουρανοξύστες, αρχιτεκτονική, λίμνη, ποτάμι, και μία πολύ ιδιαίτερη εκδοχή πίτσας, αρκούν για να πηγαίνει κανείς ξανά και ξανά. Το ταξίδι καλύφθηκε σε δύο γράμματα, εδώ κι εδώ.

Το ταξίδι-σταθμός της χρονιάς ήταν προς τη Νέα Ζηλανδία. Επισκέφτηκα και τα δύο νησιά, και τις 4 σημαντικές πόλεις, και χόρτασα τοπία και ομορφιά. Το μέρος είναι απίθανο, έχει να προσφέρει πάρα πολλά, οι 8 ημέρες που μπόρεσα να διαθέσω έφτασαν μόνο για τα πολύ βασικά, οπότε θα προσπαθήσω να ξαναπάω άλλη μία φορά στη ζωή μου. Το πρώτο μέρος για το βόρειο νησί έχει ανέβει εδώ, το δεύτερο μέρος θα ανέβει μετά τις γιορτές βρίσκεται εδώ.

Τα πλάνα για το 2025 (μέχρι τώρα)

Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχω σιγουρέψει πολλά ταξίδια για τη νέα χρονιά. Οι ιδέες είναι αρκετές, και θα δω ποιές από αυτές θα υλοποιήσω. Προς το παρόν τα σίγουρα είναι τα εξής:

Τα ταξίδια του Ιανουαρίου

Η ταξιδιωτική χρονιά θα ξεκινήσει με το Λονδίνο στα μέσα Ιανουαρίου. Έχω να κάνω δουλειές εκεί, έχω να πάω και στο γήπεδο, όλο και κάτι άλλο θα βρω να κάνω εκείνες τις ημέρες.

Όμως μια και έχω και μία εβδομάδα άδεια κολλητά στο ταξίδι, την οποία δεν θα αφήσω ανεκμετάλλευτη. Δεν έχω ακόμη καταλήξει που θα πάω, σκέφτομαι όμως να κάνω κάτι σε επιλογή των φθηνότερων πτήσεων που μπορώ να βρω προς κάπου, μετά προς κάπου αλλού, και πάει λέγοντας. Αυτό θα έχει ένα επιπλέον ενδιαφέρον.

Amsterdam, Rotterdam, The Hague

Στα μέσα του Μαρτίου γίνεται μία έκθεση με αντικείμενο την εξομοίωση πτήσεων, σε έναν χώρο μόλις μισή ώρα με το τραίνο από το Άμστερνταμ. Το flight simming είναι το κύριο χόμπι μου, πέρα από τα ταξίδια δηλαδή, και θα επισκεφτώ την έκθεση με φίλους για να χαζέψουμε. Με την ευκαιρία, θα συναντήσω και άλλους φίλους και γνωστούς στο Ρότερνταμ και στη Χάγη, θα δω και αυτές τις πόλεις, και θα ξαναδώ λίγο και το Άμστερνταμ.

Las Vegas

Έχουμε κανονίσει με δύο φίλους να κάνουμε μια ταξιδάρα στις ΗΠΑ, με βασικό σκοπό να ανανεώσουμε το Gold status στην British Airways, και θα ταξιδέψουμε από το Jersey Island του Η.Β. προς την Πόλη της Αμαρτίας. Σκεφτόμαστε που αλλού μπορούμε να πάμε από εκεί, άλλωστε δεν είμαστε τζογαδόροι, οπότε το πλάνο παραμένει ακόμα ανοιχτό.

Βόρεια Ιταλία

Ρώτησα τις προάλλες εδώ στο σπίτι: “που θα θέλατε να κανονίσουμε να πάμε το 2025, για να χρησιμοποιήσουμε το companion voucher της μίας Aegean Visa Premium”; Το έφηβο ταξιδόμουτρο είπε Μιλάνο, εγώ συμπλήρωσα την Βενετία, οπότε κλείσαμε ήδη τα αεροπορικά Αθήνα-Μιλάνο και Βενετία-Αθήνα για τον Ιούλιο. Ίσως “χώσουμε” και καμιά Μπολόνια στη διαδρομή.

Ινδία

Έχω σταθερές επαγγελματικές υποχρεώσεις στην Bangalore, και αναμένω αρκετά ταξίδια για εκεί. Σίγουρα θα έχω ένα μέσα στο 2025, πολύ πιθανό και δεύτερο, οπότε θα αναζητήσω τι άλλο μπορώ να δω σε αυτή την τεράστια χώρα. Οι σκέψεις μου είναι για κάποιο από τα Jaipur, Varanasi, Kolkata.

Ιδέες και πιθανοί προορισμοί

Έχω κάνει ήδη μερικές σκέψεις, φαίνεται όμως πως και πάλι θα αποφασίζω σχεδόν τελευταία στιγμή ανάλογα με τον διαθέσιμο χρόνο και τα διαθέσιμα χρήματα.

Έχω κατ’αρχήν μία (αρκετά μεγάλη) λίστα από πόλεις που δεν έχω πάει, και αυτές που έχω σε υψηλότερη προτεραιότητα είναι οι εξής, ομαδοποιημένες ανά χώρα ή γεωγραφική περιοχή:

• Βίλνιους, Ρίγα, Ταλίν, Ελσίνκι

• Βελιγράδι, Σαράγεβο, Ζάγκρεμπ, Λουμπλιάνα

• Μπιλμπάο, Σεβίλλη, Γρανάδα, Κόρδοβα, Πόρτο

• Καζαμπλάνκα, Μαρακές

• Νάσβιλ, Μέμφις, Μαϊάμι

• Σηάτλ, Βανκούβερ

Έχω όμως στο μυαλό μου να επισκεφτώ ξανά κάποια στιγμή και μερικές πόλεις στις οποίες έχω πάει είτε πολύ παλιά, είτε για μικρά διαστήματα, και δεν τις έχω ευχαριστηθεί:

• Δουβλίνο

• Βρυξέλλες

• Βερολίνο, Μόναχο

• Κοπεγχάγη, Στοκχόλμη

• Αμπού Ντάμπι, Ντουμπάϊ

• Κουάλα Λουμπούρ

• Βοστώνη

Φαντάζομαι επίσης ότι, όπως κάθε χρόνο, κάπως θα με ξαναφέρει ο δρόμος και σε μέρη γνωστά και μη εξαιρετέα: Νέα Υόρκη, Τόκιο, Παρίσι κλπ.

Η αλήθεια είναι ότι κάθε χρόνο φτιάχνω λίστες και προσπαθώ να βγάλω ένα πλάνο, και τελικά τα περισσότερα ταξίδια προκύπτουν πιο αυθόρμητα, επειδή βγήκε μία καλή προσφορά ή βόλεψε να προσθέσω λίγες ημέρες για να δω και κάτι άλλο. Για να είμαι ειλικρινής, μου αρέσει καλύτερα έτσι.

Χρήσιμες ταξιδιωτικές συμβουλές για τη νέα χρονιά

Πέρυσι, στο αντίστοιχο γράμμα με το οποίο αποχαιρετούσα το 2023 και χαιρετούσα το 2024, κατέγραψα για εσάς μερικές χρήσιμες συμβουλές όπως:

• να έχετε διαβατήριο, ακόμη και για ταξίδια εντός Ε.Ε.

• να αποφεύγετε να κλείνετε πτήσεις από online travel agents

• να προτιμάτε να κλείνετε απ’ευθείας με τα ξενοδοχεία, όχι μέσω πλατφορμών

• να εκδώσετε μία κάρτα τύπου Revolut για τα μικροέξοδά σας όπου πάτε

• να εκδώσετε μία πιστωτική κάρτα

• να έχετε από πριν λυμένο το θέμα των mobile data

Θα ήθελα να επιμείνω λίγο περισσότερο σε ορισμένα σημεία όπου βλέπω όλες τις ανεξήγητες εμμονές των περισσότερων, και να προσθέσω και ό,τι καινούριο μπορώ.

Διαβατήριο, και ταυτότητες νέου τύπου

Έχω βαρεθεί σιχαθεί να διαβάζω σε διάφορες σελίδες τις ερωτήσεις αδαών για το αν μπορούν να ταξιδέψουν στην τάδε χώρα με την παλιά ταυτότητα με λατινικούς χαρακτήρες, στις οποίες έτεροι αδαείς απαντούν ότι ναι μπορείς, αντί να προτρέψουν για έκδοση νέας ταυτότητας και διαβατηρίου. Αυτή η εμμονή της μη αλλαγής με στέλνει στον ψυχίατρο όμως. Κατ’αρχήν, κανείς μας δεν έχει πλέον καμία δικαιολογία για να μην εκδώσει ταυτότητα νέου τύπου., η οποία είναι επαρκής για το εσωτερικό και για την Ε.Ε.

Για το διαβατήριο τα έχω ξαναπεί, και τα λέω συνεχώς: εφόσον ταξιδεύετε εκτός Ελλάδας, κατ’εμέ πρέπει να έχετε υποχρεωτικά διαβατήριο, ακόμη και εάν πάτε σε χώρα της Ε.Ε. Ποτέ δεν ξέρετε τι θα σας συμβεί, και σε ποιόν περίεργο ένστολο ή υπάλληλο αεροπορικής θα πέσετε. Το διαβατήριο έχει πλέον 10 χρόνια ισχύ, και είναι έγγραφο με διεθνή αναγνώριση. Έλεος πια δηλαδή με τη μίρλα “μα γιατί να το βγάλω αφού θα πάω στην Ιταλία, και η θεία Ορτανσία πέρυσι πήγε με την παλιά της ταυτότητα”.

Πιστωτικές κάρτες

Ένα άλλο πεδίο όπου συναντά κανείς φοβικότητα, άγνοια, και ξεροκεφαλιά. Κανείς δεν φαίνεται να θέλει να καταλάβει πραγματικά πως λειτουργεί μία πιστωτική κάρτα, και τι πρέπει να κάνει ώστε να μην βρεθεί με χρέος. Οι πιστωτικές κάρτες είναι το μόνο μέσο που παρέχει προστασία έναντι ακυρώσεων πτήσεων και (κυρίως) ξενοδοχείων, και είναι απαραίτητη για ενοικίαση αυτοκινήτου. Πάρα μα πάρα πολλοί άνθρωποι όμως μου λένε “α πα πα δεν βγάζω εγώ πιστωτική, μόνο χρεωστική για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο”. Όλο, μα όλο, ΛΑΘΟΣ.

Ξενοδοχεία και πλατφόρμες

Σας είχα γράψει πέρυσι να αποφεύγετε τις πλατφόρμες, και εξακολουθώ να το υποστηρίζω. Φέτος θα σας προσθέσω και έναν επιπλέον λόγο να επιδιώκετε να κλείνετε απ’ευθείας με τα ξενοδοχεία.

Ένας φίλος έκλεισε 5 διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχείο της αλυσίδας Hilton στη Νέα Υόρκη μέσω μίας πλατφόρμας, και μου το έστειλε για να του πω τη γνώμη μου. Η τιμή ήταν πολύ καλή, όμως από συνήθεια έριξα μία ματιά στη σελίδα της Hilton για το ίδιο ξενοδοχείο για τις ίδιες ημερομηνίες, και είδα ότι ήταν σημαντικά ακριβότερο. Εκεί θυμήθηκα ότι οι μεγάλες αλυσίδες έχουν συνήθως μία πολιτική best price guarantee, όπου εάν τους δείξεις ότι το ίδιο δωμάτιο το βρήκες φθηνότερα αλλού, όχι μόνο κάνουν match την τιμή του άλλου αλλά συνήθως προσφέρουν και επιπλέον έκπτωση. Ο φίλος μου έκανε αυτό ακριβώς, και κέρδισε περί τα 140€ τα οποία θα τα χαρεί αλλού.

Να μην αφήνετε, λοιπόν, τα πράγματα στην τύχη τους. Να ψάχνετε και να συγκρίνετε και να προτιμάτε πάντα μεγάλες αλυσίδες εάν είναι δυνατόν. Και να χαρείτε, όχι άλλο “μπουκινγκ τελεία κομ”, δηλαδή πόσο πιο πολύ να το εξηγήσω ότι πάτε γυρεύοντας…

Να έχετε Plan B για όλα

Δεν ξέρω πως να το τονίσω πιο πολύ αυτό, όταν πρόκειται για ταξίδια. Όσο περισσότερο “χύμα” είστε, τόσο περισσότερο προκαλείτε την τύχη σας. Οι νεότεροι δεν έχετε μνήμες από τις παλιές καλές εποχές, έχετε όμως το θράσος της νεότητας, την άγνοια του κινδύνου, και πολλές φορές την αναίδεια να απορρίπτετε κάτι που ακούτε ή διαβάζετε, μέχρι βέβαια να σας τύχει η “στραβή” και να πελαγώσετε. Οι παλιότεροι πάλι, πολλές φορές επιδεικνύετε μία εμμονική άρνηση να αντιληφθείτε ότι κάποια πράγματα στον ταξιδιωτικό τομέα έχουν αλλάξει εντελώς.

Πάρτε για παράδειγμα την ακύρωση της πτήσης σας, ενώ βρίσκεστε ήδη στο αεροδρόμιο. Υποθέτετε (κακώς) ότι εκεί θα βρείτε ανθρώπους που γνωρίζουν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν και ότι θα σας βοηθήσουν. Μέχρι που διαπιστώνετε ότι δεν πρόκειται να βοηθήσουν ούτε εσάς ούτε τους άλλους πεντακόσιους που ταξιδεύουν όπως εσείς, και δεν έχετε ιδέα τι να κάνετε από εκεί και πέρα. Και όλο αυτό, επειδή στηριχθήκατε σε υποθέσεις βάσει εμπειριών προ πολλών ετών, ή επειδή το μόνο που γνωρίζετε είναι να χειριστείτε ένα app για να κλείσετε το εισιτήριό σας. Και δεν είναι μόνο η πτήση, είναι και το ξενοδοχείο που μπορεί να σας κάνει “νερά”, είναι και το απροσδόκητο όπως ένα ατύχημα ή μία ασθένεια, είναι τόσα πολλά πλέον. Γι αυτό λοιπόν:

• Όταν κλείνετε τα αεροπορικά εισιτήρια, βάλτε 5 επιπλέον λεπτά σκέψης και καταγράψτε κάπου τις πιθανές εναλλακτικές εάν προκύψει κάτι όταν είναι να ταξιδέψετε.

• Τη ημέρα που ταξιδεύετε, ρίξτε μια ματιά εάν υπάρχουν καθυστερήσεις ή ακυρώσεις, δυο λεπτά θα σας πάρει και θα είστε μισό βήμα μπροστά εάν προκύψει κάτι.

• Σημειώστε κάπου το τηλέφωνο της αεροπορικής, επειδή είναι πολύ πιθανό να μην σας βοηθήσουν άμεσα στο αεροδρόμιο. Όσο περιμένετε στην ουρά για να σας βρουν λύση, καλέστε και περιμένετε, μπορεί να τελειώσετε πιο γρήγορα.

• Όταν κλείνετε τη διαμονή σας, σημειώστε και κανα δυό επιλογές ακόμη να τις έχετε πρόχειρες εάν κάτι στραβώσει.

• Φροντίστε να μην είστε “τσίμα τσίμα” στα λεφτά, ώστε να μπορείτε να μείνετε κάπου μια δυο νύχτες εάν χρειαστεί, ή να κλείσετε ένα άλλο αεροπορικό εισιτήριο. Εδώ θα σας βοηθήσει πολύ μία πιστωτική κάρτα, διότι δεν θα πάει να τραβήξει αμέσως λεφτά που πιθανόν δεν έχετε στον λογαριασμό σας.

Δεν είναι πυρηνική φυσική, είναι κοινή λογική, είναι όμως και η διάθεση να ακούσετε με την πρέπουσα προσοχή αυτούς που σας τα λένε, χωρίς να παριστάνετε ότι τα ξέρετε όλα ή ότι δεν “μασάτε”.

…and last but not least, που έλεγε και η γιαγιά μου:

Θα σας το γράφω κάθε χρόνο. Μπορεί να σας το γράφω και εκατό φορές το χρόνο. Μην ταξιδεύετε ΠΟΤΕ ΧΩΡΙΣ ταξιδιωτική ασφάλεια. Ούτε και αν ταξιδεύετε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και έχετε την Ευρωπαϊκή Κάρτα Ασφάλισης Ασθενείας. Για ένα-δύο ταξίδια το χρόνο πάρτε μόνο για τις ημέρες που ταξιδεύετε. Για τρία και άνω ταξίδια το χρόνο φροντίστε να πάρετε μία ετήσια ταξιδιωτική ασφάλεια για να σας συμφέρει. Προσωπικά πληρώνω ετήσια ταξιδιωτική ασφάλεια με παγκόσμια κάλυψη που συμπεριλαμβάνει τις ΗΠΑ και τον Καναδά, με κόστος περίπου 400€. Χωρίς ΗΠΑ/Καναδά είναι σημαντικά φθηνότερη. Και όταν ταξιδεύω με την οικογένειά μου, πάντα μα πάντα τους αγοράζω ταξιδιωτική ασφάλεια για τις ημέρες του ταξιδιού.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ιστορίες (για αγρίους) έχω διαβάσει και ακούσει για ταξιδιώτες που βρέθηκαν αποκλεισμένοι σε κάποια χώρα λόγω μίας ασθένειας ή ενός ατυχήματος, ή επειδή έπεσαν θύματα κλοπής ή απάτης, και αντιμετώπισαν δυσθεώρητα κόστη επειδή δεν είχαν μία ταξιδιωτική ασφάλεια για να τους καλύψει.

Μην τσιγγουνεύεστε ένα ποσό που είναι πολύ μικρό αναλογικά με το κόστος του ταξιδιου σας. Εύχομαι να μην σας χρειαστεί ποτέ.

Δεν πάει κανείς εκεί κάτω εύκολα, γιατί είναι πραγματικά πολύ μακριά. Είναι μία από τις ομορφότερες χώρες του πλανήτη, με συγκλονιστικά τοπία και μία πρωτόγνωρη ηρεμία στους ρυθμούς της, χωρίς να είναι ράθυμη. Στη χώρα αυτή θα συναντήσει κανείς και τις τέσσερις εποχές, θα βρει εξαιρετικά φαγητά και φημισμένα κρασιά, και θα συναναστραφεί με πολύ ευγενικούς και πολιτισμένους ανθρώπους. Καλώς ήλθατε σε ένα ονειρεμένο ταξίδι στην Aotearoa των Maori, αυτή που όλοι ξέρουμε ως Νέα Ζηλανδία.

Σε αυτό το πρώτο μέρος θα σας ξεναγήσω στο “te motu raki”, δηλαδή στο βόρειο νησί στη γλώσσα των Maori.

The City of Sails

Ονομάστηκε έτσι επειδή εκεί υπάρχουν περισσότερες βάρκες και κότερα ανά κάτοικο από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Με πληθυσμό που πλησιάζει τα 2 εκ. κατοίκους είναι η μεγαλύτερη πόλη της Νέας Ζηλανδίας, διαθέτει το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας και ως εκ τούτου είναι η βασική πύλη εισόδου για τους επισκέπτες, όμως δεν είναι η πρωτεύουσα. Καλώς ήρθατε στο Auckland.

Οι Maori έφτασαν στο σημείο αυτό περί το 1350, το ονόμασαν Tāmaki Makaurau, και το εκτίμησαν ιδιαίτερα λόγω της πολύ εύφορης γη. Στην ακμή του ως αποικία των Maori έφτασε τις 20 χιλιάδες πληθυσμό. Όταν το 1840 η Νέα Ζηλανδία αποικήθηκε από τους Βρετανούς, το Auckland επιλέχθηκε ως η πρωτεύουσα της νέας αυτής χώρας, όμως το 1865 ο τίτλος πέρασε στο Wellington. Ακόμη και χωρίς να είναι το πολιτικό και διοικητικό κέντρο της χώρας, το Auckland συνέχισε να ακμάζει κυρίως λόγω της οικονομίας του που βασιζόταν στο λιμάνι του και σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις γαλακτοκομικών.

Το Auckland βρίσκεται επάνω σε ένα σύνολο από 53 ηφαιστειακά κέντρα, τα οποία έχουν διαμορφώσει την περιοχή ανά τοιυς αιώνες. Στην φωτογραφία επάνω διακρίνεται ένας τέτοιος αρχαίος κρατήρας. Στην ηφαιστειακή δράση οφείλεται η γονιμότητα του εδάφους. Η πιο πρόσφατη έκρηξη εκτιμάται ότι έγινε το 1450 μ.Χ. και παρατηρήθηκε και καταγράφηκε από τους Maori.

Το κυρίαρχο στοιχείο στο Auckland είναι η θάλασσα. Μπορεί κανείς να κάνει ατελείωτες βόλτες στις μαρίνες και τις προβλήτες του, και να απολαμβάνει εξαιρετικά θαλασσινά σε καλές τιμές. Υπάρχουν επίσης πάρα πολλά κοντινά νησιά με μεγάλο ενδιαφέρον, όμως δεν είχα τον χρόνο για αυτά. Την επόμενη φορά.

Albert Park & Freyberg Place

Ένα πολύ όμορφο πάρκο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Το Albert Park βρίσκεται σε ένα σημείο που διαμορφώθηκε από μία ηφαιστειακή έκρηξη, και στα μέσα του 19ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε για στρατώνες και άλλες οχυρώσεις. Σήμερα είναι μία όαση πράσινου.

Αυτή η μικρή πλατεία δίπλα σχεδόν στο Albert Park είναι το σημείο όπου όλοι θα πάνε για να συναντηθούν με κάποιους, αλλά και για να περάσουν την ώρα τους. Λίγα σκαλοπάτια για να καθίσει κανείς, κάτι νερά που τρέχουν, τίποτε το πολύ ιδιαίτερο, αλλά έχει ένα δικό του “χρώμα”. Ονομάστηκε από τον Βαρώνο Cyril Freyberg, τον πρώτο Κυβερνήτη της Νέας Ζηλανδίας -εκπρόσωπο του Βρετανικού Στέμματος- που γεννήθηκε στη χώρα αυτή.

The Sky Tower

Είναι ο 28ος υψηλότερος πύργος στον κόσμο, ο 2ος υψηλότερος στο νότιο ημισφαίριο, και χαρακτηρίζει την πόλη και το skyline της. Χτίστηκε το 1997 και υψώνεται στα 328 μέτρα από το έδαφος. Σαν αξιοθέατο αξίζει τον χρόνο και το κόστος, επειδή δίνει μία εξαιρετική πανοραμική θέα της πόλης και των περιχώρων της.

Αν και η μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το Auckland είναι σχετικά μικρό και βατό για τον επισκέπτη. Είναι μία σύγχρονη πόλη δυτικού τύπου, με πολλές επιλογές για κάθε γούστο.

Middle Earth

Η κορυφαία ημερήσια εκδρομή από το Auckland δεν είναι άλλη από το μέρος που γνωρίσαμε ως “Μέση Γη” στα βιβλία του J.R.R. Tolkien και στις κινηματογραφικές τριλογίες του Peter Jackson. Καλώς ήρθατε στο Hobbiton.

Ήταν το 1998 όταν ο Peter Jackson αναζητούσε τις τοποθεσίες όπου θα κινηματογραφούσε τον “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”. Σε μία εναέρια βόλτα εντόπισε την φάρμα της οικογένειας Alexander, η οποία είχε εγκατασταθεί εκεί από το 1978, και ήξερε ότι εκεί θα είναι το The Shire και το Hobbiton.

Την άνοιξη του 1999 ξεκίνησαν οι εργασίες για τη διαμόρφωση μέρους της φάρμας σε αυτό που έπρεπε, με την καίρια συμβολή του Στρατού που έκανε διανοίξεις δρόμων. Οι στρατιώτες αργότερα συμμετείχαν και στις ταινίες, ως ο στρατός των Ορκς.

Μετά το τέλος των γυρισμάτων της τριλογίας του “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”, το μέρος περιέπεσε σε αχρηστία και οι κατασκευές ήταν σε αποδρομή. Όταν το 2011 ξεκίνησαν τα γυρίσματα του “The Hobbit: An Unexpected Journey”, ζητήθηκε μετά την ολοκλήρωση να παραμείνουν και να συντηρούνται όλες οι νέες κατασκευές, ώστε το μέρος να αποτελέσει πόλο έλξης. Έτσι έγινε, και σήμερα είναι το πλέον προσοδοφόρο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.

Ένα από τα χομπιτόσπιτα είναι επισκέψιμο. Οι αναλογίες είναι στο 80% περίπου της ανθρώπινης κλίμακας, και θέλει πράγματι προσοχή για να μην κουτουλήσει κανείς.

Στο τέλος της περιήγησης είχαμε την ευκαιρία να πιούμε μπύρα και να φάμε από μπουφέ στο περίφημο “The Green Dragon Inn”.

“The Welly”

Το Wellington είναι η πρωτεύουσα της Νέας Ζηλανδίας από το 1840. Είναι μία μικρή πόλη μισού εκατομμυρίου κατοίκων στο νότιο άκρο του βόρειου νησιού, σε έναν εσωτερικό κόλπο ακριβώς στα Στενά Κουκ. Ονομάστηκε προς τιμήν του Arthur Wellesley, του πρώτου Δούκα του Ουέλινγκτον και νικητή της μάχης στο Βατερλώ.

Μία βόλτα στην προκυμαία αποκαλύπτει ένα εξαιρετικό mural προς τιμήν της Dame Temuranga Batley-Jackson, γνωστής ως June Jackson, η οποία ήταν ανώτερο κυβερνητικό στέλεχος και πολύ ενεργή στην τοπική κοινότητα με μεγάλο αριθμό κοινωνικών δράσεων.

Το βρετανικό αποικιακό στοιχείο είναι εμφανές σε όλη την πόλη. Το κέντρο της είναι μικρό και εύκολο στο περπάτημα.

Το σημαντικότερο αξιοθέατο του Wellington είναι το Εθνικό Μουσείο της Νέας Ζηλανδίας, “Te Papa Tongarewa” στην γλώσσα των Maori. Διηγείται όλη την ιστορία του τόπου, την γεωλογική προέλευση και ιδιαιτερότητα, την επίκοιση από τους Maori, και την Βρετανική αποικιοκρατία. Ιδιαίτερα συγκινητικό είναι ένα τμήμα του αφιερωμένο στη συμμετοχή των Νεοζηλανδών στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στο επόμενο:

Το νότιο νησί της Νέας Ζηλανδίας είναι ένας μαγικός τόπος, με συγκλονιστικά αλπικά τοπία, πανέμορφες πόλεις, και τρομερά ενδιαφέρουσες δραστηριότητες.

Ελπίζω το πρώτο γράμμα-αφιέρωμα στο Σικάγο να σας άρεσε. Στο δεύτερο γράμμα που αφιερώνω σε αυτή την υπέροχη πόλη, θα γνωρίσετε μαζί μου δύο υπέροχα κτίρια, δύο μοναδικά αστικά πάρκα, το πανέμορφο προάστιο Oak Park, γενέτειρα δύο διάσημων τέκνων της πόλης και σπουδαίων παγκόσμιων προσωπικοτήτων, και την γειτονιά του κινηματογραφικού “Γκας Πορτοκάλος”.

Και το φαγητό, φυσικά. Δεν θα μπορούσε να ξεχαστεί αυτό.

Υπέροχα Κτίρια

Το Σικάγο φημίζεται για την εξαιρετική αρχιτεκτονική του, άλλωστε αποτέλεσε πολύ σημαντική σχολή όπως θα διαβάσετε και πιο κάτω. Περπατώντας κανείς στο Magnificent Mile θα συναντήσει στην αρχή του κιόλας δύο εκπληκτικά κίρια που αποτελούν ορόσημα της πόλης.

Wrigley Building

Ένα κόσμημα του 1927 με δύο πυργίσκους, ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα κτίρια του Σικάγο, το Wrigley Building στέγαζε κάποτε τα γραφεία της εταιρείας Wrigley η οποία παρήγαγε τσίχλες και καραμέλες. Η πρόσψή του είναι από λευκή τερρακότα, η οποία κατά διαστήματα καθαρίζεται για να διατηρεί το χρώμα και τη λάμψη της.

Το Wrigley Building ήταν το πρώτο κτίριο στο Σικάγο που κλιματίστηκε, και το πρώτο τοπόσημο της πόλης στο οποίο εγκαταστάθηκε ο κατάλληλος φωτισμός για την ανάδειξή του το βράδυ. Σήμερα στεγάζει γραφεία διαφόρων εταιρειών.

Tribune Tower

Απέναντι από το Wrigley Building θα συναντήσει κανείς ένα εξίσου εντυπωσιακό κτίριο, το Tribune Tower το οποίο κάποτε στέγαζε τα γραφεία της εφημερίδας Chicago Tribune. Ολοκληρώθηκε το 1925 και έχει νεο-γοτθικό στυλ.

Στις πλευρές του κτιρίου παρατηρεί κανείς διάφορα πρόσθετα κομμάτια, τμήματα διάσημων κτισμάτων από όλη την υφήλιο. Στην φωτό επάνω υπάρχει ένα μικρό κομμάτι μάρμαρο του Παρθενώνα μας.

Δείτε στις φωτο κομμάτια άλλων διάσημων κτιρίων όπως η Παναγία των Παρισίων, ο Άγιος Πέτρος της Ρώμης, η Πυραμίδα της Γκίζας κλπ.

Parks and Recreation

Όλες οι όμορφες πόλεις του κόσμου έχουν ένα, τουλάχιστον, κοινό χαρακτηριστικό: όμορφα, μεγάλα πάρκα. Δεδομένου ότι οι πόλεις διαθέτουν ήδη αρκετό τσιμέντο, τα πάρκα είναι αυτά που θα τις κάνουν περισσότερο βιώσιμες, προσφέροντας τον χώρο τους για άθληση, αναψυχή, βόλτα, και δραστηριότητες. Ένα πράσινο τοπίο ξεκουράζει μάτια και μυαλό, ακόμη και ένα ξερό άφυλλο χειμωνιάτικο τοπίο ηρεμεί το πνεύμα. Το Σικάγο δεν υστερεί, προσφέροντας στους κατοίκους και τους επισκέπτες αυτό που χρειάζονται με το παραπάνω.

Cloud Gate a.k.a. “The Bean”

Το Millenium Park ανάμεσα στο The Loop και την όχθη της λίμνης Μίσιγκαν είναι το πιο επισκέψιμο πάρκο της πόλης. Το πιο γνωστό και φωτογραφημένο αξιοθέατο δεν είναι άλλο από το πελώριο “φασόλι”, έργο του γεννημένου στην Ινδία βρετανού γλύπτη Anish Kapoor, το οποίο από το 2006 στέκει μπροστά στα ψηλά κτίρια της South Michigan Avenue και προσελκύει όλο τον κόσμο που θέλει εκείνη την instagram-ική φωτογραφία. Το The Bean αποτελείται από 168 πλάκες ανοξείδωτου χάλυβα και είναι τόσο καλά γυαλισμένο που δεν φαίνονται πουθενά οι ραφές. Ο καλλιτέχνης το εμπνεύστηκε από τη μορφή που παίρνουν οι σταγόνες του υγρού υδραργύρου.

Στο Grand Park, δίπλα στο Millenium Park, ένα πανέμορφο συντριβάνι προσφέρει φοβερά photo opportunities με φόντο τους ουρανοξύστες της πόλης. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα συντριβάνια στον κόσμο, έχει ρυθμό rococo, έλκει την έμπνευσή του από αντίστοιχα συντριβάνια στις γαλλικές Βερσαλλίες, και είναι δωρεά από το 1927 μιας κυρίας Kate S. Buckingham με μεγάλη φιλανθρωπική δράση. Δεν έχει δηλαδή καμία σχέση με το γνωστό Buckingham του Λονδίνου.

Το Crown Fountain δίπλα σχεδόν στο The Bean είναι ένα πρωτότυπο art installation με δύο στήλες από υάλινους κύβους οι οποίες προβάλλουν πρόσωπα ή άλλες εικόνες, και από τη βάση τους εκτοξεύουν νερό.

Lincoln Park

Στα βόρεια της πόλης υπάρχει ένα μεγάλο πάρκο που φέρει το όνομα του δολοφονηθέντος 16ου Προέδρου των ΗΠΑ. Η βόλτα σε αυτό αξίζει οπωσδήποτε, για τις μοναδικές εικόνες της πόλης και του skyline που προσφέρει, αλλά και για το ίδιο το πάρκο. Διαθέτει και έναν ωραίο ζωολογικό κήπο με δωρεάν είσοδο.

The Navy Pier

Η προβλήτα που εκτείνεται στη λίμνη ως προέκταση των East Grand Avenue και East Illinois Street είναι ένας πολυχώρος διασκέδασης με εξαιρετική θέα του skyline.

Μία βόλτα εκεί αξίζει οπωσδήποτε, είτε μέρα είτε βράδυ.

Oak Park

Το προάστιο του Oak Park στα δυτικά της πόλης είναι ένα κόσμημα, με δρόμους και δενδροστοιχίες και όλα αυτά τα υπέροχα αμερικανικά σπίτια με τους κήπους τους. Η συγκεκριμένη γειτονιά είναι επίσης η γενέτειρα δύο πολύ σπουδαίων τέκνων του Σικάγο.

Frank Lloyd Wright

Ένας από τους διασημότερους αμερικανούς αρχιτέκτονες, με τεράστιο έργο και τεράστια επιρροή στη σύγχρονη αστική αρχιτεκτονική, ο Frank Lloyd Wright, με καταγωγή από του Ουισκόνσιν, έκανε αυτό το σπίτι στο Oak Park την έδρα του και γέννησε το περίφημο Prairie House στυλ κατοικίας το οποίο είναι το κυρίαρχο στις ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες.

Το σπίτι του λειτουργεί ως μουσείο και η εξαιρετική ξενάγηση εισάγει τον επίσκέπτη στο μυαλό του αρχιτέκτονα, το πως εξελίχθηκε η τεχνοτροπία του με τα χρόνια, και πως αυτή επηρρέασε για πάντα την σύγχρονη αστική αρχιτεκτονική.

Στην γύρω περιοχή βλέπει κανείς μερικές από τις δημιουργίες του.

Ernest Hemingway

Σε αυτό το σπίτι γεννήθηκε και μεγάλωσε ο διάσημος νοβελίστας. Δυστυχώς το σπίτι-μουσείο ήταν κλειστό, δεν ανοίγει κάθε μέρα. Το κρατάω για το μέλλον.

Gus Portokalos was here

Η ταινία “My Big Fat Greek Wedding” μας σύστησε μία τυπική ελληνική οικογένεια, με την ευρύτερη έννοια της “φαμίλιας” των πολλών επιμέρους οικογενειών, Ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στο Σιγάκο. Οι οικογένειες “Portokalos” έχουν εστιατόριο, καθαριστήριο, ταξιδιωτικό γραφείο, κομμωτήριο κλπ. και φροντίζουν η καθημερινότητά τους να είναι όσο γίνεται πιο ελληνική.

Κατά μήκος της South Ηalsted Street θα συναντήσει κανείς όλα αυτά που χαρακτηρίζουν την ελληνική διασπορά. Πολλά εστιατόρια, καταστήματα που πωλούν διάφορα ελληνικά είδη, καθαριστήρια, φούρνους κλπ.

Μου άρεσε πολύ που αρκετοί δρόμοι διαθέτουν πρόσθετη τιμητική ονομασία επιφανών μελών της τοπικής κοινότητας.

Οι 2 πρώτες ταινίες της τριλογίας γυρίστηκαν στο Τορόντο του Καναδά, και όχι στο Σικάγο.

Πίτσα κανείς…;

Σε ότι αφορά το φαγητό, στο Σικάγο πρέπει να φάει κανείς την περίφημη deep dish pizza, μία πίτσα που είναι και κάτι σαν πίτα ταυτόχρονα. Τι εννοώ:

Αυτό το είδος πίτσας εφευρέθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ‘40 στο Σικάγο, και είναι ζυμάρι με μπόλικη γέμιση και αρκετό πάχος, όπως βλέπετε επάνω στην 1η φωτογραφία. Η γέμιση είναι φυσικά τυρί, σάλτσα ντομάτας, και αυτό που οι αμερικάνοι αποκαλούν “sausage” αλλά είναι κάτι σαν κιμάς, με υφή μπιφτεκιού θα έλεγα.

Έφαγα μία ατομικού μεγέθους από του Lou Malnati’s, που με του Giordano’s θεωρούνται τα καλύτερα μαγαζιά με deep dish pizza. Είναι εξαιρετική αλλά πολύ βαριά λόγω υλικών.

Υπάρχει όμως και thin crust pizza, με λεπτή ζύμη όπως την ξέρουμε, περισσότερο διαδεδομένη στις πιο βόρειες γειτονιές και προάστια της πόλης, με τοπικές κόντρες μεταξύ των δύο ειδών. Δοκίμασα και από αυτή και ήταν πολύ νόστιμη.

Ναι αλλά υπάρχουν και hot dogs

Το κλασικό γερμανικό έδεσμα γνώρισε τεράστια επιτυχία στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα ως φθηνό φαγητό του δρόμου για την εργατική τάξη. Η Νέα Υόρκη ήταν μάλλον η πρώτη που το ανέδειξε, όμως στο Σικάγο υπάρχει πλέον μεγάλη παράδοση σε hot dogs, με τα μαγαζιά του Portillo’s να ξεχωρίσουν.

Ένας κορυφαίος προορισμός

Το Σικάγο είναι μία υπέροχη πόλη με πάρα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα για τον επισκέπτη. Στο ταξίδι αυτό μπόρεσα να πάρω μόνο μία γεύση των πιο βασικών, δεν επισκέφτηκα τα εξαιρετικά μουσεία του, ούτε την διάσημη μουσική σκηνή του. Τα αφήνω για μία επόμενη επίσκεψη.

Το Σικάγο είναι μόλις 2 ώρες μακριά από τη Νέα Υόρκη με αεροπλάνο, ή περί τις 8-10 ώρες μακριά από τα σημαντικά αεροπορικά hubs της Ευρώπης. Τα καλοκαίρια έχει απ’ευθείας σύνδεση και με την Αθήνα.

Στην καρδιά του χειμώνα και του καλοκαιριού βιώνει ακραίες συνθήκες ψύχους και καύσωνα αντίστοιχα, οπότε οι προτιμώμενες εποχές είναι άνοιξη και φθινόπωρο. Έχει πληθώρα καταλυμμάτων σε τιμές πολύ πιο λογικές από τη Νέα Υόρκη, και μπορεί κανείς να περάσει άνετα μία υπέροχη εβδομάδα εκεί εάν θέλει.

Σας το συνιστώ με κλειστά τα μάτια.

Την γνωρίζαμε από τα νιάτα μας ως συνώνυμο της εγκληματικότητας, ως ένα από τα καλύτερα παγωτά ζαχαροπλαστείου, και ως την γενέτειρα ενός από τους σπουδαιότερους μπασκετμπολίστες που έβγαλε ποτέ το άθλημα. Βέβαια, η πόλη αυτή στα βόρεια των μεσοδυτικών πολιτειών των ΗΠΑ, στις όχθες μίας εκ των μεγάλων λιμνών, είναι πολλά περισσότερα από αυτά. Είναι όμορφη, γεμάτη ιστορία, πολιτισμό, ενδιαφέροντα, και φυσικά ουρανοξύστες .

Με αρκετά μεγάλη καθυστέρηση 4 εβδομάδων αυτή τη φορά (λόγω ενός μεγάλου ταξιδιού που θα τροφοδοτήσει τη σελίδα με πολύ ενδιαφέροντα άρθρα) ελάτε να σας γνωρίσω το Σικάγο σε δύο συνέχειες, μιας και έχει τόσα πολλά να προσφέρει.

Η Ανεμοδαρμένη Πόλη

Μεταξύ μας, δεν είναι δα και τόσο ανεμοδαρμένο το Σικάγο, υπάρχουν άλλες πόλεις στις ΗΠΑ ή και αλλού στον πλανήτη με περισσότερο αέρα να τις ταλαιπωρεί. Όμως το Σικάγο διατηρεί αυτό τον τίτλο κυρίως λόγω μίας κόντρας με το Σινσινάτι, όπου λέγεται ότι επειδή αντέγραφε κάθε τίτλο και παρατσούκλι τους της φορτώσανε το Windy City με την έννοια του επηρμένου. Πάντως φυσάει όντως μέσα στην πόλη, λόγω των ουρανοξυστών που καθοδηγούν και ενισχύουν τον αέρα.

Η θέα κατά την προσέγγιση στο τεράστιο διεθνές αεροδρόμιο O’Hare, εφόσον κάθεται κανείς σε παράθυρο αριστερά, και εφόσον ο καιρός το επιτρέπει, είναι μοναδική. Ολόκληρο το Chicago skyline παρουσιάζεται και αιχμαλωτίζει το βλέμμα, με το κοντράστ της λίμνης Michigan να τονίζει ακόμη περισσότερο το μεγαλείο των ψηλών κτιρίων.

Σικάγο σημαίνει κατ’αρχήν ουρανοξύστες. Είναι η γενέτειρα των ουρανοξυστών, εδώ πρωτοδημιουργήθηκε και βρήκε εφαρμογή η ιδέα τους μετά την πυρκαγιά του 1871, οπότε γεννήθηκαν νέες ιδέες για ψηλές κατασκευές με χρήση υλικών όπως ο χάλυβας και η πέτρα.

Η θέα του skyline από την προβλήτα Navy Pier, και από τις δύο πλευρές της, είτε μέρα είτε νύχτα, είναι ιδιαίτερα υποβλητική. Από την ανατολική πλευρά της προβλήτας (αριστερά όπως κοιτάζουμε την πόλη) ξεχωρίζουν στο βάθος οι κεραίες του Willis Tower και σε πρώτο πλάνο τα ψηλά κτίριο του The Loop, ενώ από την δυτική πλευρά (δεξιά όπως κοιτάζουμε την πόλη) το βλέμμα αιχμαλωτίζει το πολύ χαρακτηριστικό John Hancock Center με το τραπεζοειδές σχήμα και τις δύο κεραίες στην κορυφή του.

Το Σικάγο είναι η 3η πολυπληθέστερη πόλη των ΗΠΑ μετά τη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες, και έδρα της Κομητείας Cook, της 2ης πολυπληθέστερης κομητείας των ΗΠΑ. Κρατήστε στο μυαλό σας την Κομητεία Cook, στην οποία θα αναφερθώ παρακάτω (οι σινεφίλ ίσως έχετε ήδη μαντέψει τον λόγο). Βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Michigan, μίας εκ των 5 μεγάλων λιμνών στην Βόρεια Αμερική (οι άλλες είναι οι Superior, Erie, Huron και Ontario). Ως πόλη ιδρύθηκε μόλις το 1837 και μεγάλωσε με φρενήρεις για την εποχή ρυθμούς. Σήμερα το Σικάγο είναι ένα μεγάλο διεθνές οικονομικό, εμπορικό, βιομηχανικό, καλλιτεχνικό, εκπαιδευτικό, και τεχνολογικό κέντρο, με ένα από τα υψηλότερα ΑΕΠ παγκοσμίως.

The Loop

Αυτό που θα λέγαμε “καρα-κέντρο” στο Σικάγο είναι γνωστό ως The Loop. Είναι το εμπορικό και επιχειρηματικό κομμάτι, το τμήμα του κέντρου νότια του ποταμού, και περιλαμβάνει ορισμένα από τα χαρακτηριστικότερα αξιοθέατα της πόλης.

Το χαρακτηριστικό υπέργειο τραίνο, που κυκλώνει σαν θηλιά (loop) την περιοχή με μόλις 8 σταθμούς, είναι από τα παλαιότερα συστήματα μετρό στον κόσμο. Τα τραίνα δεν κινούνται αποκλειστικά σε αυτό το μικρό τμήμα, αλλά εξυπηρετούν σημαντικές αποστάσεις. Η εικόνα των υπερυψωμένων συρμών να διασχίζουν τον ορίζοντα είναι εντυπωσιακές.

Μέσα στην καρδιά του The Loop, δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναγνωρίσει κανείς το διάσημο θέατρο με το όνομα της ίδιας της πόλης που το φιλοξενεί. Γνωστό αρχικά ως Balaban and Katz Chicago Theatre, το επταόροφο μπαρόκ κτίσμα πρωτοάνοιξε τις πόρτες του 1921, έκλεισε προσωρινά το 1985 λόγω οικονομικής δυσπραγίας, όμως ανακαινίστηκε και άνοιξε ξανά το 1986 με μία περφόρμανς του Frank Sinatra. Σήμερα είναι καλλιτεχνικά και οικονομικά ακμαίο.

Στην Daley Plaza, στην καρδιά του The Loop, υπάρχει από το 1967 ένα διάσημο art installation του Πάμπλο Πικάσσο, με το γνωστό κυβικό στυλ του καλλιτέχνη, και λέγεται ότι απεικονίζει με αφαιρετικό τρόπο το κεφάλι ενός σκύλου ράτσας Afgan Hound.

Στην συγκεκριμένη πλατεία εκτυλίσσεται η προτελευταία σκηνή της ταινίας The Blues Brothers, όπου ο Dan Akroyd με τον John Belushi εισβάλλουν σε αυτή με το παλιό περιπολικό προσπαθώντας να φτάσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα στο Δημαρχιακό Μέγαρο, για να εξοφλήσουν την οφειλή των 5000$ του St. Helen of the Blessed Shroud Orphanage προς την Κομητεία Cook.

Όσο περιμένουν τον ταμία να επιστρέψει από το διάλειμμά του, ολόκληρη η αστυνομία, στρατός, στρατονομία, ειδικές δυνάμεις κλπ. του Ιλλινόϊ συρρέουν στην πλατεία σε ένα εντελώς σουρρεαλιστικό σκηνικό, κυνηγώντας τους δύο αδελφούς, οι οποίοι τελικά εξοφλούν το χρέος για να σώσουν το ορφανοτροφείο από το κλείσιμο.

Ποιός είναι ο ταμίας της Κομητείας; Η απάντηση στο τέλος του γράμματος…

Willis Tower

Στην νοτιοδυτική πλευρά του The Loop βρίσκεται ένας από τους διασημότερους ουρανοξύστες των ΗΠΑ, και ίσως ο πιο γνωστός της πόλης. Ο Willis Tower, ο οποίος μέχρι και το 2009 ονομαζόταν Sears Tower, υψώνει τους 110 ορόφους του στα 442.3 μέτρα από το έδαφος. Όταν κατασκευάστηκε το 1973 έγινε το υψηλότερο κτίριο του κόσμου, προσπερνώντας το αλήστου μνήμης World Trade Center της Νέας Υόρκης (τους Δίδυμους Πύργους που έπεσαν τον Σεπτέμβριο του 2001), και διατήρησε τον τίτλο για 25 χρόνια μέχρι το 1998, όταν πια ξεπεράστηκε από τους Petronas Towers της Κουάλα Λουμπούρ.

Το περίφημο Skydeck στην κορυφή (σχεδόν) του ουρανοξύστη προσφέρει μία εκπληκτική θέα της υπόλοιπης πόλης. Μάλιστα, όταν η ατμόσφαιρα είναι πολύ καθαρή, μπορεί να δει κανείς μέχρι και την πολιτεία της Indiana στα ανατολικά.

The Riverwalk

Η βόρεια πλευρά του The Loop ορίζεται από τον ποταμό Σικάγο, κατά μήκος του οποίου έχει διαμορφωθεί ένας θαυμάσιος δημόσιος χώρος διασκέδασης και αναψυχής.

Υπάρχουν καραβάκια που κάνουν τα περίφημα architecture tours, με τους ξεναγούς να εξιστορούν την πλούσια αρχιτεκτονική ιστορία της πόλης. Ξεχωρίζουν τα υπέροχα κτίρια Wrigley Building και Tribune Tower, για τα οποία θα σας γράψω αναλυτικά στο επόμενο γράμμα, καθώς και οι πολύ χαρακτηριστικοί δίδυμοι ουρανοξύστες Marina City με το κυλινδρικό σχήμα, όπου το κάτω 1/3 είναι χώροι στάθμευσης και τα άνω 2/3 είναι διαμερίσματα και γραφεία.

Το Chicago Riverwalk ολοκληρώθηκε το 2009, με συνεχείς παρεμβάσεις έκτοτε, και είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να περάσει κανείς την ώρα του, είτε βολτάροντας είτε πίνοντας κάτι στα πολυάριθμα καφέ, μπαρ και εστιατόρια που υπάρχουν εκεί.

The Magnificent Mile

Διασχίζοντας το ποτάμι προς τα πάνω, περνώντας την DuSable Bridge και ακολουθώντας την Michigan Avenue, ξεκινάει το πασίγνωστο εμπορικό κομμάτι της πόλης με τα πολυάριθμα καταστήματα κάθε είδους. Στο Magnificent Mile θα βρει κανείς όλες τις γνωστές φίρμες, πολλά εμπορικά κέντρα, και ακριβά ψαγμένα εστιατόρια.

Στο μέσον περίπου του Magnificent Mile υπάρχει ένα μοναδικό στο είδος του κατάστημα Starbucks, το μεγαλύτερο στον κόσμο της αλυσίδας, όπου εκτός από καφέδες και φαγώσιμα μπορεί να δει κανείς διάφορα διαδραστικά θέματα.

Μπήκα, έβγαλα φωτογραφίες, και έφυγα. Όταν βλέπει κανείς μυριάδες κόσμου να σχηματίζουν ουρές για selfies, επειδή το μέρος αναφέρεται σε όλα τα σχετικά videos για την πόλη, ξέρει ότι πρόκειται για κλασική tourist trap. Ωραίο μεν, αλλά όχι για να φάει κανείς την ώρα του εκεί μέσα.

Λίγο πιο βόρεια στον ίδιο δρόμο συναντά κανείς τον περίφημο Water Tower. Χτίστηκε το 1869 για να εξυπηρετήσει την εγκατάσταση μίας μεγάλης αντλίας νερού, και κατάφερε να επιβιώσει από την μεγάλη φωτιά του 1871 η οποία έκαψε τα πάντα στην γύρω περιοχή, όχι όμως αυτό.

Στο επόμενο:

Σπουδαίες αρχιτεκτονικές δημιουργίες, υπέροχα πάρκα, η ελληνική γωνιά του Σικάγο, και φυσικά τα διάσημα φαγητά της πόλης: οι πίτσες και τα χοτ ντογκς.

Ο ταμίας της Κομητείας Cook στην ταινία The Blues Brothers δεν είναι άλλος από τον διάσημο σκηνοθέτη Steven Spielberg. Τρομερό..;

Υπάρχουν κάποια μέρη σε αυτό τον κόσμο, τα οποία ξεφεύγουν από την υποκειμενικότητα που χαρακτηρίζει την ομορφιά, το γούστο, την καλαισθησία. Είναι όμορφα εξ ορισμού, αξιωματικά, χωρίς αντίλογο. Όποιο και να είναι τελικά το προσωπικό γούστο του καθενός, και με δεδομένο τον σεβασμό στο δικαίωμα της άποψης, το να πει κανείς ότι το Παρίσι είναι από “meh…” έως άσχημο είναι σοβαρό ατόπημα. Διότι το Παρίσι είναι “η ομορφότερη πόλη του κόσμου” και τίποτε λιγότερο.

Έχω επισκεφτεί την Πόλη του Φωτός και του Έρωτα τέσσερις φορές έως σήμερα, και θα μπορούσα να την επισκέπτομαι δέκα φορές το χρόνο εάν μπορούσα. Στο γράμμα αυτό θα κάνω ένα “κολάζ” (collage, για να μαθαίνουμε και λίγα γαλλικά) για να σας πείσω να (ξανα)πάτε.

Η Πόλη του Φωτός

Αυτή η εικόνα από το Trocadero, την πλατεία στη δυτική πλευρά του Σηκουάνα, το βράδυ με τα φώτα να δίνουν το δικό τους σόου επάνω στον Πύργο του Άϊφελ, είναι κάτι που πραγματικά εύχομαι να μπορέσουν να δουν όλοι έστω και μία φορά στη ζωή τους. Το διασημότερο και πλέον φωτογραφημένο τοπόσημο της πόλης εξηγεί με τον πιο απλό τρόπο γιατί η Πόλη του Φωτός είναι η ομορφότερη στον κόσμο.

Ο διάσημος μεταλλικός πύργος ύψους 330 μέτρων κατασκευάστηκε από τον γάλλο μηχανικό Γουστάβο Άϊφελ μεταξύ 1887 και 1889 για την Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού. Είναι τέτοια η παγκόσμια αναγνωρισιμότητά του, που υπάρχουν δεκάδες αντίγραφα σε όλο τον κόσμο: από το Las Vegas (αλίμονο) και το Τόκιο, μέχρι τα δικά μας Φιλιατρά. Αλήθεια λέω.

Η νύχτα είναι που το Παρίσι λάμπει, και τα διάσημα μνημεία του γεμίζουν το οπτικό πεδίο και επιβάλλοναι με το μέγεθος και το κάλλος τους. Όπως για παράδειγμα το δεύτερο διασημότερο τοπόσημο της πόλης, η Αψίδα του Θριάμβου (Arc de Triomphe) η οποία στέκεται στην Place Charles de Gaulle (από τον διάσημο στρατηγό και πολιτικό ηγέτη της Γαλλίας), πρώην Place de l'Étoile όπου “Étoile = αστέρι”, διότι στο σημείο αυτό διασταυρώνονται δώδεκα λεωφόροι σαν αχτίδες αστεριού. Από την Αψίδα του Θριάμβου ξεκινάει η διάσημο Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων (Champs-Élysées). Η Αψίδα τιμά τους πεσόντες στους Ναπολεόντειους πολέμους, και κατασκευάστηκε το 1806 μετά τη νίκη του Ναπολέοντα στο Αούστερλιτς.

Ο Σηκουάνας, το μεγάλο ποτάμι που διασχίζει το Παρίσι, προσφέρει διαφορετικές όμορφες εικόνες, όπως η πιο πάνω με την Γέφυρα του Αλεξάνδρου του 3ου με φόντο (τι άλλο;) τον Πύργο του Άϊφελ.

Προχωρώντας προς το νησάκι Île de la Cité, το οποίο θεωρείται το πρώτο σημείο όπου υπήρξε το Παρίσι ως πόλη, η θέα είναι καταπληκτική ιδίως εάν η μέρα είναι καλή.

Η βόλτα κατά μήκος του Σηκουάνα θα οδηγήσει οπωσδήποτε στην διάσημη Παναγία των Παρισίων (Notre-Dame de Paris), η οποία κόντεψε να καταστραφεί από την φωτιά που ξέσπασε το 2019. Ο μεσαιωνικός καθολικός ναός γοτθικού ρυθμού του 1260 βρίσκεται επάνω στο νησάκι Île de la Cité, έχει συνδεθεί με σημαντικές ιστορικές περιόδους και στιγμές του Παρισιού και του γαλλικού έθνους, αλλά και με την λογοτεχνία δια χειρός Βίκτωρος Ουγκώ και του ομώνυμου έργου του με τον Κουασιμόδο.

Περιήγηση

Θυμάμαι ότι σας είχα γράψει στο τέλος του 3ου γράμματος (για τη Λισαβόνα) πως μπορεί κανείς να περιηγηθεί μία πόλη σε μία ημέρα, και είχα χρησιμοποιήσει ως παράδειγμα το Παρίσι. Η παραπάνω διαδρομή που βλέπετε καλύπτει τα περισσότερα βασικά, και δεν είναι ανάγκη φυσικά να την κάνει κανείς σε μία μόνο ημέρα.

Εκτός από όσα έχετε ήδη διαβάσει πιο πάνω, μία βόλτα στην Πόλη του Φωτός θα σας προσφέρει εικόνες μοναδικής ομορφιάς: η πανταχού παρούσα φιγούρα του Πύργου του Άϊφελ, η θέα της Αψίδας του Θριάμβου από το κάτω μέρος της Λεωφόρου των Ηλυσίων Πεδίων, η Place Vendome, οι γειτονιές του Marais και της Beaubourg, οι Κήποι του Λουξεμβούργου, η Όπερα, η γειτονιά της Σορβόννης…

Χρόνο (και λεφτά) να έχει κανείς να περνάει εκεί. Τίποτε άλλο.

Η πιο ωραία θέα

Εάν θέλετε να “αγκαλιάσετε” το Παρίσι με το βλέμμα σας, κατευθυνθείτε στην Galeries Lafayette Paris Haussmann, και ανεβείτε στην ταράτσα. Είναι δωρεάν, και η θέα είναι μάλλον η πιο ωραία της πόλης. Μπροστά σας θα δείτε την Opera Garnier, ο πανταχού παρών Πύργος του Άϊφελ στέκει στο βάθος, και εάν η ημέρα είναι καθαρή θα δείτε μέχρι και την Παναγία των Παρισίων, και οπωσδήποτε την Μονμάρτρη.

Μονμάρτρη

Η πιο “καλλιτεχνική” συνοικία του Παρισιού βρίσκεται σε έναν λόφο στο βόρειο τμήμα του κέντρου, όπου δεσπόζει η Βασιλική της Ιεράς Καρδίας (Sacré-Cœur de Montmartre), με την θέα από εκεί επάνω να είναι μοναδική. Ο ναός εγκαινιάστηκε το 1919.

Η συνοικία έχει μπόλικο καλλιτεχνικό “αέρα”, με μικρά bistrot και cafe διάσπαρτα, με galleries και με καταστήματα με souvenires και με πολύ κόσμο να περιδιαβαίνει τα στενά δρομάκια. Εκεί επάνω ανεβαίνετε με το funiculaire ή teleferique, εάν δεν έχετε την απαραίτητη φυσική αντοχή. Μπορείτε πάντως να κατέβετε με τα πόδια, είναι πολύ όμορφα.

(Είμαστε τίγκα στις γαλλικές λέξεις, έτσι;)

Το Λούβρο

Είναι ένα από τα διασημότερα μουσεία του κόσμου, και απόλυτο must όταν επισκέπτεται κανείς το Παρίσι έστω για μία μόνο ημέρα. Χρονολογείται από το 1190 όταν χτίστηκε ως κάστρο, μετέπειτα υπήρξε ανάκτορο ανά διαστήματα, και από το 1793, λίγο μετά την Γαλλική Επανάσταση, είναι μουσείο.

Η χαρακτηριστική γυάλινη πυραμίδα στον προαύλιο χώρο, η οποία είναι η κύρια είσοδος του μουσείου, προστέθηκε το 1989 στα πλαίσια του μεγάλου project αναβάθμισης, αναγέννησης και ανάδειξης του χώρου.

Το Λούβρο είναι τεράστιο. Θέλει πολλές ημέρες για να μπορέσει να δει και να απολαύσει κανείς τα εκθέματα. Τρία είναι όμως τα πλέον εξέχοντα, αυτά για τα οποία επισκέπτονται το Λούβρο από όλο τον πλανήτη, εκ των οποίων τα δύο είναι ελληνικού ενδιαφέροντος:

Η Νίκη της Σαμοθράκης, το μαρμάρινο γλυπτό της ελληνιστικής περιόδου που ανακαλύφθηκε στο νησί της Σαμοθράκης το 1863, στέκεται στην πλέον περίπτη θέση του μουσείου επάνω στην βάση που θυμίζει πλώρη πλοίου. Προσωποποιεί την θεά Νίκη, κόρη της Στύγας και του Πάλλαντα, και αδελφή του Κράτους, του Ζήλου και της Βίας. Το έκθεμα είναι τρομερά επιβλητικό, με τα ανοιχτά φτερά να προσδίδουν μία απίστευτη αίσθηση δύναμης και δυναμικής.

Η Αφροδίτη της Μήλου (Venus de Milo) είναι ένα αρχαιοελληνικό γλυπτό της ελληνιστικής περιόδου από παριανό μάρμαρο, με άγνωστη την ακριβή χρονική προέλευση, το οποίο ανακαλύφθηκε στο νησί της Μήλου το 1820 και από το 1821 εκτίθεται στο Λούβρο. Πιστεύεται ότι απεικονίζει την θεά του Έρωτα Αφροδίτη, όταν αυτή δίνει το χρυσό “μήλον της έριδος” κατά τον μύθο, όπου και ξεσπά ένας ανταγωνισμός μεταξύ Ήρας, Αθηνάς, και Αφροδίτης, που οδήγησε τελικά στον Τρωϊκό πόλεμο. Φοβερά πράγματα δηλαδή. Πάντως το άγαλμα είναι πανέμορφο.

Last but not least, το διασημότερο ίσως πορτρέτο του κόσμου, ένας μικρός πίνακας 77 επί 53 εκατοστών, δημιούργημα του Leonardo da Vinci, η περίφημη Mona Lisa ή Gioconda. Αυτό το αρχετυπικό δείγμα της ιταλικής αναγεννησιακής τέχνης βρίσκεται σε μία αίθουσα όπου είναι πρακτικά αδύνατο να πλησιάσει κανείς κοντά από τον κόσμο με τις κάμερες και τα κινητά. Σίγουρα ο da Vinci δεν θα ήθελε κανένα έργο του να τυγχάνει τέτοιας ασέβειας, και σε αυτό φταίει η διοίκηση του μουσείου. Στο βίντεο πιο πάνω βλέπετε πως είναι η κατάσταση. Κρίμα.

Το Πάνθεον

Στην καρδιά του Quartier Latin (του λατινικού τμήματος, δηλαδή) βρίσκεται ένα εκπληκτικό κτίριο, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1790 και αρχικά προοριζόταν για ναός αφιερωμένος στην προστάτιδα της πόλης Αγία Ζενεβιέβ. Ο Λουδοβίκος ο 15ος όμως, ο οποίος έδωσε την εντολή της κατασκευής, πέθανε προτού ολοκληρωθεί το έργο, μεσολάβησε η Γαλλική Επανάσταση, και η Γαλλική Εθνοσυνέλευση αποφάσισε το κτίσμα να αποτελέσει ένα μαυσωλείο όπου θα αναπαύονταν για πάντα διάφοροι επιφανείς γάλλοι. Ήταν στο πρότυπο του αντίστοιχου Πάνθεον της Ρώμης.

Μεταξύ άλλων, στο Πάνθεον του Παρισιού αναπαύονται ο Βολταίρος, ο Ζαν-Ζακ Ρουσώ, ο (δικός μας) Αλέξανδρος Δουμάς, αλλά και το ζεύγος Κιουρί. Ο τάφος της Μαρίας Κιουρί προστατεύεται από φύλλα μολύβδου, διότι τα λείψανά της είναι ισχυρά ραδιενεργά και θα εξακολουθήσουν να είναι για τουλάχιστον 1500 χρόνια ακόμη, δεδομένου ότι το ραδιοϊσότοπο Ra-226 έχει χρόνο ημιζωής 1600 χρόνια (δηλαδή απαιτούνται 1600 χρόνια για να μειωθεί η ποσότητά του στο μισό). Πάντως η κρύπτη είναι ασφαλής, ο μόλυβδος δεν επιτρέπει στα σωματίδια να βγουν έξω.

Στο κέντρο του Πάνθεον θα συναντήσει κανείς και το περίφημο “Εκκρεμές του Φουκώ”, μία απλή πειραματική διάταξη με την οποία αποδεικνύεται η περιστροφή της γης γύρω από τον άξονά της. Ο γάλλος φυσικός Λεόν Φουκώ είναι επίσης ο εφευρέτης του γυροσκοπίου.

Η συγκεκριμένη κατασκευή αποτέλεσε έμπνευση για τη διάσημη ομώνυμη νουβέλα του ιταλού Ομπέρτο Έκο, με διάφορες εικασίες ως προς τις αναφορές στον μηχανισμό του εκκρεμούς. Δυστυχώς δεν έχω βρει τον χρόνο να διαβάσω το βιβλίο.

Διαμονή, φαγητό, μετακινήσεις

Το Παρίσι είναι μία πολύ ακριβή πόλη, και ούσα η κορυφαία σε επισκεψιμότητα δτον κόσμο δεν έχει λόγο να φθηνύνει. Όμως με προσεκτικό προγραμματισμό μπορεί κανείς να το επισκεφτεί χωρίς να χρεωκοπήσει.

Θα μετακινηθείτε με το μετρό, που είναι το παλαιότερο του κόσμου και πάρα πολύ καλό και λειτουργικό. Πλέον μπορεί κανείς να “φορτώνει” ηλεκτρονικά εισιτήρια στο σχετικό app. Εάν η παρέα είναι κουρασμένη ή είναι πολύ αργά το βράδυ, το Uber είναι για εσάς και δεν κοστίζει πολύ.

Προτιμήστε ξενοδοχείο εξωτερικά του Périphérique, του δακτυλίου που αγκαλιάζει το κέντρο της πόλης, οι διαφορές στις τιμές είναι μεγάλες. Φροντίστε βέβαια να υπάρχει κοντά σταθμός μετρό, και αποφύγετε να είστε έξω αργά το βράδυ σε πιο “περίεργες” περιοχές. Μακριά από το κέντρο τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

Το φαγητό είναι εξαιρετικό, και μπορεί κανείς να το βρει σε τιμές της τάξης των 40€ το άτομο με κρασί σχεδόν παντού στο κέντρο. Ψάξτε στο Google Maps για “bistrot” και φιλτράρετε τα αποτελέσματα με βαθμολογία 4.0 και πάνω και δεν θα χάσετε. Για φθηνότερα αναζητήστε καμιά boulangerie για πιο πρόχειρο αλλά πάντα νόστιμο φαγητό.

Στο Παρίσι θα πάτε απευθείας με Aegean, Sky Express, Air France και Transavia, με τιμές ανάλογα με την περίοδο και πόσο κοντά στην ημερομηνία του ταξιδιού κλείνετε τα εισιτήρια. Με βαλίτσες στην τιμή υπολογίστε από 150€ έως 200€ το άτομο.

Μην πάτε μες στο καταχείμωνο, η πόλη είναι κρύα και πολύ βροχερή. Προτιμήστε άνοιξη, καλοκαίρι, και φθινόπωρο.

Κάθε ταξίδι στην Ινδία είναι πάντοτε μία πρόκληση. Όχι μόνο για τις γνωστές… ιδιαιτερότητες του τόπου σε ότι αφορά την υγιεινή, αλλά και για όσα περιμένουν τον ταξιδιώτη να δει, να ανακαλύψει, να βιώσει. Σας είχα γράψει σχετικά στο 3ο μόλις γράμμα για το ταξίδι μου στο Νέο Δελχί (ευκαιρία να το διαβάσετε οι πιο φρέσκιοι συνδρομητές) το πως βίωσα την πρώτη επίσκεψη σε αυτή την τεράστια και υπέροχη χώρα.

Στο σημερινό γράμμα θα σας πάω μία βόλτα στην νοτιοδυτική Ινδία, στην μακρόστενη πολιτεία της Kerala και στο τρομερά ενδιαφέρον Kochi.

Kochi, το παλιό Cochin

Το μέρος είναι σχετικά μικρό για τα μέτρα της Ινδίας: μόλις 670 χιλ. κατοικούν σε αυτή την πόλη, και 2 εκ. περίπου στην ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή. Το Kochi, ή Cochin όπως ονομαζόταν μέχρι την ανεξαρτησία της χώρας από τους Βρετανούς, βρίσκεται στην νοτιοανατολική άκρη της ινδικής χερσονήσου, και κοιτάζει δυτικά στην Αραβική Θάλασσα. Γι αυτό και είναι γνωστό ως η “Βασίλισσα της Αραβικής Θάλασσας”.

Το Kochi ήταν ιδιαίτερα σημαντικό ήδη από τον 16ο αιώνα, ως ένα από τα περάσματα του εμπορίου των μπαχαρικών (spice trade), το δια θαλάσσης εμπόριο που συνέβαλλε πάρα πολύ στην εμπορική και οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης, παράλληλα με τον δρόμο του μεταξιού, κυρίως όμως στην αποίκιση της ανατολής.

Vasco da Gama was here

Ο σπουδαίος πορτογάλος εξερευνητής έφτασε στο Kochi το 1498, έχοντας κάνει τον περίπλου της Αφρικής, και ήταν ο πρώτος ευρωπαίος που έφτασε στην Ινδία δια θαλάσσης. Αυτό ακριβώς το ταξίδι θεωρείται η απαρχή της πρώτης ιστορικά παγκοσμιοποίησης. Τότε ακριβώς άρχισε και η εποχή των αποικιών.

Ο Vasco da Gama έκανε συνολικά 3 ταξίδια στην Ινδία, με το τελευταίο να είναι και το τελευταίο του. Φτάνοντας στο Kochi αρρώστησε από μαλάρια, και πέθανε την παραμονή των Χριστογέννων του 1524. Ενταφιάστηκε στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου, και μετά από 15 χρόνια η σωρός του μεταφέρθηκε στην Λισαβόνα και από τότε αναπαύεται στο μοναστήρι του Τάγματος του Αγίου Ιερώνυμου στο Belem.

Μια και το έφερε η κουβέντα, ίσως σας ενδιαφέρει να (ξανα)διαβάσετε το 2ο γράμμα μου με θέμα τη Λισαβόνα, όπως επίσης και το 12ο για το Cape Town. αμφότερα συνδέονται με τον μεγάλο εξερευνητή.

Τη σκυτάλη παίρνουν οι Ολλανδοί

Η αποικιοκρατική κυριαρχία της περιοχής πέρασε στους Ολλανδούς το 1663, όταν αυτοί κατέφθασαν στην περιοχή. Παρείχαν υποστήριξη ώστε να εκδιωχθεί ο φιλοπορτογάλος βασιλιάς της περιοχής, και εδραιώθηκαν κυρίως λόγω της στήριξης στους Σύριους Χριστιανούς της Ινδίας, μία εθνοτική και θρησκευτική ομάδα που βρισκόταν εκεί ήδη από τον 1ο μ.Χ. αιώνα και υφίστατο πιέσεις και αδικίες από την ρωμαιοκαθολική εκκλησία την οποία προφανώς είχε φέρει εκεί η Πορτογαλία. Στηρίχθηκαν επίσης στις εξαιρετικές εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις που είχαν με τους Paradesi Jews, μία ομάδα εβραίων που είχαν εκδιωχθεί από την Ισπανία και την Πορτογαλία και αποίκιζαν μαζικά την Ινδία εκείνη την εποχή.

Η ολλανδική κυριαρχία έλαβε τέλος το 1795, όταν πια η αποικιοκρατική εξουσία μεταφέρθηκε στους Βρετανούς.

Τα Κινέζικα Δίχτυα

Ίσως το διασημότερο αξιοθέατο στην περιοχή, αυτά τα ιδιαίτερα δίχτυα αλιείας στην παραλία του Fort Kochi χρησιμοποιούνται εδώ και αιώνες για ψάρεμα. Πιστεύεται ότι την τεχνογνωσία την μετέφεραν κινέζοι εξερευνητές τον 14ο αιώνα.

Η βύθιση των διχτυών γίνεται από το βάρος των ψαράδων που περπατούν επάνω στον κεντρικό άξονα. Δείτε το παραπάνω βίντεο (με χαρακτηριστική ινδική προφορά) για να καταλάβετε.

Πολλές θρησκείες μαζί

Με τόσους που πέρασαν από εκεί, είναι αναμενόμενο να υπάρχει μία πανσπερμία θρησκειών. Στο Kochi συναντά κανείς τα παρακάτω:

• 44% ινδουιστές

• 38% χριστιανοί

• 17% μουσουλμάνοι

Υπάρχουν και περίπου 7-8 χιλ. εβραίοι, με ιδιαίτερα έντονη παρουσία σε ένα τμήμα της πόλης που ονομάζεται “εβραϊκή συνοικία”.

Οι χριστιανοί είναι διαφόρων δογμάτων. Καθολικοί, Ορθόδοξοι και Προτεστάντες συνιστούν το 70% του χριστιανικού πληθυσμού, και το υπόλοιπο μοιράζεται σε πολλά άλλα δόγματα.

Η καταπράσινη Kerala

Κατ’αρχήν να επισημάνω ότι η πολιτεία προφέρεται Κέραλα, όχι Κεράλα όπως μας “βγαίνει” να την διατυπώσουμε.

Το μέρος πνίγεται κυριολεκτικά στο πράσινο, στην βλάστηση, και προσφέρει μία τεράστια ποικιλία χλωρίδας και πανίδας. Έκανα μία βόλτα σε κάτι κανάλια νότια της πόλης και έμεινα κατενθουσιασμένος.

Η επίσημη γλώσσα και επικρατέστερο ιδίωμα είναι τα Malayalam. Έχω την εντύπωση ότι μπορούσα να διακρίνω τη διαφορά από τα Hindi που έχω ακούσει σε άλλες περιοχές της Ινδίας.

Το Kochi είναι η πόλη με το εκτενέστερο δίκτυο θαλάσσιου μετρό στον κόσμο, όπου η συγκοινωνία εκτελείται με ηλεκτροκινούμενες βάρκες.

Επιπλέον, το διεθνές αεροδρόμιο της πόλης είναι το πρώτο παγκοσμίως που λειτουργεί αποκλειστικά με ηλιακή ενέργεια.

Η Κέραλα αποδείχθηκε “λίρα εκατό” σε αυτό το ταξίδι, το οποίο ξεκίνησε από το μάλλον αδιάφορο Mumbai και συνεχίστηκε στην Bangalore για επαγγελματικές συναντήσεις. Οι άνθρωποι είναι πολύ χαμογελαστοί, καταδεχτικοί, και τρομερά εξυπηρετικοί, με αφτιασίδωτο ενδιαφέρον. Θα επιστρέψω σίγουρα κάποια στιγμή.

Θα έχετε καταλάβει ότι μου αρέσει να τιτλοδοτώ τα γράμματα με προσωνύμια των πόλεων που επισκέπτομαι. Το σημερινό δεν αποτελεί εξαίρεση, μάλιστα έχει ελληνικό ενδιαφέρον. Ποιά άραγε είναι η πόλη που από τον 18ο αιώνα αποκαλείται η “Αθήνα του Βορρά”; Καλώς ήρθατε στο βόρειο κομμάτι της Μεγάλης Βρετανίας, την Σκωτία, και στην πρωτεύουσα αυτής, το Εδιμβούργο.

Το σημερινό γράμμα έρχεται τρεις εβδομάδες μετά το προηγούμενο, αντί των συνηθισμένων δύο, λόγω φόρτου εργασίας, και έτσι βλέπω να πηγαίνει για λίγο καιρό ακόμη. Σας ευχαριστώ για την κατανόηση.

Εδι-Ν-βούργο ή Εδι-Μ-βούργο;

Η πόλη στα αγγλικά γράφεται Edinburgh, και η προέλευση του ονόματος είναι από την λέξη Eidyn, άγνωστης σημασίας, και την κατάληξη -burgh που προέρχεται από το γερμανικό berg που θα πει βουνό. Στα αγγλικά προφέρεται “εντι-Ν-μπρα”, θα περίμενε λοιπόν κανείς να το λέμε “Εδι-Ν-βούργο”, όμως η ελληνική γλώσσα νομίζω ότι δεν επιτρέπει το “ν-β” γι αυτό και το κάνει “μ-β”. Εάν υπάρχουν φιλόλογοι στην παρέα, ευχαρίστως να μας πουν.

Η πρωτεύουσα της Σκωτίας δεν είναι η μεγαλύτερη πόλη της “χώρας” αυτής, η γειτονική Γλασκώβη είναι σημαντικά μεγαλύτερη, όμως το Εδιμβούργο αποτελούσε ήδη από τον 15ο αιώνα το οικονομικό, πολιτικό, εκπαιδευτικό και πολιτιστικό κέντρο της περιοχής. Όπως λέει και ο τίτλος του γράμματος, το Εδιμβούργο είναι γνωστό και ως η “Αθήνα του Βορρά” για μία σειρά από ομοιότητες της εποχής, τοπογραφικές αλλά και πνευματικές.

Το Εδιμβούργο καταφέρνει να συνδυάσει με εξαιρετικό τρόπο το παλιό με το νέο, παρά το γεγονός ότι τα αξιοθέατα είναι σχεδόν αποκλειστικά στην παλιά μεσαιωνική πόλη, ενώ το νεότερο τμήμα είναι Γεωργιανού σχεδιασμού και “δένει” πολύ όμορφα στο σύνολο.

Το Κάστρο

Το κύριο αξιοθέατο της πόλης βρίσκεται στην κορυφή του Castle Rock, και ήταν βασιλική κατοικία μέχρι περίπου τον 17ο αιώνα. Το κάστρο αυτό είχε πάντοτε πολύ σπουδαίο ρόλο στην περιοχή, ιδίως σε πολεμικές συρράξεις, είναι μάλιστα γνωστό ως το “πιο πολιορκημένο μέρος στη Μεγάλη Βρετανία”.

Ένα μεσαιωνικό κανόνι πολιορκίας του 1449 βρίσκεται σε περίοπτη θέση: η “γριούλα” Mons Meg χαίρει μεγάλου σεβασμού, όπως μας λέει και η πινακίδα μπροστά της. Η διάμετρός της μπορεί να χωρέσει ένα μικρό παιδί. Το 1558 έριξε έναν κανονιοβολισμό προς τιμήν του γάμου της Μαρίας Στούαρτ, Βασίλισσας της Σκωτίας, με τον Φραγκίσκο τον 2ο της Γαλλίας, και το πέτρινο βλήμα έφτασε κοντά στον ποταμό Forth, σχεδόν 2 μίλια μακριά.

Το St. Margaret’s Chapel χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και είναι το παλαιότερο κτίσμα στη Σκωτία. Η εν λόγω αγία ήταν η Πριγκίπησα Μαργαρίτα του οίκου των Wessex, οι οποίοι εγκατέλειψαν την Αγγλία μετά την εισβολή των Νορμανδών το 1066.

Η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Μάλκολμ τον 3ο και έγινε έτσι βασίλισαα της Σκωτίας. Ήταν αφοσιωμένη σε φιλανθρωπικό έργο, και το 1250 ανακυρήχθηκε αγία από τον Πάπα Ινοκκέντιο τον 4ο.

Το σύμπλεγμα του κάστρου φιλοξενεί το βασιλικό παλάτι, ένα από τα σημαντικότερα βασιλικά κτίρια της Μεγάλης Βρετανίας. Εδώ γέννησε η Μαρία Στούαρτ τον James τον 6ο το 1566, ο οποίος στέφθηκε βασιλιάς σε ηλικία μόλις 13 μηνών, και το 1603 έγινε ο πρώτος μονάρχης Αγγλίας και Σκωτίας μαζί.

Αυτό που περιμένουν όλοι οι επισκέπτες να δουν καθημερινά, εκτός από τις Κυριακές, είναι ο κανονιοβολισμός ακριβώς στη μία το μεσημέρι. Είναι το περίφημο “one o’clock gun”, το οποίο από το 1861 έδινε στα πλοία στο Firth of Forth την ακριβή ώρα, όταν ακόμη δεν υπήρχαν ναυτικά χρονόμετρα. Η παράδοση συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, όχι φυσικά για αυτό που έκανε τότε.

The Royal Mile

Βγαίνοντας κανείς από το Κάστρο ακολουθεί τον κατηφορικό δρόμο που είναι γνωστός ως Royal Mile, το οποίο συνδέει το Κάστρο με το Holyrood Palace, την επίσημη κατοικία του/της εκάστοτε Μονάρχη στην Σκωτία.

Όταν πέθανε η Ελισσάβετ η 2η, ενώ βρισκόταν στο Κάστρο Balmoral λίγο έξω από το Aberdeen, επίσης στη Σκωτία, η πομπή με την σωρό της ξεκίνησε από εκεί και κατέληξε στο Holyrood Palace όπου διανυκτέρευσε πριν τη μεταφορά της στο Λονδίνο την επομένη. Οι εικόνες με την είσοδο της πομπής στο Εδιμβούργο, και την πορεία κατά μήκος του Royal Mile, ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακές.

Ο καθεδρικός ναός του St. Giles, του προστάτη των λεπρών, δεσπόζει στο κέντρο της διαδρομής του Royal Mile. Χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, και είχε πάντοτε σημαίνοντα ρόλο στα πολιτικά τεκταινόμενα της Σκωτίας.

Λίγο πιο πάνω, πιο κοντά στο κάστρο, ξεχωρίζει ένας πρώην ναός γοτθικού ρυθμού που σήμερα ονομάζεται The Hub, παλαιότερα γνωστός ως Tolbooth Church. Είναι το υψηλότερο κτίριο στο Εδιμβούργο, και ξεχωρίζει για το έντονο κόκκινο χρώμα των παραθύρων ψηλά στην πρόσοψή του. Σήμερα είναι κέντρο δημόσιων καλλιτεχνικών δρώμενων.

Calton Hill

Ο λόφος Calton Hill στην καρδιά της πόλης φιλοξενεί την έδρα της Σκωτσέζικης κυβέρνησης, και είναι ένα από τα πιο όμορφα σημεία ειδικά εάν ο καιρός είναι καλός. Η θέα ολόκληρης της πόλης είναι μαγευτική.

Αυτό που τραβάει την προσοχή, κυρίως επειδή είναι ημιτελές, είναι το National Monument, ένα μνημείο αφιερωμένο στους πεσόντες των ναπολεόντειων πολέμων. Έχει όμως ιδιαίτερα ελληνικό ενδιαφέρον, επειδή οι αρχικές προθέσεις των κατασκευαστών ήταν να αποτελέσει αντίγραφο-μοντέλο του Παρθενώνα. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1826, όμως μόλις 3 χρόνια αργότερα τα κεφάλαια εξαντλήθηκαν, και τελικά έμεινε όπως είναι σήμερα.

Ο ψηλός πύργος που ξεχωρίζει επάνω στον λόφο είναι αφιερωμένος στον Ναύαρχο Νέλσονα, για την νίκη του εναντίων Γάλλων και Ισπανών στη ναυμαχία του Τραφάλγκαρ. Στην κορυφή διακρίνεται μία ξύλινη επιψευδαργυρωμένη σφαίρα (στη βάση του λευκού σταυρού στη φωτογραφία) η οποία ανυψωνόταν λίγο πριν τη μία το μεσημέρι και ακριβώς στη μία αφηνόταν να πέσει, ώστε να εξυπηρετήσει ως οπτικό χρονόμετρο για τα πλοία στο θαλάσσιο στενό βόρεια της πόλης. Αργότερα εγκαταστάθηκε το “one o’clock gun” που σας έγραψα πιο πάνω, το οποίο ανέλαβε το έργο αυτό, μέχρι την ανακάλυψη των ναυτικών χρονογράφων.

Arthur’s Seat

Ο περίεργος αυτός σχηματισμός κοντά στο Holyrood Palace, που φαίνεται από το Calton Hill, είναι στην πραγματικότητα ένα αρχαίο ανενεργό ηφαίστειο. Είναι πολύ δημοφιλές για ανάβαση και περπάτημα, και προσφέρει εξαιρετική θέα της πόλης. Αν και το όνομα παραπέμπει στον θρύλο του βασιλιά Αρθούρου, δεν έχει κάποια σχέση.

Holyrood Palace

Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, το παλάτι του Holyrood είναι η επίσημη βασιλική κατοικία στη Σκωτία του/της εκάστοτε Μονάρχη. Χρονολογείται από τον 12ο αιώνα όταν ακόμη υπήρχε εκεί ένα αββαείο, απομεινάρια του οποίου υπάρχουν ακόμη και σήμερα.

Παλιό και νέο Εδιμβούργο

Η σκωτσέζικη πρωτεύουσα δεν είναι μόνο το Royal Mile και το κάστρο. Υπάρχουν πολλά άλλα ενδιαφέροντα και πολύ όμορφα σημεία στα οποία αξίζει κανείς να σταθεί.

Dean Village

Βορειοδυτικά της παλιάς πόλης υπάρχει ακόμη ένα από τα παλαιότερα χωριά που κάποτε αποτελούσαν περίχωρα του κάστρου. Στο σημείο αυτό κάποτε υπήρχαν 10 με 12 αλευρόμυλοι οι οποίοι λειτουργούσαν με τη ροή του ποταμού που διασχίζει το σημείο.

Scott Monument

Αυτή η επιβλητική κατασκευή στο κέντρο της Princess Street, στη νέα πόλη, είναι ένα βικτωριανό μνημείο γοτθικού ρυθμού αφιερωμένο στον σκωτσέζο συγγραφέα, ποιητή και ιστορικό Sir Walter Scott., με γνωστότερο έργο του τον “Ιβανόη”.

Greyfriar’s Kirkyard and Bobby the Terrier

Το νεκροταφείο Greyfriar’s Kirkyard στη νότια πλευρά του κάστρου υποδέχεται τους “ενοίκους” του από τον 16ο αιώνα, και η ατμόσφαιρα που μεταδίδει είναι αυτή ακριβώς που θα περίμενε κανείς από ένα σκωτσέζικο νεκροταφείο. Είναι η τελευταία κατοικία πολλών διάσημων της πόλης, και από εδώ εμπνεύστηκε πολλά από τα ονόματα των ηρώων της η J.K.Rowling, με χαρακτηριστικότερο τον Tom Riddle γνωστό και ως Lord Voldemort.

Έξω από το νεκροταφείο βρίσκεται η εκκλησία Greyfriars, όπου θα δει κανείς τον τάφο του Bobby the Terrier, ενός τεριέ σκυλάκου που επί 14 χρόνια και μέχρι τον θάνατό του φυλούσε τον τάφο του αφεντικού του. Λίγα μέτρα πιο πέρα βρίσκεται μία παμπ με το όνομα αυτό, και ένα μπρούτζινο αγαλματάκι του σκύλου όπου οι τουρίστες πάνε και πιάνουν τη μουσούδα για καλή τύχη. Πιάσαμε κι εμείς.

Harry Potter’s birthplace

Σε ένα απλό καφέ που άνοιξε το 1995, μία πάμφτωχη νέα γυναίκα και μητέρα που ζούσε από τα κρατικά επιδόματα, συνήθιζε να κάθεται και να γράφει όταν πια το μωρό της είχε αποκοιμηθεί. Το είχε επιλέξει ώστε να έχει ζεστασιά, μια και δεν είχε χρήματα για θέρμανση στο σπίτι της. Τα γραπτά της έμελλαν να γίνουν μία από της διασημότερες σειρές βιβλίων και αυτή μία από τις πλουσιότερες γυναίκες της χώρας.

Η γυναίκα αυτή ήταν η J.K.Rowling, η συγγραφέας του Harry Potter.

The Royal Yacht Brittania

Ένα πραγματικά σπουδαίο αξιοθέατο που αξίζει μερικές ώρες είναι το πρώην βασιλικό γιοτ “Μπριττάνια”, μόνιμα αραγμένο πλέον στο Εδιμβούργο. Υπηρέτησε την Βασίλισσα Ελισσάβετ ΙΙ από το 1954 έως το 1997.

Στη διάρκεια της ξενάγησης με τη βοήθεια του audioguide μαθαίνει κανείς τα πάντα που αφορούσαν το σκάφος αυτό όσο ήταν σε ενεργή υπηρεσία. Υπάρχουν τα δωμάτια της Ελισσάβετ ΙΙ και του Φίλιππου, οι χώροι υποδοχής, εκδηλώσεων, δείπνων και συναθροίσεων. Το σκάφος αυτό έχει υποδεχτεί αρχηγούς κρατών και εστεμμένους, και είναι πολύ εντυπωσιακή η περιγραφή του τρόπου με τον οποίο το πλήρωμα φρόντιζε να λειτουργούν όλα στην εντέλεια.

Επιστρέφοντας στα city breaks μετά από σχεδόν ένα μήνα, θα σας πάω μία γρήγορη βόλτα σε μία πόλη με μεγάλη και ιδιαίτερα ταραχώδη ιστορία. Η πόλη αυτή ήταν από τις σημαντικότερες στην έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης, σε αυτή ναυπηγήθηκε το διασημότερο ναυάγιο, αυτή έδωσε στο φίλαθλο κοινό έναν από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, σε αυτή κυριαρχεί ένα άσβεστο θρησκευτικό μίσος. Καλώς ήρθατε στο Belfast.

Με την ευκαιρία τη επανόδου, να σας πω ότι η παρέα του City Breaker αριθμεί πλέον 102 συνδρομητές, σχεδόν διπλάσιους από το ξεκίνημα. Σας ευχαριστώ όλες και όλους, ελπίζω να συνεχίσω να προσφέρω περιεχόμενο αντάξιο των προσδοκιών σας, και μην διστάζετε να προτείνετε αυτό το blog σε φίλους και γνωστούς.

Μία μικρή αλλά “γεμάτη” πόλη

Το Belfast είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας της Βόρειας Ιρλανδίας, εκείνου του μικρού βορειοανατολικού τμήματος του νησιού της Ιρλανδίας, το οποίο ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχει νόμισμα την βρετανική λίρα, οι αποστάσεις μετρώνται σε μίλια και γιάρδες, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ποτέ εάν τελικά είναι κάτι “βρετανικό” ή “αγγλικό” ή “ιρλανδέζικο”.

Για να μην τα μπερδεύετε: η Αγγλία, η Σκωτία και η Ουαλία είναι ξεχωριστές γεωγραφικές οντότητες (όχι όμως διεθνώς αναγνωρισμένες ως κράτη) οι οποίες αποτελούν την Μεγάλη Βρετανία, και μαζί με την Βόρεια Ιρλανδία αποτελούν το “Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας”, H.B. - United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, UK. Αυτό είναι το διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος, απλώς έχουμε συνηθίσει να λέμε “Αγγλία” όλο αυτό εκεί πάνω και να ξεμπερδεύουμε.

Το Belfast είναι μία “θαλασσινή” πόλη, έχοντας άμεση διέξοδο προς τη θάλασσα της Ιρλανδίας μέσω του ποταμού Lagan, γι αυτό και εκεί γνώρισε μεγάλη άνθηση η ναυπηγική. Προκειμένου να τιμήσουν αυτή την άρρηκτη σχέση με τη θάλασσα, οι τοπικές αρχές εγκατέστησαν στο κεντρικότερο σημείο της πόλης ένα μεγάλο ψάρι καλυμμένο με κεραμικά πλακίδια, τα οποία έχουν επάνω τους τυπωμένη μία τεράστια ποικιλία από εικόνες και κείμενα. Το Big Fish είναι επίσης γνωστό και ως Pat the Fish, επειδή οι επισκέπτες από τα σκωτσέζικα νησιά Orkney το χτυπούσαν απαλά με το χέρι (patting) για καλή τύχη. Go figure…

Το κέντρο του Belfast είναι μικρό, καθαρό, τακτοποιημένο. Ξεχωρίζει κανείς το Albert Memorial Clock, το οποίο “φέρνει” αρκετά στο Big Ben, και κατασκευάστηκε το 1869 στη μνήμη του πρίγκηπα Albert, συζύγου της βασίλισσας Βικτωρίας. Επίσης το City Hall (δημαρχείο) κοσμεί το νότιο άκρο της εμπορικής ζώνης.

Όμως, το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και η πραγματική ταυτότητα της πόλης βρίσκεται άλλες γειτονιές, εκεί όπου για δεκαετίες μαινόταν ένας πόλεμος με πολλή βία και πολλά αθώα θύματα.

The Troubles

Η ιστορία ξεκινάει τον 17ο αιώνα, όταν κατέφθασαν στο νησί της Ιρλανδίας άποικοι από την Αγγλία και τη Σκωτία, με σκοπό να βοηθήσουν στην γεωργική εκμετάλλευση της περιοχής, και τότε “άναψαν τα αίματα” μεταξύ των γηγενών Καθολικών και των αποίκων Προτεσταντών. Δεν ήταν θρησκευτική αντιπαλότητα, όμως η καχυποψία απέναντι στο αντίπαλο δόγμα ουσιαστικά έθεσε την βάση για την μετέπειτα πολιτική κόντρα στο πέρασμα πολλών δεκαετιών και δημιούργησε εθνοτικές ταυτότητες.

Ιστορικά, ολόκληρη η Ιρλανδία αποτελούσε μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου μέχρι το 1919 οπότε ανεξαρτητοποιήθηκε και προέκυψε η σημερινή Δημοκρατία της Ιρλανδίας με πρωτεύουσα το Δουβλίνο, χωρίς όμως το βορειότερο τμήμα της, την σημερινή Βόρεια Ιρλανδία με πρωτεύουσα το Belfast. Αυτή η περιοχή, που αποτελεί τα 2/3 της επαρχίας του Ulster όπου οι μισοί κάτοικοι ήταν πάντα Προτεστάντες, παρέμεινε υπό το βρετανικό στέμμα.

Οι “Ταραχές”, The Troubles όπως είναι γνωστές, κλιμακώθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν ξέσπασαν διαμαρτυρίες από την μειονότητα των Καθολικών ενάντια στους Προτεστάντες που είχαν την εξουσία. Η αστυνομία, στελεχωμένη αποκλειστικά από Προτεστάντες, υπήρξε ιδιαίτερα σκληρή απέναντι στις κινητοποιήσεις. Τον Αύγουστο του 1969, βρετανικές ένοπλες δυνάμεις αναπτύχθηκαν στην περιοχή, προκαλώντας ακόμη περισσότερο τους Καθολικούς.

Η βάση των διαμαρτυριών ήταν η εξωφρενικά άδικη αντιμετώπιση των Καθολικών από τους Προτεστάντες. Οι σημαντικότερες και καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας είχαν καταληφθεί σχεδόν αποκλειστικά από Προτεστάντες, με αποτέλεσμα οι Καθολικοί να μεταναστεύουν για να επιβιώσουν, αλλάζοντας έτσι δραματικά εις βάρος τους τις αναλογίες στην περιοχή.

Η παραστρατιωτική οργάνωση IRA (οι Καθολικοί δηλαδή) ακολούθησε τακτικές guerilla war, κυρίως με βομβιστικές επιθέσεις κατά των βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων αλλά και κατά άλλων πολιτικών και επιχειρηματικών στόχων, με πολλές παράπλευρες απώλειες. Η αντίδραση υπήρξε αντίστοιχα βίαιη, με αποκορύφωμα την Ματωμένη Κυριακή (Bloody Sunday) τον Ιανουάριο του 1972, όταν βρετανοί στρατιώτες σκότωσαν 26 άοπλους Καθολικούς πολίτες που διαδήλωναν στην πόλη του Derry.

Η καθημερινότητα των κατοίκων της Βόρειας Iρλανδίας δεν θα μπορούσε να είναι καλή. Οι γειτονιές χωρίστηκαν με τα περίφημα “Τείχη Ειρήνης” (Peace Walls) όπως αυτό στη φωτογραφία που διατρέχει το δυτικό τμήμα της πόλης. Το βόρειο τμήμα του (δεξιά όπως κοιτάζουμε τη φωτογραφία) ανήκει στους φιλοβρετανούς Προτεστάντες, το νότιο στους Καθολικούς.

Οι ταραχές τερματίστηκαν επισήμως στις 10 Απριλίου του 1998 με την “Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής” μεταξύ των εμπλεκομένων. Έκτοτε η Βόρεια Ιρλανδία προσπαθεί να αποδράσει από αυτό το σκοτεινό παρελθόν, η τοπική κοινωνία όμως εξακολουθεί να δυσκολεύεται. Διαβάζω ότι ο διαχωρισμός σε περιοχές κατοικίας συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, ακόμη πιο έντονα από παλιά, όχι με την άνωθεν επιβολή αλλά επειδή οι ίδιοι οι κάτοικοι θέλουν να διαχωριστούν μεταξύ τους.

Σας συνιστώ το παρακάτω βίντεο για να πάρετε μία καλή ιδέα.

RMS “Titanic”

Το Belfast υπήρξε τεράστια δύναμη στη ναυπηγική. Ήδη το 1900 το 1/4 ολόκληρου του βρετανικού τοννάζ ναυπηγούνταν εκεί. To 1909 το ναυπηγείο Harland & Wolff ξεκίνησε παράλληλα την κατασκευή δύο σκαφών “Olympic Class” για λογαριασμό της White Star Line. Το πρώτο, το οποίο θα ήταν το μετέπειτα Olympic, είχε τον κωδικό αριθμό 400 ως το 400στό πλοίο της εταιρείας. Το επόμενο, με αριθμό σειράς 401, θα ήταν ο Τιτανικός.

Στον χώρο των παλιών ναυπηγείων υπάρχει σήμερα ένα εξαιρετικό μουσείο αφιερωμένο στο διάσημο υπερωκεάνειο το οποίο βυθίστηκε τον Απρίλιο του 1912 στο παρθενικό του ταξίδι. Εκεί θα δει κανείς ολόκληρη την ιστορία toy, από τον σχεδιασμό έως την κατασκευή.

Ιδιαίτερα συγκινητικό είναι το τμήμα που περιγράφει τη βύθιση. Βλέπει κανείς τα σήματα που έστελνε για βοήθεια, τις απαντήσεις άλλων πλοίων, και μερικά απομεινάρια όπως ένα γιλέκο-σωσίβιο.

Το ταξίδι μου στο Belfast ήταν μικρό μεν αλλά με ικανοποίησε ιδιαίτερα. Υπάρχουν επίσης αρκετές όμορφες περιοχές πιο έξω, στις εκβολές του ποταμού, με ωραία εστιατόρια και όμορφο περιβάλλον για βόλτες.

Για το τέλος, άφησα την αναφορά σε ένα απο τα διασημότερα τέκνα της πόλης: τον George Best, έναν από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών και θρύλο της Manchester United. Το ένα από τα δύο αεροδρόμια της πόλης φέρει τιμητικά το όνομά του. Ο George Best πέθανε τον Νοέμβριο του 2005 σε ηλικία 59 ετών, μετά από δεκαετίες καταχρήσεων.

Που και που νιώθω την ανάγκη να διακόψω την ροή των προορισμών που έχω επισκεφθεί, αφενός για να παίρνω μία ανάσα για την προετοιμασία τους, αφετέρου για να δώσω λίγο χώρο και σε διαφορετικού ύφους περιεχόμενο που θεωρώ ότι είναι πάντα χρήσιμο. Το σημερινό είναι μία τέτοια ευκαιρία μετά από δύο εβδομάδες με πάρα πολλή δουλειά, εν όψει και του καλοκαιριού.

Πέρα από τα δικά μου, έχω να σας πω μερικά χρήσιμα πράγματα για το ταξιδιωτικό τοπίο μετά την πανδημία, για το πως άλλαξε οριστικά και δυστυχώς προς το χειρότερο, και τι πιστεύω ότι πρέπει να έχεις κανείς πλέον κατά νου όταν σχεδιάζει ένα ταξίδι. Ελπίζω να χρησιμεύσουν.

Το 2024 μέχρι τώρα

Ο φετινός πτητικός χάρτης “έπηξε” κιόλας, οπότε τον χώρισα σε δύο τμήματα. Στον ευρωπαϊκό:

Και στον υπόλοιπο κόσμο:

Το 2023 ξεπεράστηκε ήδη σε αριθμό πτήσεων, απόσταση, και ώρες στον αέρα. Ανάλογα με τα ταξίδια στο δεύτερο μισό της χρονιάς, προβλέπω το 2024 να ξεπερνάει σε ταξιδεμένα μίλα και σε χρόνο στον αέρα ακόμη και τις “βαριές” χρονιές με τις 100+ πτήσεις. Φέτος, με μόλις 44 πτήσεις μέχρι σήμερα, έχω:

• 14 χώρες και 19 πόλεις

• 99196 μίλια

• 9 ημέρες και 5 ώρες στον αέρα

Στο γράμμα για τις πρώτες 100 ημέρες του 2024 σας περιέγραψα τι πρόλαβα να δω σε τόσο σύντομο διάστημα:

• Πράγα

• Κέηπ Τάουν

• Μπέλφαστ

• Route 66 road trip (1, 2, 3, 4, 5)

Ακολούθησαν τέσσερις ακόμη προορισμοί:

• Εδιμβούργο

• Παρίσι (για μόλις μιάμιση μέρα)

• Σεούλ

• Τόκιο (επιστρέφοντας από Σεούλ)

• Νέα Υόρκη (για πολλοστή φορά)

Οι πτήσεις από και προς Σιγκαπούρη, Μπανγκόκ, Χονγκ Κονγκ και Βιέννη ήταν απλώς ενδιάμεσοι σταθμοί.

Η αλήθεια είναι ότι του έδωσα και κατάλαβε, πρέπει να πάρω και καμία ανάσα…

Τι ακολουθεί

Ο πρώτος σίγουρος προορισμός είναι η Πράγα στις αρχές Αυγούστου, οικογενειακώς αυτή τη φορά, με κλεισμένα αεροπορικά και διαμονή. Να σας κάνω εδώ μία μικρή υπενθύμιση για το πως εκμεταλλευόμαστε οικογενειακώς το companion voucher που μας δίνουν οι πιστωτικές κάρτες Aegean Visa Bonus Premium που διαθέτουμε η σύζυγος και εγώ, και έτσι γλιτώνουμε χρήματα στα οικογενειακά ταξίδια μας. Φέτος μόνο, το voucher της συζύγου χρησιμοποιήθηκε για το δωρεάν εισιτήριο της κόρης μας στο ταξίδι μας στο Εδιμβούργο, ενώ το δικό μου χρησιμοποιήθηκε για το δωρεάν εισιτήριο της κόρης μας στο ταξίδι μας στην Πράγα. Για το τρίτο άτομο χρησιμοποιούμε συνήθως πόντους από το πρόγραμμα Bonus της Alpha Bank. Έτσι μειώνουμε πολύ το κόστος των πτήσεων, και φυσικά το συνολικό κόστος του ταξιδιού.

Ο δεύτερος επίσης σίγουρος προορισμός είναι η Ινδία στα μέσα Σεπτεμβρίου, με αφορμή ένα business gathering στην Bangalore, όπως και πέρυσι που επισκέφθηκα το Δελχί. Φέτος λέω να επισκεφτώ οπωσδήποτε τη Βομβάη, ή Μουμπάϊ όπως την αποκαλούν πλέον, ίσως όμως προσθέσω και κάτι ακόμη.

Η υπόλοιπη χρονιά προβλέπεται αρκετά επιβαρυμένη επαγγελματικά, επομένως δεν ξέρω εάν θα μπορέσω να πάω και κάπου αλλού, με εξαίρεση το Λονδίνο φυσικά που το επισκέπτομαι σε τακτική βάση και δεν “πιάνεται”. Είδωμεν.

Το ταξιδιωτικό τοπίο μετά την πανδημία

Βρισκόμαστε ήδη στο 3ο καλοκαίρι “κανονικότητας” μετά την παγκόσμια πανδημία του Covid-19, και εάν έχω να πω ένα μόνο πράγμα για το πως βλέπω προσωπικά το ταξιδιωτικό τοπίο, είναι 5 λέξεις:

ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΠΡΙΝ

Ο υπερτουρισμός, οι επιβαρυμένες και ελλειπείς υποδομές, η έλλειψη προσωπικού, και οι ακριβές υπηρεσίες κακής ποιότητας, είναι μερικές μόνο από τις αιτίες που έχουν αλλάξει προς το χειρότερο τη συνολική ταξιδιωτική εμπειρία.

Οι επιβαρυμένοι προορισμοί

Το καλοκαίρι του 2022, το πρώτο “κανονικό” μετά την πανδημία, ο πλανήτης γνώρισε το περίφημο revenge travel. Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι που τα προηγούμενα 2 χρόνια δεν πήγαν πουθενά, ξεχύθηκαν κυριολεκτικά όπου έβρισκαν, λες και θα ήταν η τελευταία τους ευκαιρία να δουν κάτι πέρα από τη γειτονιά τους. Φέτος η κατάσταση είναι πιο ομαλή, όμως δεν έχουν εκλείψει τα περισσότερα προβλήματα που εδραιώθηκαν ακριβώς τότε.

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά εγώ προσωπικά δεν βρίσκω τίποτε το ελκυστικό σε οποιονδήποτε προορισμό, όταν για να δω ένα αξιοθέατο, ένα μνημείο, ένα έργο τέχνης, πρέπει να σπρώχνω χιλιάδες άλλους με υψωμένα smartphones και σελφοκόνταρα. Εικόνες όπως η παραπάνω στη Σαντορίνη είναι πλέον η κανονικότητα.

Σίγουρα θα διαβάσατε για τις πρόσφατες δράσεις μόνιμων κατοίκων της Βαρκελώνης, οι οποίοι έχουν πια απηυδήσει με τις ορδές των τουριστών, και το αποτέλεσμα σε ενοίκια, υπηρεσίες, και κόστος ζωής. Στο ταξίδι μας πέρυσι στην πρωτεύουσα της Καταλονίας υπήρξαν στιγμές όπου σπρώχναμε στον δρόμο για να περπατήσουμε, ή δεν είχαμε σχεδόν καθόλου υπηρεσίες data στο κινητό λόγω υπερβολικά πολλών άλλων ανθρώπων στο ίδιο σημείο. Για να μην πω για την πανάκριβη διαμονή με ποιότητα κάτω του μετρίου.

Επιπλέον, και αυτό αποτελεί προσωπική μου άποψη και διαπίστωση, το επίπεδο των τουριστών έχει πέσει σε τραγικά χαμηλά επίπεδα. Η μοναδική έγνοια των περισσότερων είναι μερικές δεκάδες selfies μπροστά ή δίπλα στο αξιοθέατο ή το έργο τέχνης, απλά για να μπει το check στο “bucket list item”, χωρίς την παραμικρή ενσυναίσθηση για το ίδιο το αξιοθέατο αλλά και για τους υπόλοιπους μ…κες που υποφέρουν προσπαθώντας να έχουν τη στιγμή που και αυτοί δικαιούνται. Όπως για παράδειγμα εδώ στο μουσείο του Λούβρου, στην αίθουσα με την Mona Lisa, όπου δεν μπορούσα καν να πλησιάσω:

Αυτό δεν είναι ταξιδιωτική εμπειρία, με όποια μέτρα και σταθμά και αν το δούμε.

Πανάκριβες, κακές υπηρεσίες φιλοξενίας

Κλείνεις ξενοδοχείο για 4 βράδια στη Βαρκελώνη, για 3μελή οικογένεια, πληρώνεις ένα αρκετά σημαντικό ποσό για να μείνεις κάπου κεντρικά ώστε να μην χάνεις χρόνο κάθε μέρα στις μετακινήσεις, και περιμένεις τουλάχιστον κάτι επαρκές, όχι wow αλλά να είναι απλώς ανεκτό. Και όταν φτάσεις:

• περιμένεις σαν μ… στο lobby πάνω από μία ώρα να σου κάνουν check in, χωρίς να σου λένε κιόλας για ποιό λόγο δεν είναι έτοιμο το δωμάτιο

• ένας μόνο γνωρίζει κάποια υποφερτά αγγλικά, οι υπόλοιποι δεν καταλαβαίνουν καν τι τους ρωτάς και απαντούν ό,τι νά’ναι

• το 3κλινο δωμάτιο δεν αφήνει χώρο ούτε για να στρίψεις το κεφάλι σου

• το πρωϊνό είναι κάτω του μετρίου

Αυτό είναι περίπου κανόνας πλέον. Ελλιπές και μη εκπαιδευμένο προσωπικό, αγένεια και ασχετοσύνη, και το κόστος να έχει ξεφύγει σε σχέση με το 2019. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί κάνει θραύση το AirBnB…

Αεροδρόμια-κόλαση

Εδώ κι αν έχει ξεφύγει εντελώς η κατάσταση. Αεροδρόμια με υποστελεχωμένες υπηρεσίες ελέγχου και εξυπηρέτησης τα οποία προσπαθούν να εξυπηρετήσουν έναν τεράστιο πλέον αριθμό επιβατών, αυτή είναι η νέα πλέον κανονικότητα. Παρά τη μεγάλη αύξηση των τιμών των αεροπορικών εισιτηρίων, ο κόσμος δεν πτοείται, ταξιδεύει. Αλλά δεν υπάρχει πλέον αρκετό και ικανό προσωπικό να εξυπηρετήσει όπως πρέπει.

Τι έχω να σας συμβουλέψω για αυτά

Λίγες και καλές είναι οι συμβουλές μου σε ότι αφορά τη βελτίωση της δικής σας ταξιδιωτικής εμπειρίας σήμερα, αλλά και στο προσεχές μέλλον.

1. Όταν είναι να ταξιδέψετε αεροπορικώς, θα φροντίσετε να πληρώσετε fast track στον έλεγχο ασφαλείας.

Εάν δεν έχετε ήδη fast track λόγω κάποιου elite status σε πρόγραμμα τακτικών επιβατών, μην τσιγγουνευτείτε το μικρό ποσό που ζητάνε για αυτό. Δεν θέλετε να χάσετε ώρες περιμένοντας να περάσετε έλεγχο, με μεγάλο πλέον ρίσκο να χάσετε την πτήση σας. Εμπιστευτείτε με σε αυτό.

2. Εάν δεν χρειάζεστε πραγματικά όλα αυτά τα ρούχα, μην πάρετε μεγάλη αποσκευή που πρέπει να παραδοθεί.

Έχω τη δική μου άποψη ότι το 95% των ταξιδιωτών που βλέπω με κάτι τεράστιες βαλίτσες δεν τις χρειάζονται στην πραγματικότητα, και μπορούν να ταξιδέψουν με αποσκευή καμπίνας. Προσπαθήστε να μην παραδόσετε αποσκευή, αφενός μειώνεται το κόστος, αφετέρου μειώνεται το άγχος να μην φτάσει η βαλίτσα στον προορισμό, κάτι που έχει επανέλθει δυστυχώς ως φαινόμενο.

3. Χαμηλώστε τις προσδοκίες σας για τα καταλύμματα, κάντε σοβαρή έρευνα πριν επιλέξετε, και διαβάστε οπωσδήποτε πρόσφατες κριτικές πελατών.

Κατ’αρχήν αποφύγετε τα AirBnB, δεν έχουν να σας προσφέρουν κάτι καλύτερο από ένα μέτριο ξενοδοχείο, εκτός εάν είστε μεγάλη παρέα οπότε συμφέρει οικονομικά. Προσπαθήστε να κλείσετε κάτι σχετικά κεντρικό στον προορισμό σας, ιδανικά κλείστε δύο ξενοδοχεία ώστε να επιλέξετε την τελευταία στιγμή, και πάντοτε μα πάντοτε να ακυρώνονται ει δυνατόν 1 ημέρα πριν. Διαβάστε πρόσφατες κριτικές, δείτε οπωσδήποτε φωτογραφίες πελατών, και προσευχηθείτε να μην πέσετε εντελώς έξω.

4. Κάντε κράτηση όπου προσφέρεται σε αξιοθέατα, μουσεία, και μνημεία, για τις πρώτες πρωϊνές ώρες που ανοίγουν.

Προσπαθήστε να μην πάτε μαζί με το μεγάλο πλήθος, ειδικά όταν είναι κάτι εξαιρετικά δημοφιλές και διάσημο. Υπολογίστε και τον καιρό, πχ η Ακρόπολη τον Ιούλιο δεν είναι για μεσημέρι, καταλαβαίνετε τι εννοώ. Όπου δεν υπάρχει εισιτήριο, και ξέρετε ότι θα γίνεται της κακομοίρας, πάλι προσπαθήστε να αποφύγετε τον συνωστισμό πηγαίνοντας νωρίς.

5. Εάν μπορείτε, αποφύγετε τις περιόδους με την υψηλή τουριστική κίνηση.

Δεν είναι εύκολο για όλους, όταν πχ έχει κανείς παιδιά που πάνε σχολείο δεν έχει την ευχέρεια να ταξιδέψει σε άσχετες περιόδους. Εάν όμως μπορείτε να αποφύγετε εκείνες τις περιόδους που γνωρίζουν την υψηλότερη κίνηση, κάντε το. Λάβετε υπόψη φυσικά και τον καιρό, πχ δεν είναι εύκολο το Παρίσι ή η Νέα Υόρκη μες στο καταχείμωνο, όμως έτσι ανταμείβεστε με χαμηλότερο κόστος και λιγότερο κόσμο.

Ελπίζω να βρήκατε ενδιαφέροντα τα όσα έγραψα σε αυτό το γράμμα. Θα επανέλθω με τα συνηθισμένα προς τα μέσα του Αυγούστου.

Ένα είναι σίγουρο: ορισμένες πόλεις όπως το Λονδίνο, το Παρίσι, το Τόκιο, η Νέα Υόρκη, δεν γίνεται να καλυφθούν με ένα κείμενο και δέκα-δεκαπέντε φωτογραφίες. Όπως το 11ο γράμμα ήταν μία εισαγωγή στη Λονδινάρα, έτσι και αυτό είναι μία πρώτη εισαγωγή στην Πόλη Που Δεν Κοιμάται Ποτέ.

Θα ξαναβρεθώ σε αυτή την τρομερή μητρόπολη, και μεγάλη προσωπική μου αδυναμία, δύο ημέρες μετά τη δημοσίευση αυτού του γράμματος. Σε κάθε μου επίσκεψη γνωρίζω και κάτι νέο, βρίσκω να κάνω κάτι διαφορετικό, αποκομίζω μία νέα εμπειρία.

Φιλοδοξώ να γράψω αρκετά ακόμη γράμματα με ταξιδιωτικές εμπειρίες από τη Νέα Υόρκη, πρώτα όμως μία εισαγωγή στα βασικά με μερικές επιλεγμένες φωτογραφίες (δεν ήξερα ποιές να πρωτοδιαλέξω, ειλικρινά).

The City That Never Sleeps

Ουρανοξύστες. Γέφυρες. Δύο ποτάμια. Ένα τεράστιο πάρκο. Φαρδιές λεωφόροι. Μποτιλιάρισμα. Εστιατόρια. Θέατρα. Σειρήνες περιπολικών και ασθενοφόρων. Πολύς κόσμος παντού. Φώτα παντού. Η πόλη αυτή πραγματικά δεν κοιμάται ποτέ.

Η πόλη της Νέας Υόρκης έχει πληθυσμό περίπου 8 εκατομμυρίων, ενώ εκτιμάται ότι καθημερινά ακόμη 1 εκατομμύριο που δεν κατοικεί σε αυτή την επισκέπτεται είτε για τουρισμό είτε για δουλειά. Η Νέα Υόρκη είναι η πολυπληθέστερη πόλη των ΗΠΑ ήδη από το 1790, όταν και ξεπέρασε την Φιλαδέλφεια.

Οι ρίζες της διασημότερης μεγαλούπολης του κόσμου βρίσκονται στις αρχές του 17ου αιώνα, όταν Ολλανδοί άποικοι έστησαν ένα εμπορικό σημείο στο σημερινό Manhattan, ονομάζοντας την εγκατάσταση αυτή New Amsterdam. Προς το 1650 το σημείο είχε γίνει ήδη πόλη, η οποία το 1664 περιήλθε στον έλεγχο των Άγγλων και μετονομάστηκε σε New York όταν ο τότε βασιλιάς Κάρολος ο 2ος παραχώρησε την περιοχή στον αδελφό του, Δούκα του York.

Η αρχική Νέα Υόρκη ήταν η πρωτεύουσα των νεοσύστατων ΗΠΑ από το 1785 μέχρι το 1790, ενώ τη σημερινή της μορφή την πήρε το 1898 με την ένωση των πέντε διαμερισμάτων (boroughs): Manhattan, Brooklyn, Queens, Bronx, και Staten Island.

Αυτό που οι περισσότεροι επισκέπτες καταλαβαίνουν ως Νέα Υόρκη είναι το Manhattan, το οποίο είναι στην πραγματικότητα νησί. Είναι το μικρότερο σε μέγεθος αλλά το πιο πυκνοκατοικημένο από τα 5 διαμερίσματα, και αποτελεί την κομητεία της Νέας Υόρκης, την μικρότερη σε μέγεθος κομητεία των ΗΠΑ. Στο Manhattan θα περάσει σχεδόν όλες τις ημέρες ένας επισκέπτης, αφού εκεί βρίσκονται όλα τα σημαντικά αξιοθέατα, μουσεία, θέατρα κλπ.

First We Take Manhattan

Πιο πριν ανέφερα ότι το Manhattan είναι νησί, και είναι βεβαίως εάν παρατηρήσετε τον χάρτη. Αριστερά (δυτικά) του μακρόστενου αυτού νησιού τρέχει ο ποταμός Hudson (όπου “κατέβασε” εκείνο το Airbus με σβηστούς κινητήρες ο Captain Sully το 2009) ο οποίος αποτελεί το φυσικό σύνορο με την πολιτεία του New Jersey. Δεξιά (ανατολικά) βρίσκεται ο ποταμός East, ο οποίος το χωρίζει από το Queens και το Brooklyn. Στις εκβολές των δύο ποταμών βρίσκεται το διασημότερο αξιοθέατο της πόλης, το Άγαλμα της Ελευθερίας.

Υπάρχουν διακριτές περιοχές, ή μάλλον γειτονιές, στο Manhattan, όπως μπορείτε να δείτε στην πιο πάνω εικόνα, αρκεί όμως για τον βασικό προσανατολισμό να γνωρίζει κανείς τον πιο χοντρικό διαχωρισμό.

Τα βασικά σημεία αναφοράς είναι το Central Park και η 5η Λεωφόρος, η οποία εφάπτεται στη δεξιά του πλευρά, η οποία διατρέχει το μεγαλύτερο μέρος του χωρίζοντάς το σχεδόν στη μέση. Μάλιστα, οι οδοί (streets) που είναι οι οριζόντιες τομές των λεωφόρων (avenues) αριθμούνται χωριστά σε κάθε πλευρά της 5ης Λεωφόρου με το συγκεκριμένιο πρόθεμα, πχ το “133 W 33rd St” είναι δυτικά (W, west) της 5ης Λεωφόρου επί της 33ης Οδού.

Το τμήμα ακριβώς κάτω από το Central Park χωρίζεται και αυτό σε δύο σχεδόν ίσα τμήματα: το Midtown Manhattan μεταξύ 59ης και 14ης Οδού, και το Lower Manhattan από την 14η Οδό και κάτω. Εδώ βρίσκονται πολλοί διάσημοι ουρανοξύστες, οι παλιές γειτονιές με τα χαμηλά κτίρια, η Wall Street κλπ.

Από το νότιο άκρο, συγκεκριμένα από το Battery Park, αναχωρούν τα καραβάκια που κάνουν το tour στο Άγαλμα της Ελευθερίας και το Ellis Island που υποδεχόταν όλους τους μετανάστες στις αρχές του 20ου αιώνα.

Εκεί στα αριστερά σήμερα διακρίνεται το One World Trade Center, στη θέση ενός εκ των δύο πύργων που έπεσαν από την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001.

Liberty

Το πλέον αναγνωρίσιμο αξιοθέατο της Νέας Υόρκης, αλλά και των ΗΠΑ, είναι ένα χάλκινο άγαλμα ύψους 49 μέτρων που κοσμεί την είσοδο του λιμανιού, επάνω σε ένα οκταεδρικό βάθρο, επάνω στο δικό του νησάκι. Δώρο των Γάλλων προς τους Αμερικανούς από το 1886, συμβολίζει την ελευθερία, τι άλλο.

Οι μετανάστες που συνέρρεαν στις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, φθάνοντας με πλοίο στη Νέα Υόρκη έβλεπαν το Άγαλμα της Ελευθερίας πρώτα, και κατόπιν αποβιβάζονταν στο νησί Ellis όπου ελέγχονταν από γιατρούς για ανίατες ή μεταδοτικές ασθένειες, καταγράφονταν από τις αρχές, έμεναν για καραντίνα εάν χρειαζόταν, και κατόπιν αφήνονταν να μπουν στη χώρα.

Συγκινήθηκα όταν βρήκα στα αρχεία του Ellis Island τον θείο Πέτρο, το όνομα του οποίου έχω μαρκάρει στη μία φωτογραφία πιο πάνω. Ο θείος Πέτρος ήταν αδελφός του παππού μου, θείος δηλαδή του πατέρα μου και των αδελφών του. Μετανάστευσε στις ΗΠΑ την δεκαετία του ‘30 και φρόντισε όσο μπορούσε τα ανίψια όταν ο παππούς εκτελέστηκε από τους γερμανούς στην Κατοχή. Τον πρόλαβα εν ζωή και τον θυμάμαι αρκετά καλά. Πέθανε προ 40 ετών περίπου, όταν ήμουν 12 ετών. Καλή του ώρα.

Ουρανοξύστες

Όταν περπατάς για πρώτη φορά στους δρόμους και στις λεωφόρους της Νέας Υόρκης, σχεδόν παθαίνεις αυχενικό επειδή κοιτάς μόνιμα ψηλά. Αυτή η πυκνή συγκέντρωση ουρανοξυστών είναι μαγική, το “τοπίο” σε αγκαλιάζει και σου θυμίζει που βρίσκεται η δύναμη. Σε μία από τις επισκέψεις μου απλώς περπατούσα πάνω κάτω το Manhattan και χάζευα, δεν έκανα κάτι άλλο, και πέρασα υπέροχα.

Έχετε πιει ποτέ καφέ στο Empire State Building?

Ήταν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 όταν οι τράπεζες παρακαλούσαν τον κόσμο να πάρει κάθε είδους δάνεια, με αυτό που έχει μείνει ως το αποκορύφωμα να είναι ένα διακοποδάνειο της Αγροτικής Τράπεζας, η οποία πρόσφερε 3000€ για να πας το ταξιδάκι σου και να έχεις να λές ότι ήπιες τον καφέ σου στο αρ ντεκό κτίριο των 102 ορόφων του 1931. Το ESB ήταν το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο μέχρι το 1970.

Rockfeller Center

Άλλο ένα χαρακτηριστικό τοπόσημο, με πολύ καλύτερη θέα από το Empire State Building (βασικά από το Top Of The Rock, την κορυφή του, βλέπεις το Empire) και με το διάσημο παγοδρόμιο στη βάση του, το οποίο το καλοκαίρι είναι πίστα rollers.

Times Square

Στο επίκεντρο της περιοχής με τα θέατρα και τους κινηματογράφους βρίσκεται η διάσημη Times Square. Οι ήχοι και οι εικόνες σε συνθλίβουν, είναι πάντα γεμάτη κόσμο, αλλά εκεί ακριβώς ξεκινάει κανείς να καταλαβαίνει τι είναι η Νέα Υόρκη και γιατί “δεν κοιμάται ποτέ”.

Ένα Πελώριο Πάρκο

Ο μεγάλος πνεύμονας της Νέας Υόρκης είναι το περίφημο Central Park, το οποίο καταλαμβάνει μία τεράστια έκταση στη μέση του Manhattan. Στο μέσο των δύο μεγάλων πλευρών βρίσκει κανείς δύο σπουδαία μουσεία, το Metropolitan (γνωστό ως The Met) και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Μέσα στο πάρκο υπάρχει ένας εξαιρετικός ζωολογικός κήπος, χώροι άθλησης και ξεκούρασης, ένας μεγάλος ταμιευτήρας νερού αφιερωμένος στην Τζάκι Κέννεντι-Ωνάση, το Strawberry Fields στη μνήμη του Τζον Λέννον, και τόσα άλλα. Δείτε μερικές επιλεγμένες φωτογραφίες.

DUMBO

Στην πλευρά του Brooklyn υπάρχει ένα εξαιρετικό πάρκο με χώρους διασκέδασης και φαγητού, με το όνομα DUMBO που σημαίνει Down Under the Manhattan Bridge Overpass. Η θέα της διάσημης Γέφυρας του Μπρούκλυν είναι η καλύτερη στο σημείο αυτό.

Λίγα ακόμη πράγματα έτσι για αρχή

Φαγητό υπάρχει άφθονο και καλό. Οι υπαίθριες καντίνες είναι must, αυτές με τη μεγαλύτερη ουρά είναι προφανώς οι καλύτερες. Φάτε άφοβα.

Ο σταθμός Grand Central με το πανέμορφο ρολόϊ στο κέντρο είναι ένα ακόμη αξιοθέατο, και από εκεί φεύγουν τραίνα για πολλά άλλα σημεία της πολιτείας ή και πιο μακριά.

Η μετακίνηση γίνεται με το υπόγειο δίκτυο τραίνων, εμείς το λέμε “metro” και αυτοί το λένε “train”. Είναι λίγο καταθλιπτικό, ψιλοβρωμάει, αλλά είναι πάρα πόλύ αξιόπιστο μέσο μετακίνησης.

Το νότιο κομμάτι και ειδικά οι γειτονιές του Lower East Side, της Little Italy, του Greenwich Village και του Soho έχουν πολύ ιδιαίτερο χρώμα, και με τα διάσπαρτα πάρκα τους είναι όαση. Βόλτα οπωσδήποτε εκεί.

Οι ήρωες πυροσβέστες που βοήθησαν στις διασώσεις την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 τιμώνται ιδιαίτερα. Φοβερά αυτά τα αμερικάνικα πυροσβεστικά οχήματα, και πολύ συγκινητική η διατήρηση της μνήμης των πεσόντων.

Θα επανέλθω σε άλλα γράμματα με θέμα τη Νέα Υόρκη.

Είναι πραγματικά ανεξάντλητη αυτή η πόλη, τι να πρωτογράψει και τι να πρωτοπεί κανείς. Θέατρα, μουσεία, φαγητό, ποτό, βόλτες, δεν χωράνε όλα σε ένα γράμμα. Θα επανέλθω με πιο εξειδικευμένα θέματα.

Σε ένα ταξίδι στην Ασία που σχεδιάστηκε “στο φτερό”, έψαχνα να βρω έναν προορισμό που δεν έχω επισκεφτεί ξανά ώστε να προσθέσω μία ακόμη ταξιδιωτική εμπειρία. Προτίμησα την πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Κορέας, αυτή που ξέρουμε ως Νότια Κορέα.

Πέρασα 4 ήρεμες αλλά γεμάτες ημέρες στη Seoul, η οποία έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον, ειδικά εάν κανείς έχει ταξιδέψει και σε άλλες κοντινές χώρες και πόλεις.

Η πρωτεύουσα κυριολεκτικά κατ’όνομα

Κι όμως, η λέξη Seoul στα κορεάτικα σημαίνει κυριολεκτικά “πρωτεύουσα πόλη”. Όπως με πληροφορεί η Wikipedia, “the seoul of the Republic of Korea is Seoul”. Η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή φιλοξενεί 26 εκατομμύρια κατοίκους, και η πόλη της Seoul χωρίς τα προάστια έχει 10 εκατομμύρια. Ο ποταμός Han την χωρίζει σε βόρειο και νότιο τμήμα, με τα περισσότερα ενδιαφέροντα σημεία να είναι στο βόρειο τμήμα.

Η Seoul έχει μακρά και ενδιαφέρουσα ιστορία, όπως και ολόκληρη η χερσόνησος της Κορέας. Πολλές βασιλικές και αυτοκρατορικές δυναστείες άκμασαν και παρήκμασαν στο σημείο αυτό, το οποίο μάλιστα φιλοξένησε έναν από τους πιο αιματηρούς πολέμους του 20ου αιώνα -χωρίς το γεγονός αυτό να έχει ακόμη λήξει.

Το φιλοδυτικό στοιχείο είναι έντονο, το οποίο είναι κατά βάση φιλοαμερικανικό, κάτι το αναμενόμενο εάν κανείς αναλογιστεί ότι η σημερινή Νότια Κορέα και η Seoul ειδικά οφείλουν κατ’αρχήν την ύπαρξή τους στις ΗΠΑ και τους συμμάχους που “έβαλαν πλάτη” τη δεκαετία του ‘50 και απέτρεψαν την κατάκτηση ολόκληρης της χερσονήσου από σοβιετικούς, κινέζους, και βορειοκορεάτες.

Η Seoul που βίωσα είναι μία εξαιρετικά εξελιγμένη πόλη, με όλα τα καλά και τα κακά μίας μεγαλούπολης. Οι άνθρωποι είναι ευγενέστατοι, καθαροί, ήσυχοι, το δίκτυο των ΜΜΜ εξαιρετικό, το internet παντού διαθέσιμο και γρήγορο, και οι επιλογές για φαγητό και διασκέδαση άφθονες. Εδώ ξεκίνησε η K-Pop, η οποία σαρώνει κυριολεκτικά στις εφηβικές ηλικίες, με τον τυπάκο που έκανε το Gangnam Style επιτυχία και μετά εξαφανίστηκε αλλά έστησε μία ολόκληρη κουλτούρα παγκόσμιας εμβέλειας.

Τα Παλάτια

Ανάμεσα στους ουρανοξύστες, τα ψηλά κτίρια κατοικιών και γραφείων, και τις πολυσύχναστες λεωφόρους, θα συναντήςει κανείς ορισμένα πολύ χαρακτηριστικά μνημεία της πρώιμης ιστορίας του τόπου. Είναι τα παλάτια των δυναστειών που πέρασαν ανά τους αιώνες από το σημείο αυτό.

Σας προειδοποιώ ότι τα ονόματα των παλατιών είναι δύσκολα.

Gyeongbokgung Palace

Χτισμένο στα τέλη του 14ου αιώνα, ήταν το κύριο βασιλικό παλάτι και το μεγαλύτερο από τα 5 της δυναστείας των Joseon. Καταστράφηκε την περίοδο του πολέμου με την Ιαπωνία στα τέλη του 16ου αιώνα, και παρέμεινε σε ερείπια για σχεδόν 3 αιώνες μέχρι που ανακατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Υπέστη εκ νέου σοβαρές ζημιές κατά την επόμενη περίοδο ιαπωνικής κατοχής στις αρχές του 20ου αιώνα, και ήδη από το 1990 μέχρι και σήμερα ανακατασκευάζεται.

Changdeokgung Palace

Είναι γνωστό ως το Παλάτι της Ευημερούσας Αρετής, επίσης ως το Ανατολικό Παλάτι, μια και βρίσκεται ανατολικά του Gyeongbokgung. Χτισμένο και αυτό την ίδια περίοδο, υπέστη μεγάλες ζημιές από τους Ιάπωνες εισβολείς και κατακτητές τόσο τον 16 όσο και τον 20ο αιώνα. Σήμερα, μόλις το 30% των κτισμάτων του παραμένει.

Changgyeonggung Palace

Δίπλα σχεδόν στο Changdeokgung βρίσκεται το Changgyeonggung το οποίο χρονολογείται από τα μέσα του 15ου αιώνα. Και αυτό, όπως και τα άλλα, σχεδόν ισοπεδώθηκε από τους Ιάπωνες κατακτητές.

Deoksugung Palace

Ένα ακόμη παλάτι των μεγάλων δυναστειών, θεωρούμενο ως “συμπληρωματικό” του κύριου παλατιού αλλά με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Όσο το Gyeongbokgung ήταν σε ερείπια, το Deoksugung κράτησε τον ρόλο του κεντρικού παλατιού και προς τα τέλη του 19ου αιώνα προστέθηκαν κτίρια δυτικής αρχιτεκτονικής, σε μία προσπάθεια εκμοντερνισμού της χώρας.

Ο πεζόδρομος στο πλάι του παλατιού, δίπλα στα τείχη που περιβάλλουν τον χώρο, συντηρεί έναν σύγχρονο αστικό μύθο της πόλης. Λέγεται ότι, όλα τα ζευγάρια που θα περπατήσουν σε αυτό το μονοπάτι, είναι μοιραίο να χωρίσουν.

Η καθημερινή Seoul

Δεν την βρήκα τόσο πολύβουη και “γρήγορη” όσο το Τόκιο για παράδειγμα, μου άφησε την εντύπωση μίας πόλης που μπορεί και λειτουργεί σε πιο ήρεμους ρυθμούς. Την εικόνα αυτή την ενισχύει και το γεγονός ότι οι τουρίστες είναι πραγματικά πολύ λιγότεροι από άλλες μεγαλουπόλεις της Ασίας.

Δίπλα από το παλάτι Deoksugung ξεκινάει ένα πολύ όμορφο έργο, ένα υδάτινο κανάλι με μεγάλο χώρο για περπάτημα που ονομάζεται Cheonggyecheon. Σε άλλα σημεία θα συναντήσει κανείς ηλικιωμένους να παίζουν κάτι σαν το παιχνίδι “ντάμα”. Γενικά είναι αυτό που λέμε “laid-back”.

Προς τα ανατολικά του κέντρου υπάρχει το Dongdaemun Design Plaza, γνωστό ως DDP, ένα σημείο αστικού σχεδιασμού με την υπογραφή της διάσημης Zaha Hadid σε χαρακτηριστικό νεοφουτουριστικό στυλ.

War Times

Οι πόλεμοι έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια σε αυτή την περιοχή του πλανήτη. Πέρα από τις αλεπάλληλες εισβολές και κατακτήσεις της κορεατικής χερσονήσου από Μογγόλους, Κινέζους, και Ιάπωνες, αμέσως μετά την λήξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου και την πολυπόθητη ανεξαρτησία από την Ιαπωνία το 1945, οι υπερδυνάμεις της εποχής -ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση- χώρισαν την χερσόνησο σε δύο μέρη επιρροής με τομή στον 38ο παράλληλο. Ενώ το αρχικό σχέδιο προέβλεπε μία ανεξάρτητη Κορέα, οι θεμελιώδεις διαφωνίες οδήγησαν σε de facto δημιουργία δύο χωριστών κυβερνήσεων οι οποίες διαγκωνίζονταν για την κυριαρχία σε ολόκληρη τη χερσόνησο.

Η εισβολή των βορειοκορεατών του Κιμ Ιλ Σουνγκ (παππού του σημερινού δικτάτορα της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν) νοτίως του 38ου παράλληλου τον Ιούνιο του 1950, με την υποστήριξη της Κίνας και της Σοβιετικής Ένωσης, οδήγησε σε έναν από τους πιο αιματηρούς εμφυλίους πολέμους του 20ου αιώνα. Οι νοτιοκορεάτες υποστηρίχθηκαν από τα Ηνωμένα Έθνη με μπροστάρηδες τις ΗΠΑ, και πολλές χώρες-μέλη του ΟΗΕ απέστειλαν στρατευματα για να βοηθήσουν στον πόλεμο. Μεταξύ αυτών ήταν και η Ελλάδα, με 186 πεσόντες στο πεδίο της μάχης.

Το Πολεμικό Μουσείο της Seoul είναι εξαιρετικό από κάθε άποψη, και διηγείται όλη την ιστορία της χώρας από τις απαρχές των δυναστειών μέχρι και την ανακωχή του 1953. Διότι ο πόλεμος δεν έχει λήξει, οι δύο Κορέες βρίσκονται ακόμη σε εμπόλεμη κατάσταση.

Η Seoul είναι ένας ωραίος προορισμός που αξίζει λίγες ημέρες εάν κανείς βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή. Οι κάτοικοι είναι ιδιαίτερα φιλικοί, το φαγητό αρκετά καλό, οι τιμές γενικά προσιτές.

Την επόμενη φορά θα φροντίσω να επισκεφτώ την DMZ στα σύνορα με την Βόρεια Κορέα, αλλά και τον νότο της χώρας και ειδικά το Busan.

Το τελευταίο μέρος του επικού road trip με βρήκε να οδηγώ από την Albuquerque του New Mexico προς το Amarillo του Texas, και πάλι επάνω στα χνάρια του Route 66, από όπου κατηφόρισα στο Austin για την ολική έκλειψη ηλίου. Η παράκαμψη για Santa Fe με αποζημίωσε δίνοντάς μου την ευκαιρία να δω αυτό το διαμαντάκι, στο οποίο κάποια στιγμή θα επιστρέψω.

Θα το έκανα ξανά όλο αυτό; Εννοείται, οποιαδήποτε στιγμή, και οπωσδήποτε μόνος μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά σε αυτό το ταξίδι βρήκα μία πρωτόγνωρη εσωτερική ηρεμία, και χρόνο για επεξεργασία σκέψεων και συναισθημάτων. Παρά την απίστευτη κούραση της οδήγησης, έφυγα εντελώς ξεκούραστος. Μου έκανε καλό, τίποτε άλλο.

Episode 5 : from New Mexico to Texas

Η πόλη της Albuquerque ήταν απλώς μία στάση για ύπνο. Η προτελευταία ημέρα του ταξιδιού έπρεπε να με βρει το βράδυ στο Amarillo του βόρειου Texas, η απόσταση είναι 280 μίλια και απαιτεί περίπου 4 ώρες για να καλυφθεί. Είχα λοιπόν χρόνο για μία μικρή παράκαμψη αλλά και για κάποιες απαραίτητες στάσεις.

“The City Different”

Η πρωτεύουσα της πολιτείας του New Mexico, η Santa Fe, είναι ένα πραγματικό διαμάντι που κανείς δεν περιμένει να συναντήσει στην αμερικανική άγρια δύση. Η μικρή αυτή πόλη των περίπου 90 χιλιάδων κατοίκων ιδρύθηκε το 1607, και διατηρεί τις ισπανικές, μεξικανικές, αλλά και ινδιάνικες επιρροές της μέχρι σήμερα.

Ο ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης είναι στο κέντρο της πόλης, και αναβαθμίστηκε σε “βασιλική” από τον Πάπα Βενέδικτο 16ο το 2005. Ο ναός χτίστηκε το 1886 από τον αρχιεπίσκοπο Jean Baptiste Lamy. Το εσωτερικό του είναι πολύ όμορφο και ενδιαφέρον.

Το αρχιτεκτονικό στυλ της Santa Fe με τα χαμηλά κτίρια σε γήινα χρώματα, είναι μοναδικό και πανέμορφο. Ονομάστηκε pueblo style, δηλαδή “χωριάτικο” σε ελεύθερη μετάφραση, από τους ισπανούς κατακτητές όταν έφτασαν στο σημείο αυτό και είδαν πως ζούσαν οι “pueblos” αυτόχθονες.

Η πόλη της Santa Fe έχει μία ιδιαίτερη σχέση με την τέχνη. Είναι από τις μεγαλύτερες αγορές έργων τέχνης στις ΗΠΑ, είναι προωτοπόρα στη δημιουργικότητα και τις νέες ιδέες και τάσεις, και διαθέτει ένα μουσείο αφιερωμένο στην Georgia O’Keefe, τη διάσημη αμερικανίδα εκπρόσωπο του ρεύματος του μοντερνισμού. Δυστυχώς δεν είχε ελεύθερο slot νωρίς και δεν είχα κλείσει πριν την είσοδο, και δεν μπορούσα να περιμένω λόγω των χιλιομέτρων που με περίμεναν. Θα επιστρέψω κάποια στιγμή μόνο και μόνο για αυτό το μουσείο.

More Route 66

Από την Santa Fe επανήλθα στα χνάρια του Route 66, τον οποίο ακολούθησα μέχρι το Shamrock του Texas (έχοντας πρώτα διανυκτερεύσει στο Amarillo). Είναι ένα άκρως ενδιαφέρον τμήμα της θρυλικής διαδρομής για να μπορέσει κανείς να συμπληρώσει την εικόνα εκείνης της μοναδικής περιόδου.

Route 66 Auto Museum

Στη Santa Rosa του New Mexico βρίσκεται ένα πολύ περιποιημένο και άκρως ενδιαφέρον μουσείο αφιερωμένο στον θρύλο του Route 66. Δεν θα το έλεγα καθόλου “cheesy” και “αμερικανιά”, αφού έτσι ήταν τότε και έτσι διαμόρφωσε την παγκόσμια ποπ κουλτούρα.

Το μουσείο διαθέτει αυτοκίνητα εκείνης της εποχής, όλα αυτά τα θρυλικά κομψοτεχνήματα: Buick, Cadillac, Mustang, ό,τι θες θα το δεις εκεί μέσα.

Το ταξίδι στο χρόνο παραλίγο να με καθυστερήσει, αλλά ήταν τόσο όμορφα που δεν ήθελα να φύγω. Η ευγενέστατη κλασική 60άρα αμερικάνα της επαρχίας (με την καλή έννοια τα λέω αυτά) ιδιοκτήτρια είχε όρεξη για κουβέντα, με κέρασε και μία coca cola στο παραδοσιακό γυάλινο μπουκάλι, και αν είχε φαγητό θα καθόμουν εκεί. Μου έλεγε πως θυμόταν ακόμη την παρακμή του Route 66 και τις ιστορίες του πατέρα της που εργαζόταν στην περιοχή.

Tucumcari, Glenrio, Adrian, Amarillo, Shamrock

Το υπόλοιπο της διαδρομής περιλάμβανε στάσεις σε χαρακτηριστικά σημεία του Route 66, για τις φωτογραφίες και τις αναμνήσεις.

Εξαιρετικό φαγητό στα περίχωρα του Tucumcari (New Mexico) σε αυθεντικό στυλ ‘50’s-60’s και με εξαιρετικό σέρβις όπως πάντα.

Μερικές ακόμη στάσεις ενδιάμεσα στο Glenrio, στα σύνορα New Mexico και Texas, και στο Adrian του Texas.

Λίγο πριν το Amarillo υπάρχει το Cadillac Ranch, ένα δημόσιο art installation που δημιουργήθηκε το 1974 και έχει δέκα Cadillac “φυτεμένα” με τη μούρη, τα οποία μάλιστα είναι από διαφορετικές γενιές. Είναι μία ατραξιόν για περαστικούς, οι οποίοι ενθαρρύνονται να χωγραφίσουν ή να γράψουν κάτι με σπρέϊ.

Λίγο έξω από το Shamrock του Texas θα βρει κανείς το U-Drop Inn, ένα σταθμό καυσίμων και εστιατόριο σε ρυθμό art deco. Το συγκεκριμένο σημείο ενέπνευσε την Pixar για το car body shop του Ramone στο Radiator Springs.

Εάν προσέξετε στη φωτό επάνω, οι βράχοι πίσω είναι αναπαράσταση του Cadillac Ranch…

And… it’s a wrap

Το έγραψα και στον πρόλογο του γράμματος, ότι αυτό το ταξίδι μου πρόσφερε εσωτερική πληρότητα και ηρεμία, με βοήθησε να σκεφτώ όσο οδηγούσα τα ατελείωτα μίλια των interstates και highways, και με έφερε σε επαφή με την πραγματικότητα “εκεί έξω”, μακριά από το προσωπικό comfort zone και τον μικρόκοσμο της πόλης, της δουλειάς, της οικογένειας.

Η αμερικανική επαρχία είναι συναρπαστική, μαγευτική, και καθόλου βαρετή. Τα μεγάλα billboards με θρησκευτικά μηνύματα και διαφημίσεις δικηγόρων, τα interstates με τις ατελείωτες νταλίκες, τα σχεδόν έρημα highways με τις φάρμες εδώ κι εκεί, οι νυσταλέες κωμοπόλεις, τα μνημεία του ένδοξου παρελθόντος του Route 66, τα παραδοσιακά diners με το πεντανόστιμο φαγητό, όλα αυτά συνθέτουν έναν καμβά που δεν σε αφήνει αδιάφορο· ίσα ίσα, σε προκαλεί να σκεφτείς και να κατανοήσεις λίγο καλύτερα τη θέση σου σε αυτό τον κόσμο, τα βιώματά σου, την πορεία σου μέχρι τώρα αλλά και από εδώ και πέρα.

Ελπίζω να σας άρεσε η διαδρομή, προσπάθησα να σας μεταφέρω όσο καλύτερα μπορούσα τις εικόνες και τα συναισθήματα του ταξιδιού. Σας ευχαριστώ που με διαβάζετε, και περιμένω πάντα τα σχόλιά σας.

Το οροπέδιο του Colorado με τα μοναδικά τοπία, με το Grand Canyon και την Monument Valley, ήταν από τις συγκλονιστικότερες εμπειρίες που έχω βιώσει. Το μέγεθος αυτών των γεωλογικών σχηματισμών σε συνθλίβει, σε διαλύει, στο τέλος όμως σε αφήνει με μία αίσθηση εσωτερικής πληρότητας.

Η συνέχεια της περιπέτειας με βρήκε να οδηγώ από το Flagstaff της Arizona στην Albuquerque του New Mexico, και πάλι πάνω στα χνάρια του θρυλικού Route 66. Ενδιαφέρουσα διαδρομή, αν και με δυνατούς πλευρικούς ανέμους που με κούρασαν, και με ενδιαφέροντα αξιοθέατα.

Episode 4 : from Arizona to New Mexico

Το Flagstaff είναι μία μικρή για τα αμερικάνικα δεδομένα αλλά ωραία πόλη, και είχε κεντρικό ρόλο τη χρυσή εποχή του Route 66, ο οποίος μετέτρεψε την πόλη από πόστο ξυλείας σε σημαντικό εμπορικό και τουριστικό κόμβο. Η εγγύτητα στο Grand Canyon παίζει φυσικά μεγάλο ρόλο.

Στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό του Flagstaff, μέρος του Santa Fe Railroad, βρίσκει κανείς ένα ακόμη σήμα υπενθύμισης του ένδοξου παρελθόντος. Ο σιδηρόδρομος αφορούσε εμπορευματική κίνηση και δημιουργήθηκε ώστε να ανταγωνιστεί το Route 66.

Άφησα το κρύο Flagstaff (-2 βαθμούς εκείνο το πρωί) για την επόμενη στάση, μόλις 45 λεπτά προς τα ανατολικά.

“Impact”

Πριν από 50,000 (πενήντα χιλιάδες) χρόνια περίπου, ένας μετεωρίτης νικελίου-σιδήρου με εκτιμώμενη διάμετρο 50 μέτρων “έσκασε” με ταχύτητα περίπου 20 χιλιάδων χιλιομέτρων την ώρα σε ένα σημείο στην έρημο της βόρειας Arizona. Το αποτέλεσμα ήταν ο κρατήρας που σήμερα είναι επισκέψιμος, με διάμετρο 1200 μέτρα και βάθος 170 μέτρα.

Το τοπίο εκεί είναι εντελώς “σεληνιακό”, είναι τόσο ξεραϊλα που η NASA το επέλεξε για να εκπαιδεύσει τους αστροναύτες των διαστημικών αποστολών Apollo σε ότι αφορά το περιβάλλον που θα συναντήσουν στη Σελήνη. Εξακολουθεί και σήμερα να είναι ενεργό κέντρο εκπαίδευσης αστροναυτών.

Route 66 - continued

Η διαδρομή από τον κρατήρα μέχρι την Albuquerque του New Mexico είναι τυπική Route 66, με διάφορα σημεία ενδιαφέροντος, αν και αρκετά βαρετή όσο ακολουθεί κανείς τον διαπολιτειακό I-40.

“Standin' on the Corner”

Κανείς δεν θα θυμόταν πια τη νυσταλέα μικρή πόλη της Arizona που λέγεται Winslow, εάν δεν αναφερόταν στους στίχους του “Take It Easy” των Eagles. Η πόλη αυτή ήταν κάποτε στις δόξες της όταν ο Route 66 ήταν στην ακμή του, με την κατασκευή του Ι-40 περιέπεσε σε αφάνεια, και κάποια στιγμή ξαναμπήκε στο χάρτη ως ένα ακόμη σημείο του ιστορικού πια δρόμου.

Το 1999 η πόλη τίμησε τον Glenn Frey των Eagles με ένα άγαλμα. Ο Frey έφυγε από τη ζωή το 2016. Ακούστε το πολύ όμορφο τραγουδάκι του συγκροτήματος.

Jack Rabbitt

Δεν είναι κάτι το τρομερό, ένα convenience store είναι στη μέση του πουθενά, για μερικές ακόμη Route 66 themed φωτογραφίες.

“Breaking Bad”

Η πόλη της Albuquerque δεν παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον, αφήστε δε που είναι και ιδιαίτερα επικίνδυνη απ’ότι διάβασα. Για εμένα ήταν απλώς μία στάση για το βράδυ, αλλά και ένα homage σε μία από τις καλύτερες τηλεοπτικές σειρές, το Breaking Bad του Vince Gilligan. πρώτη απαραίτητη στάση το σπίτι του κεντρικού ήρωα Walter White (Bryan Cranston), όπου φυσικά δεν ήμουν ο μόνος που σταματούσε (σε κάποια απόσταση φυσικά) για φωτογραφίες.

Η πόλη έχει μερικά ακόμη σημεία αναφοράς στην τηλεοπτική σειρά, όπως το fast food “Los Pollos Hermanos”, το πλυντήριο αυτοκινήτων, το αρχηγείο του Tuco Salamanca, τα γραφεία του συγκλονιστικού Saul Goodman a.k.a. Jimmy McGill (Bob Odenkirk) κλπ. Διάβασα ότι υπάρχει και μαγαζί που πουλάει καραμέλες στο σχήμα και το χρώμα της μπλε κρυσταλλικής μεθαμφεταμίνης που παρασκευάζουν οι ήρωες της σειράς. Τόση ψυχεδέλεια.

Coming next:

Στο επόμενο γράμμα θα ολοκληρώσω το επικό αυτό ταξίδι με τη διαδρομή από την Albuquerque μέχρι το Amarillio και το Shamrock του Texas, όπου και άφησα πια το Route 66 για να κατευθυνθώ νότια προς το Austin.

Στο προηγούμενο γράμμα σας είχα ήδη δώσει μία καλή ιδέα περί Route 66, έχοντας περάσει από το Barstow και το Kingman. Το βράδυ εκείνης της ημέρας με βρήκε να φτάνω στο Flagstaff της Arizona, από όπου το επόμενο πρωί θα πήγαινα να δω ορισμένα θαύματα της φύσης.

Εκείνη την Πέμπτη, στις 4 του Απρίλη του 2024, θα τη θυμάμαι όσο ζω. Αυτά που είδα, αυτό που ένιωθα όταν πια αργά το βράδυ επέστρεψα κατάκοπος στο Flagstaff, δύσκολα περιγράφονται με λόγια. Αλλά θα προσπαθήσω για εσάς, και θα δώσω προτεραιότητα στις εικόνες παρά στα λόγια.

The Colorado Plateau

Σχεδόν “κεντραρισμένη” στο σημείο όπου 4 πολιτείες -Utah, Colorado, Arizona, New Mexico- συναντώνται με τα όριά τους να σχηματίζουν 4 ορθές γωνίες, η συγκεκριμένη περιοχή είναι γνωστή ως Colorado Plateau. Η τεράστια αυτή έκταση (σχεδόν 3 φόρές η έκταση της Ελλάδας) είναι γεωλογικά σταθερή εδώ και τουλάχιστον 600 εκατομμύρια χρόνια, και από τις διαστρωματώσεις που παρατηρούνται είναι εφικτή η μελέτη της προϊστορίας της περιοχής σε περιόδους που φτάνουν έως και τα 2 δισεκατομμύρια χρόνια -περίπου το ήμισυ της ηλικίας του πλανήτη!

Αυτό που γνωρίζουμε πλέον είναι ότι κατά την Παλαιοζωϊκή Περίοδο υπήρχε περιοδική κάλυψη της περιοχής από τροπικές θάλασσες, και αυτό οδήγησε στη σταδιακή απόθεση ιζημάτων και πετρωμάτων. Ανά διαστήματα τα νερά υποχωρούσαν, και τα σχηματιζόμενα ποτάμια εναπόθεταν νέα στρώματα. Κατά περιόδους, η κίνηση των τεκτονικών πλακών δημιουργούσε ανυψώσεις με σημαντική χρονική απόσταση μεταξύ τους. Όλη αυτή η διαδικασία στη διάρκεια σχεδόν 300 εκατομμυρίων ετών, μαζί με ορογενέσεις στην ευρύτερη περιοχή, κατέληξε να σχηματίσει αυτό το μοναδικό οροπέδιο.

Η περιοχή βρίσκεται σε υψόμετρο σχεδόν 2500 μέτρων. Το άνυδρο τοπίο είναι απόκοσμο, σχεδόν τρομακτικό, όταν διασχίζει κανείς την περιοχή έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται σε άλλο πλανήτη, πολύ μακριά από τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Episode 3a : Grand Canyon

Ο δρόμος από το Flagstaff προς το μοναδικό αυτό φαράγγι απαιτεί περί τα 90 λεπτά οδήγησης, πρώτα δυτικά μέχρι το Williams και από εκεί βόρεια. Η περιοχή έχει πολλά κωνοφόρα δέντρα και η διαδρομή είναι αρκετά ευχάριστη. Αρχές Απριλίου είχε σχεδόν 0 (μηδέν) βαθμούς κελσίου νωρίς το πρωί, μην ξεχνάτε ότι το υψόμετρο είναι αρκετά μεγάλο.

Το Grand Canyon είναι κατ’αρχήν τεράστιο. Το μήκος του φτάνει τα 446 χιλιόμετρα, λίγο μικρότερο από την απόσταση Αθήνας-Θεσσαλονίκης δηλαδή για να έχετε μία αίσθηση. Το πλέον πολυσύχναστο σημείο βρίσκεται σχεδόν τέρμα ανατολικά, και είναι στη νότια πλευρά, το γνωστό South Rim. Η βόρεια πλευρά (North Rim) λένε ότι είναι πιο όμορφη, είναι όμως ανοιχτή μόνο το καλοκαίρι λόγω καιρού και συγκεντρώνει αισθητά λιγότερο κόσμο.

Για αρχή, δείτε αυτό το μικρό βίντεο που έγραψα όταν πρωτοέφτασα σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία παρατήρησης, το Mather Point.

Δυσκολεύομαι πολύ να βρω λόγια ικανά να περιγράψουν το μεγαλείο του φαραγγιού. Οι φωτογραφίες δεν μπορούν καν να πλησιάσουν την αίσθηση του μεγέθους, κάτι που μόνο άμα βρεθεί κανείς εκεί μπορεί να νιώσει.

Έκατσα περίπου 2 ώρες εκεί, απλώς θαυμάζοντας αυτό το μοναδικό θέαμα. Έπρεπε όμως να φύγω για να μπορέσω να καλύψω τα 300 χιλιόμετρα μέχρι τη Monument Valley, και άλλα τόσα για την επιστροφή. Το σύνολο ήταν σχεδόν 7 ώρες οδήγησης, και κατάφερα να δω το τελείωμα της δύσης του ηλίου στο Grand Canyon.

Εάν θέλει κανείς να δει λίγο καλύτερα το μέρος πρέπει να αφιερώσει 2 ημέρες, και να μείνει σε ένα από τα ξενοδοχεία εκεί κοντά. Αυτό το αφήνω για κάποιοα μελλοντική επίσκεψη.

Episode 3b : Monument Valley

Οι 3 και κάτι ώρες οδήγησης από το Grand Canyon με βορειοανατολική κατεύθυνση οδηγούν στην καρδιά της περιοχής των ινδιάνων Ναβάχο. Η τεράστια αυτή έκταση όσο η μισή περίπου Ελλάδα προσφέρει μοναδικές εικόνες και άφθονη συγκίνηση, μόνο και μόνο διασχίζοντάς τη.

Η περιοχή είναι μέρος του Colorado Plateau, βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 1600 μέτρων, και σε αντίθεση με το Grand Canyon χαρακτηρίζεται από τους πασίγνωστους γεωμορφολογικούς σχηματισμούς που έχουν καθορίσει την εικόνα των ανθρώπων για την αμερικανική (άγρια) δύση μέσα από τις πάμπολλες ταινίες του προηγούμενου αιώνα.

Τα πλέον χαρακτηριστικά τοπία ξεκινούν στα σύνορα των πολιτειών Utah και Arizona. Είναι το “σπουδαιότερο μουσείο ανοιχτού χώρου” όπως μας πληροφορεί η πινακίδα στο σύνορο, και το τοπίο στο βάθος το δικαιολογεί απόλυτα.

Όλοι θυμόμαστε τον Tom Hanks στον κινηματογραφικό Forrest Gump να αποφασίζει μία τυχαία στιγμή να αρχίσει να τρέχει, έτσι για πλάκα. Πρώτα μέχρι την άκρη της πόλης του, μετά μέχρι την άκρη της κομητείας, μετά μέχρι την άκρη της πολιτείας, ε για να μην τα πολυλογούμε φτάνει να διασχίσει όλες τις ηπειρωτικές ΗΠΑ. Γίνεται θέμα σε κανάλια και εφημερίδες, αποκτά ακόλουθους, μέχρι που κάποια στιγμή εκεί που τρέχει και ένα γκρουπ ανθρώπων τον ακολουθεί, σταματάει. Και πάνω που αναρωτιούνται τι σπουδαίο θα τους πει, ο Forrest Gump αποφασίζει να σταματήσει να τρέχει. Έτσι απλά.

Η σκηνή αυτή είναι σε ένα σημείο του εθνικού δρόμου US 163, με μία τρομερή θέα προς τα νοτιοδυτικά, το οποίο ονομάζεται Forrest Gump Point. Η απόσταση είναι τόση όση πρέπει ώστε να βάλει στο κάδρο τους πιο χαρακτηριστικούς από τους σχηματισμούς.

Δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή για τον κόπο και τα χιλόμετρα.

Όπως και με το Grand Canyon, είναι αδύνατο να αντιληφθεί κανείς το μεγαλείο του σημείου από τις φωτογραφίες. Όσο οδηγούσα και πλησίαζα, και όταν περνούσα δίπλα από αυτά τα μεγαλειώδη πράγματα, ένιωθα πραγματικό δέος. Πρέπει να σταμάτησα πάνω από είκοσι φορές σε διάφορα σημεία για να φωτογραφήσω, κάθε φορά όμως στεκόμουν με το μυαλό σχεδόν μουδιασμένο προσπαθώντας να καταλάβω τι ακριβώς βλέπω.

Η περιοχή της Monument Valley ελέγχεται πλήρως από την φυλή τον Ναβάχο, ώστε να είναι εφικτή η διατήρησή της. Ο καλύτερος τρόπος για να βιώσει κανείς το μέρος είναι να πάει με άλογο, με συνοδεία ενός οδηγού της φυλής. Αυτό το αφήνω για το μέλλον.

Σας αφήνω με 3 ακόμη φωτογραφίες.

Πάντως, δεν έχει να κάνει με την ποπ κουλτούρα των παλιών ταινιών γουέστερν. Το μέρος αυτό είναι συγκλονιστικό από μόνο του. Θα προπαθήσω να ξαναπάω άλλη μία φορά στη ζωή μου.

Coming next:

Στο επόμενο γράμμα θα συνεχίσω με την περιγραφή της διαδρομής από την Arizona μέχρι την πολιτεία του New Mexico και την πόλη της Albuquerque, περνώντας από πολλά και πολύ ενδιαφέροντα μέρη. Μέχρι και έναν πραγματικό κρατήρα από πραγματικό μετεωρίτη είδα.

Η αναφορά στην Αλμπουκέρκη δημιουργεί αυτόματους συνειρμούς στο κοινό που έτυχε να δει το τηλεοπτικό αριστούργημα του Vince Gilligan που έτρεξε από το 2008 μέχρι το 2013. Το πασίγνωστο σπίτι υπάρχει στην πραγματικότητα, δεν είναι στούντιο.

Όταν ξεκίνησε το 2024, δεν περίμενα ότι θα είχαν προκύψει τόσα πολλά και τόσο ενδιαφέροντα ταξίδια, ήδη πριν το Πάσχα, χωρίς να λογαριάζω όσα ήδη έχουν προγραμματιστεί ή προγραμματίζονται τώρα. Φέτος προβλέπεται ταξιδιωτικό ρεκόρ σε απόσταση και χρόνο, ίσως ξεπεράσω ακόμη και τις πολύ πυκνές χρονιές που σχεδόν ζούσα στα αεροδρόμια.

Πάμε για μία μικρή ανασκόπηση μέχρι τώρα, ένα preview για το τι ακολουθεί, και ως συνήθως ό,τι θεωρώ χρήσιμο με βάση τις ταξιδιωτικές εμπειρίες.

Το 2024 μέχρι τώρα

Στις πρώτες 100 (ακριβώς) ημέρες της χρονιάς, μέχρι την 9η Απριλίου δηλαδή, κατάφερα να καλύψω το 91% της απόστασης και το 79% του χρόνου από το σύνολο του 2023. Με μόλις 23 πτήσεις καταγράφω τα εξής:

• 8 χώρες και 11 πόλεις

• 62065 μίλια

• 5 ημέρες και 12 ώρες στον αέρα

Το πιο τρελό ταξίδι της χρονιάς σχεδιάστηκε και κλείστηκε κυριολεκτικά “στο φτερό”. Ήθελα από καιρό να πετάξω με την μεγαλύτερη σε απόσταση εμπορική πτήση του κόσμου, από τη Σιγκαπούρη στη Νέα Υόρκη, και όταν τη βρήκα σε καλή τιμή κανόνισα και όλα τα υπόλοιπα. Έγραψα ένα αρθράκι για αυτή στο έτερο blog που διατηρώ, το οποίο το διαβάζετε εδώ. Γραφτείτε κιόλας αν δεν έχετε γραφτεί ;)

Το επόμενο ταξίδι ήταν και το πρώτο μου τη Μαύρη Ήπειρο, συγκεκριμένα στο Cape Town, για το οποίο λογικά θα διαβάσατε ήδη το σχετικό γράμμα. Υπέροχη εμπειρία, φοβερό μέρος, εξαιρετικό φαγητό. Και αυτό το ταξίδι κλείστηκε “στο φτερό” όταν ένα πρωί η British Airways έκανε ξαφνικά διαθέσιμα κάποια εισιτήρια σε “τιμή-χώμα”. Σίγουρα ήταν error fare, η αεροπορική όμως το τίμησε.

Αυτό το ταξίδι ξεκίνησε από την Πράγα, για την οποία σας έγραψα επίσης, και ο λόγος ήταν ότι το εισιτήριο ήταν τόσο φθηνό εφόσον ξεκινούσα από εκεί. Είναι σύνηθες αυτό, επειδή οι αεροπορικές θέλουν να προωθήσουν κάποιους προορισμούς σε συγκεκριμένες αγορές. Οπότε είδα και την πρωτεύουσα της Τσεχίας, έστω για μία ημέρα.

Στα πλαίσια των τακτικών επισκέψεών μου στο Νησί, έβαλα ένα ΣΚ παρέα με έναν καλό φίλο στο Belfast. Τολμώ να πω ότι έμεινα ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος από την πόλη, την πολυτάραχη νεότερη ιστορία της (“The Troubles”) και φυσικά το μουσείο και την εμπειρία του Τιτανικού, ο οποίος κατασκευάστηκε εκεί ακριβώς. Στο μέλλον θα επιστρέψω με ένα γράμμα αφιερωμένο στην βορειοϊρλανδική πρωτεύουσα.

Ο Απρίλιος είχε ένα από τα συγκλονιστικότερα ταξίδια που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Με αφορμή την ολική έκλειψη ηλίου της 8ης Απριλίου, την οποία αποφάσισα να πάω να δω στο Τέξας, αποφάσισα να κάνω επιτέλους αυτό που είχα για χρόνια απωθημένο: ένα classic american road trip ακολουθώντας τα χνάρια του θρυλικού Route 66, με ενδιάμεσες στάσεις σε Grand Canyon και Monument Valley. Η σειρά των γραμμάτων έχει ξεκινήσει να γράφεται, έχω ήδη στείλει το πρώτο και το δεύτερο, και ακολουθεί το τρίτο μετά το Πάσχα.

Τι άλλο ακολουθεί

Υπάρχουν τα σιγουράκια, όπως το Εδιμβούργο στο οποίο θα βρισκόμαστε οικογενειακώς την εβδομάδα μετά το Πάσχα, και για το οποίο θα σας γράψω αμέσως μόλις ολοκληρωθεί η περιήγηση στα ατελείωτα highways των ΗΠΑ.

Στο τέλος του Μαϊου θα βρίσκομαι για δουλειές στο Λονδίνο, όπου θα συναντηθώ με ένα συγγενικό πρόσωπο που θα βρίσκεται επίσης εκεί, και του πρότεινα να επιστρέψουμε στην Ελλάδα από το Παρίσι όπου θα περάσουμε 2 ημέρες. Στην Πόλη του Φωτός θα πάμε με τραίνο, μία ενδιαφέρουσα εμπειρία την οποία κάποια στιγμή θα καλύψω σε περισσότερη λεπτομέρεια.

Έτερο σιγουράκι δείχνει να είναι το Hong Kong, για το οποίο έκλεισα ήδη εισιτήρια για τον Ιούνιο, με μίλια φυσικά. Δεν σκοπεύω να κάτσω εκεί παρά μόνο όσο χρειαστεί, διότι ο σκοπός είναι μία περιήγηση στη Νοτιοανατολική Ασία και την Άπω Ανατολή και το Hong Kong βολεύει πάρα πολύ ως κόμβος. Οι πιθανότεροι προορισμοί σε εκείνη τη γειτονιά του πλανήτη είναι η Seoul, αλλά και η Shanghai.

UPDATE December 2024: δεν πήγα ούτε στο Χονγκ Κονγκ ούτε στη Σαγκάη…

Οι πιθανοί προορισμοί

Στην Ασία, ανάλογα με το πως θα μου βγουν τα πλάνα, πιθανοί προορισμοί είναι το Sapporo, η Jakarta, και η Taipei. Επίσης, λέω να περάσω ένα τουλάχιστον βράδυ στο Tokyo, εφόσον θα είμαι στην ευρύτερη “γειτονιά”.

Στην Ευρώπη σκεφτόμαστε με το “ταξιδόμουτρο” (την κόρη μου) κάτι σε Ιταλία, θέλει να ξαναδεί τη Ρώμη (άλλωστε έριξε κέρμα στην Fontana Di Trevi όταν πήγαμε το 2018) και ίσως “χτίσουμε” ένα ταξιδάκι να συμπεριλάβουμε Φλωρεντία, Πίζα, Μπολόνια και Μιλάνο. Φέτος δεν έχει όρεξη για κάτι μακρινό, προσπάθησα να την δελεάσω αλλά “δεν το ψήνει” λέει. Εφηβεία…

Περί του κόστους των ταξιδιών

Ασφαλώς θα έχετε σκεφτεί κάποια στιγμή πόσο κοστίζουν όλα αυτά τα ταξίδια που κάνω συνεχώς. Κάθε ευρώ απαιτεί διαφορετικό κόπο για να αποκτηθεί και έχει διαφορετική αξία για κάθε άνθρωπο, επομένως δεν είναι εφικτό να δοθεί μία συμπεριληπτική απάντηση. Θα προσπαθήσω όμως να εξηγήσω με όσο πιο γενικό τρόπο τις μεθόδους που ακολουθώ για να ταξιδεύω περισσότερο με λιγότερα χρήματα.

Αεροπορικά μίλια/πόντοι

Πιστέψτε με, αυτό που κάνω εδώ και χρόνια δεν ήταν απλώς game changer, ήταν και εξακολουθεί να είναι μία πολύ βασική πηγή για να κλείνω αεροπορικά εισιτήρια. Πολλά ταξίδια τα έκανα αποκλειστικά με μίλια, συμπληρώνοντας ένα μικρό ή έστω λογικό κόστος για τους φόρους. Στην πορεία διαπίστωσα ότι δεν είναι οι πολλές πτήσεις που κάνουν τη διαφορά, άρα αυτό το “παιχνίδι” δεν αφορά μόνο όσους είναι μπες-βγες στα αεροπλάνα. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ο έξυπνος τρόπος επιλογής πτήσεων και κυρίως η έξυπνη χρήση των πιστωτικών καρτών.

Στο The Flying Expert blog που διατηρώ εδώ και μερικά χρόνια, και εσχάτως αποφάσισα να “ζωντανέψω” όσο μπορώ, έχω γράψει μία σειρά από άρθρα που εξηγούν τουλάχιστον τα βασικά:

Προγράμματα τακτικών επιβατών: οι βασικές έννοιες
Η αξία των αεροπορικών μιλίων (σε χρήμα)

Ειδικά για ότι αφορά την Aegean Airlines, μια και αυτή είναι η κυρίαρχη αεροπορική εταιρεία στην Ελλάδα, μπορείτε να διαβάσετε τα εξής χρήσιμα:

Aegean Miles+Bonus: O μεγάλος οδηγός
Τα Πάντα Για Τις Κάρτες Aegean Bonus
Εξαργύρωση πόντων Alpha Bonus σε πτήσεις Aegean

Για παράδειγμα, το companion voucher της Aegean Bonus Visa Premium προσφέρει ένα δωρεάν εισιτήριο σε πτήσεις της Aegean (οι φόροι αεροδρομίων πληρώνονται χωριστά). Για εκείνο το ταξίδι στην Ιταλία που λέμε με την κόρη μου, έτσι θα πάμε και προβλέπω να γλιτώνω τουλάχιστον 300€. Ορίστε ένα απτό παράδειγμα μείωσης του κόστους.

Επίσης, λόγω επαγγελματικής έδρας στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχω “επενδύσει” σοβαρά στο πρόγραμμα τακτικών επιβατών της British Airways αλλά και στις πιο αποδοτικές πιστωτικές κάρτες που υπάρχουν εκεί, και έχω πάντα ένα ικανό απόθεμα από μίλια αλλά και τα διάφορα vouchers που βοηθάνε πολύ. Το ταξίδι στο Hong Kong κλείστηκε με credit card voucher και κόστισε τα μισά μίλια από ότι θέλει κανονικά.

Πόντοι ξενοδοχείων

Η λογική είναι πολύ παρόμοια με τα προγράμματα των αεροπορικών. Προτιμώντας σταθερά συγκεκριμένες ξενοδοχειακές αλυσίδες συγκεντρώνω πόντους που μου δίνουν τη δυνατότητα να κλείνω κάποιες διαμονές σχεδόν δωρεάν.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι μετά την πανδημία τα ξενοδοχεία ακρίβυναν αρκετά, και αρκετές φορές έχω απορρίψει τις αλυσίδες που προτιμώ για κάτι σε λογική τιμή. Πάντως φροντίζω να κάνω σωστή έρευνα από πριν, επειδή όλες οι αλυσίδες διαθέτουν και φτηνά ξενοδοχεία, και έτσι συντηρώ πάντα ένα απόθεμα πόντων.

Έξυπνη αναζήτηση πτήσεων

Όχι, δεν αναφέρομαι σε εταιρείες low cost. Άλλωστε, εκτός από τις νεκρές περιόδους και τα “περίεργα” δρομολόγια, δεν έχουν κάποιο ουσιαστικό πλεονέκτημα.

Σας έχω ξαναγράψει για το Google Flights. Εκεί οφείλει να ψάχνει κανείς τις πτήσεις του, και όχι στους aggregators τύπου Skyscanner. “Παίζοντας” λίγο με τις παραμέτρους, είναι φοβερό το τι μπορεί να βρει κανείς.

Επιπλέον, έμαθα να σκέφτομαι πάντα out of the box. Έστω λοιπόν ότι θέλω να ταξιδέψω στις ΗΠΑ, και ψάχνοντας στο Google Flights βρίσκω ακριβά εισιτήρια για την περίοδο που με ενδιαφέρει, ή που μόνο τότε μπορώ. Έστω επίσης ότι δεν βρίσκω κάτι με μίλια. Σε αυτό το σημείο διευρύνω το σκεπτικό μου εξετάζοντας σενάρια όπως:

• αναχώρηση από, ή/και επιστροφή σε άλλη χώρα

• αναζήτηση εξαργύρωσης από άλλη πόλη, με άλλη εταιρεία

• συν/πλην 1-2 ημέρες μήπως πετύχω καλύτερη τιμή

Αυτό είναι ένα παράδειγμα σκέψης. Κάτι άλλο που κάνω επίσης, εάν βρω ενδιαφέρουσες τιμές, είναι να εξετάσω πόσο κοστίζει η premium economy ή και η business class, οπότε αν το κόστος είναι διαχειρίσιμο όχι μόνο θα ταξιδέψω με μεγαλύτερη άνεση, αλλά θα συγκεντρώσω και περισσότερα μίλια για μελλοντική χρήση.

Ελπίζω να βρήκατε ενδιαφέροντα τα όσα έγραψα σε αυτό το γράμμα. Από το επόμενο ΣΚ συνεχίζω με το american road trip, και κάποια στιγμή θα επανέλθω με περισσότερα γράμματα με συμβουλές και ιδέες.